แววตาที่เปลี่ยนไป

เสียงถอนหายใจเบาๆ ของพราวพรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่เปิดเพียงโคมไฟสีส้มสลัว เอกสารแบบแปลนบ้านสามมิติตรึงสายตาของเธอไว้ก็จริง แต่สมองกลับไม่ได้ประมวลผลตัวเลขหรือสัดส่วนใดๆ เลยตั้งแต่เมื่อสี่นาทีที่แล้ว ปลายนิ้วเรียวสวยของสถาปนิกสาวยังคงเคาะลงบนขอบโต๊ะไม้สักอย่างเหม่อลอย ขณะที่หูคอยเงี่ยฟังเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดแจกันดอกไม้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่มุมห้อง "พราวคะ... ดอกกุหลาบป่าพวกนี้ ถ้าเอามาจัดคู่กับลาเวนเดอร์แห้งแบบนี้ พราวว่ามันดูขัดตาไปหน่อยไหมคะ" เสียงนุ่มนวลของมณิการ์ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลงได้พอดิบพอดี มายด์หันกลับมามองพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะซ่อนความห่วงใยไว้ภายในเสมอ ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างและสะท้อนเงาของแสงไฟวับแวว ราวกับซ่อนความลับบางอย่างที่อยากเอ่ยบอกแต่ไม่กล้าพอ พราวมองภาพตรงหน้านิ่งงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบและการควบคุมทุกอย่างในชีวิตให้เข้าที่เข้าทางเสมอ แต่แปลกเหลือเกินที่ทุกครั้งมีมายด์อยู่ใกล้ๆ ระเบียบวินัยเหล่านั้นมักจะพังทลายลงอย่างง่ายดาย "ไม่หรอกค่ะมายด์... มันดูเข้ากันดีออก เหมือน... เหมือนเธอกับฉันนั่นแหละ ถึงจะดูต่างกัน แต่ก็อยู่ร่วมกันได้" พราวเผลอพูดออกไปตามความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจ ประโยคเรียบง่ายแต่มีความหมายลึกซึ้งทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะอุ่นขึ้นมาถนัดตา มายด์ชะงักมือที่กำลังจัดกิ่งไม้ ก้านลาเวนเดอร์ในมือร่วงหล่นลงเบาๆ บนโต๊ะไม้ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงเต้นของหัวใจสองดวงที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในอก มายด์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาพราว ช้าๆ และมั่นคง ระยะห่างระหว่างโต๊ะทำงานกับมุมจัดดอกไม้ไม่ได้ไกลนัก แต่ในความรู้สึกของคนทั้งคู่ มันกลับยาวนานราวดั่งต้องเดินข้ามผ่านห้วงเวลาอันยาวนาน แววตาของมณิการ์ในยามนี้ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือประกายแสงแห่งความรัก ความโหยหา และความจริงใจที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสัมพันธ์แบบ 'เพื่อนสนิท' มาเนิ่นนานแรมปี พราวรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าไปหาทีละก้าวโดยไม่รู้ตัว ปมในใจเรื่องความกลัวการสูญเสียที่เคยสร้างกำแพงหนาเตอะ พังทลายลงอย่างไร้แรงต้าน เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยความรู้สึกมากมายจนแทบจะล้นปรี่ออกมาเป็นหยาดน้ำตา "มายด์..." พราวครางเรียกชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลม "พราวคะ..." มายด์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายผลสตรอว์เบอร์รีสุกงอมผสมผสานกับกลิ่นไอดินและดอกไม้อ่อนๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นประจำตัวของมายด์ที่พราวคุ้นเคยและหลงใหลมาตลอด ปลุกเร้าทุกอารมณ์ความรู้สึกให้ตื่นตัว ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งคู่ในช่วงเวลานั้น มีเพียงสายตาที่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง เนิ่นนาน... ยาวนานกว่าทุกค่ำคืนที่ผ่านมา แววตาของมายด์บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอไม่เคยกล้าเอ่ยเป็นคำพูด ความห่วงใย ความอบอุ่น และความรักที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ขณะที่แววตาของพราวสะท้อนความยอมจำนน ความสั่นไหว และความรู้สึกที่เอ่อล้นจนเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มือเรียวของมายด์ยกขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะลงที่ข้างแก้มเนียนของพราวอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อขยับ แต่กลับสร้างกระแสความอบอุ่นแล่นริ้วไปทั่วสรรพang พราวหลับตาลงรับสัมผัสอันทะนุถนอมนั้น หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความกลัวที่จะสูญเสียความสัมพันธ์ดีๆ หายวับไปกับอากาศธาตุ เหลือเพียงความจริงตรงหน้า—ความรู้สึกที่แท้จริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป "ถ้ารู้ว่าการมองตาเธอ... จะทำให้ฉันรู้สึกโหยหามากขนาดนี้ ฉันคงไม่ยอมเป็นแค่เพื่อนของเธอมาตั้งนานแล้วค่ะมายด์" พราวลืมตาขึ้น กระซิบเสียงสั่นพร่าด้วยความซื่อตรงต่อหัวใจตัวเอง รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมณิการ์ ดวงตาคู่นั้นฉายแววมีความสุขล้นปรี่จนแทบจะเอ่อล้นออกมาเป็นหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน "ฉันก็รอคอยเวลานี้มาตลอดเหมือนกันค่ะพราว... รอวันที่เธอจะกล้าเปิดพื้นที่ในหัวใจให้ฉันได้เข้าไปดูแลอย่างแท้จริง" ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินเข้าหากัน ริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อยเตรียมจะขยับเข้าหาเพื่อปิดช่องว่างทั้งหมดที่คั่งค้างในใจ ทว่า... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูกระจกของสตูดิโอดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานและเปราะบางนั้นลงในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปังและเสียงตะโกนเรียกชื่อพราวดังลั่นมาจากด้านนอก "คุณพราวคะ! แย่แล้วค่ะ! แบบแปลนโครงการรีสอร์ทเกิดปัญหาใหญ่ มีคนแอบเอาข้อมูลไปปล่อยในอินเทอร์เน็ตแล้วค่ะ!" พราวเบิกตากว้าง ความหวานละมุนเมื่อครู่ถูกกระชากกลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างโหดร้าย ร่างบางผละออกจากสัมผัสอุ่นของมายด์ทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่มายด์เองก็หน้าถอดสีเมื่อหันไปมองทางประตูหน้าร้าน สัญชาตญาณเตือนภัยบอกให้รู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะซัดถล่มความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นผลิบานนี้ให้พังครืนลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกอันอบอุ่นนี้ไปพร้อมกับพราวและมายด์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี