เพื่อนใหม่ในตึก

นิ้วเรียวของพราวสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปหยิบพวงกุญแจเจ้าปัญหาขึ้นมาจากพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ มันไม่ใช่แค่พวงกุญแจธรรมดา แต่เป็นห่วงโลหะสีทองเหลืองที่ร้อยเข้ากับตุ๊กตาสตรอว์เบอร์รีไหมพรมถักมือ—ชิ้นเดียวกับที่เธอเคยถักให้ตัวเอง... และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เคยได้รับอนุญาตให้ถือพวงกุญแจสำรองดอกนี้ไว้ในครอบครอง มายด์... หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ ความเงียบงันของบันไดหนีไฟในยามวิกาลทำให้เสียงลมหายใจของเธอดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท เป็นไปได้อย่างไรที่กุญแจดอกนี้จะมาตกอยู่ตรงนี้ ในเมื่อเมื่อช่วงหัวค่ำ เธอยังเห็นมันวางอยู่บนตู้เก็บของลายไม้ในห้องครัวของมายด์อยู่เลย หรือว่า... จะมีใครบางคนแอบย่องเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของตึกนี้โดยที่พวกเธอไม่รู้ตัว "พราวคะ ยืนทำอะไรตรงนั้นเหรอ หน้าซีดเชียว" เสียงทุ้มนุ่มที่ลอยมาจากความมืดด้านบนทำเอาพราวสะดุ้งสุดตัว เธอรีบซ่อนพวงกุญแจไว้ในกำมือทันที ก่อนจะหันไปพบกับร่างโปร่งของมายด์ที่ก้าวลงมาจากบันไดขั้นบนด้วยชุดนอนผ้าฝ้ายสีครีมสบายตา กลิ่นหอมจางๆ ของแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดลอยมาแตะจมูกพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่มักจะทำให้กำแพงในใจของพราวพังทลายลงได้เสมอ "เปล่าค่ะ... พราวแค่..." พราวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาเผลอเหลือบมองกระเป๋าผ้าใบเก่งของอีกฝ่ายที่สะพายไหล่ไว้อย่างลวกๆ "พราวแค่คิดว่าได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ แถวประตูหนีไฟน่ะค่ะ" มายด์ชะงักไปนิดหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะปรับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว—รวดเร็วเสียจนถ้าพราวไม่สังเกตุก็คงมองไม่เห็น รอยยิ้มบางเบาระบายขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "เสียงแมวแถวนี้มั้งคะ ดึกดื่นแบบนี้แล้ว ขึ้นไปนอนกันเถอะนะ พรุ่งนี้คุณมีประชุมโปรเจกต์ใหญ่นี่คะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" มายด์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด มือเรียวเอื้อมมาแตะข้อศอกเธอเบาๆ เชิงชักชวน "ไปค่ะ" ทว่า... ในจังหวะที่มายด์เอื้อมมือมาสัมผัสนั้นเอง สายตาของพราวมองลอดผ่านหัวไหล่ของคนตรงหน้าไป และเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง—กระเป๋าผ้าของมายด์ที่สะพายอยู่ มีรอยเปื้อนฝุ่นปูนสีขาวที่ก้นกระเป๋า... ซึ่งเป็นสีเดียวกับฝุ่นบริเวณประตูหนีไฟที่เพิ่งเปิดแง้มเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน ความสงสัยก้อนโตพุ่งขึ้นมาจุกอก แต่พราวเลือกที่จะเก็บมันไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบ เธอพยักหน้ารับเบาๆ แล้วปล่อยให้มายด์จูงมือเดินกลับเข้าห้องพักด้วยกัน ค่ำคืนนั้นผ่านไป แต่ความเงียบงันไม่ได้ช่วยให้ความเคลือบแคลงจางหาย กลับยิ่งกัดกินพื้นที่ในใจของพราวทีละน้อย จนกระทั่งบ่ายวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ทำลายความเงียบในห้องทำงานของพราวลง ก๊อก ก๊อก ก๊อก! พราวขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะวันนี้ไม่ใช่เวรทำความสะอาด และปกติแล้วก็ไม่มีใครมาเคาะประตูห้องเธอแบบนี้ นอกจาก... เมื่อเธอดึงบานประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ใบหน้าคุ้นเคยของมายด์ แต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินพับแขน ดวงตาคมปลาบรับกับรอยยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก เส้นผมสีน้ำตาลเข้มล้อมกรอบใบหน้าคมคาย และที่สำคัญที่สุด—เขากำลังลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นห้องที่ปิดร้างมานานนับปี! "สวัสดีครับเพื่อนบ้าน! ผม 'ธ라' (ธารา) นะครับ เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ห้องตรงข้ามนี้เอง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคับ... เอ๊ย... นะคะ เอ้ย ไม่ใช่!" ชายหนุ่มหัวเราะร่วนให้กับความซุ่มซ่ามของตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเกบท้ายทอยแก้เก้อ "พอดีผมเพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด ตื่นเต้นไปหน่อยครับ" พราวนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที สมองกำลังประมวลผลคำว่า 'เพื่อนบ้านใหม่' ที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยทักทายอะไร เสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางบันได "อ้าว... คุณธารา มาถึงแล้วเหรอคะ ไวจังเลย" เสียงหวานใสของมายด์ดังขึ้น พร้อมกับร่างบางที่ก้าวเลี้ยวมาจากมุมตึก ในมือของเธอถือแก้วน้ำชาสมุนไพรสองแก้ว และรอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้านั้น... เป็นรอยยิ้มที่สดใสเป็นพิเศษ—รอยยิ้มแบบที่พราวแทบไม่เคยเห็นเวลามันส่งมาให้เธอในยามปกติ พราวยืนแข็งทื่ออยู่ที่กรอบประตู สายตาคมกริบกวาดมองระหว่างชายหนุ่มแปลกหน้ากับคนที่เธอเรียกว่า 'คนรู้ใจ' สลับไปมา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก—ไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความอึดอัดแน่นหนาที่หาคำอธิบายไม่ได้ "พอดีมายด์ช่วยเขาดูเรื่องสัญญาน่ะค่ะพราว" มายด์หันมาอธิบายเมื่อเห็นสายตานิ่งงันของเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ อย่างมีความหมาย "คุณธาราเขาเป็นนักจัดสวนอิสระเหมือนกันค่ะ เราบังเอิญรู้จักกันในกลุ่มสัมมนาเมื่อเดือนก่อน พอรู้ว่าคอนโดนี้มีห้องว่าง เขาเลยสนใจอยากย้ายมาศึกษาเรื่องการจัดสวนแนวตั้งร่วมกับมายด์น่ะค่ะ" "อ้อ... เหรอคะ" พราวทวนคำ เสียงของเธอเรียบสนิทจนน่ากลัว ธารายิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ยื่นมือมาตรงหน้าพราว "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณพราว... คุณมายด์เล่าเรื่องคุณให้ผมฟังเยอะเลย บอกว่าคุณเป็นสถาปนิกที่เก่งแล้วก็เป๊ะมากๆ หวังว่าเราคงจะได้เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันนะครับ" พราวมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า เธอกลืนก้อนความรู้สึกประหลาดลงคอ ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสตอบตามมารยาททางสังคม แม้ว่าสัมผัสจากฝ่ามือของชายหนุ่มจะอุ่นแค่ไหน แต่ความรู้สึกในใจของพราวกลับเยียบเย็นลงเรื่อยๆ ตลอดช่วงบ่ายจนถึงเย็น บรรยากาศรอบตัวพราวเต็มไปด้วยความปั่นป่วนที่เธอควบคุมไม่ได้ เสียงเจรจาพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงลากของย้ายเข้าห้องของธาราดังลอดผ่านผนังห้องมาเป็นระยะๆ และทุกครั้งที่มีเสียงเหล่านั้น มายด์มักจะเดินวนเวียนอยู่แถวหน้าห้อง พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่นำไปช่วยต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่อย่างกระตือรือร้น ภาพที่มายด์ยืนยิ้มหัวเราะอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น... ทำไมมันถึงทำให้พราวรู้สึกราวกับว่า พื้นที่ในใจที่เคยมีเพียงแค่พวกเธอสองคนกำลังถูกบุกรุก ความหงุดหงิดระคนน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนพราวต้องปิดแฟ้มงานในมือลง เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่ทว่า สายตากลับเหลือบไปเห็นกระถางต้นสตรอว์เบอร์รีพันธุ์แคระที่มายด์เคยนำมาฝากไว้ที่ระเบียงห้องของเธอ... ตอนนี้ใบของมันเริ่มเฉาลงเล็กน้อย เพราะเจ้าของเดิมไม่ได้แวะมาดูแลมันเลยตั้งแต่เมื่อวาน ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้งในยามพลบค่ำ พราวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยความคาดหวังลึกๆ ว่าอาจจะเป็นมายด์ที่มาอธิบายเรื่องทั้งหมด ทว่า... หน้าประตู กลับมีเพียงกล่องกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลผูกโบว์สีแดงวางอยู่บนพื้น พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบ * 'ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่นนะครับคุณพราว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยจากเพื่อนบ้านห้องตรงข้าม - ธารา'* * ป.ล. *แถมท้ายด้วยรอยยิ้มรูปสตรอว์เบอร์รีวาดมือเล็กๆ ที่มุมกระดาษ* พราวนิ่งงันไปทันทีที่เห็นสัญลักษณ์รูปสตรอว์เบอร์รีนั้น... สัญลักษณ์ที่ควรจะมีเพียงคนเดียวในตึกนี้ที่ใช้มันในการวาดรูปเล่นบนกระดาษโน้ต... คือมายด์! หัวใจของสถาปนิกสาวกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวรีบหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก—รอยเปื้อนสีฝุ่นปูนสีขาวจางๆ ที่มุมกระดาษ... เป็นรอยเดียวกับรอยที่ติดอยู่ที่ก้นกระเป๋าของมายด์ และรอยที่พื้นหน้าประตูหนีไฟเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน! พราวเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องตรงข้ามที่ปิดสนิทในความมืด ก่อนที่ประตูดังกล่าวจะแง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากห้องของธารา... ในความสลัวของทางเดิน เงามืดนั้นสวมเสื้อผ้าชุดเดิมกับมายด์ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับเรื่องราวของพวกเธอนะคะ