ความหึงหวงแบบน่ารัก

เสียงคลิกเบา ๆ ของกลอนประตูกระทบวงกบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินยามวิกาล ดึงสติของพราวพรให้หลุดออกจากภวังค์ความตกตะลึงเบื้องหน้า ร่างบางในชุดนอนผ้าฝ้ายสีครีมของมายด์ชะงักกึกทันทีที่เห็นว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงระเบียงหน้าห้องของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะระบายผ่านเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว "พราว... ยังไม่นอนเหรอคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบเป็นปกติเพียงใด แต่ไหวพริบของสถาปนิกสาวผู้ช่างสังเกตอย่างพราวย่อมจับพิรุธความสั่นพร่าในน้ำเสียงนั้นได้ทันที ปลายจมูกของพราวสูดรับกลิ่นหอมหวานละมุนของผลสตรอว์เบอร์รีสุกที่ลอยกรุ่นเจือจางมากับสายลมรอบตัวของอีกฝ่าย กลิ่นอายคุ้นเคยที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอในยามปกติ ทว่าในเวลานี้... กลิ่นนั้นกลับยิ่งตอกย้ำภาพเงาดำที่เธอเพิ่งเห็นก้าวออกมาจากห้องของธาราเมื่อครู่ให้เด่นชัดขึ้นในความทรงจำ พราวไม่ได้ตอบคำถามในทันที ดวงตาคู่คมกวาดสำรวจสภาพของคนตรงหน้าอย่างละเอียดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่มักจะถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยในเวลากลางวัน บัดนี้กลับคลายลอนหลุดลุ่ยเคลียคลออยู่ข้างแก้มใส เสื้อนอนตัวโคร่งดูยับยู่ยี่เล็กน้อยราวกับผ่านการเคลื่อนไหวมาอย่างเร่งรีบ และที่สำคัญที่สุด... มันคือชุดเดียวกับที่มายด์สวมใส่ก่อนจะขอตัวแยกย้ายเข้าห้องไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน ห้องของธารา... สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้มีห้องพักอยู่ตรงกันข้าม และเป็นคนที่พราวเพิ่งปฏิเสธคำชวนไปทานมื้อค่ำด้วยเหตุผลเรื่องงานในค่ำคืนนี้ หัวใจของพราวเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่มันคือความอึดอัดแน่นหนาที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกคล้ายกับมีก้อนสะเก็ดไฟดวงเล็ก ๆ ถูกจุดขึ้นกลางอก ลามเลียความอบอุ่นในใจให้มอดไหม้ลงทีละน้อย ความสัมพันธ์ที่ถักทอร่วมกันมาเนิ่นนาน ความใกล้ชิดที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงจากเพื่อนสนิทมาเป็นคนรู้ใจ กำลังถูกทดสอบด้วยความเงียบงันและความลับที่อีกฝ่ายปกปิดไว้ "นั่นสินะคะ... พราวน่าจะถามมายด์มากกว่า ว่าดึกดื่นป่านนี้ ทำไมถึงเพิ่งเดินออกมาจากห้องของธาราล่ะคะ?" พราวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบเย็นชาจนน่าตกใจ ทว่าแววตาที่มองตรงไปยังคนตรงหน้ากลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามได้ชัดเจน รอยยิ้มบางเบาถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างฝืนๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่สวยเลยแม้แต่น้อย มายด์สะดุ้งเฮือก ร่างเพรียวบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือเรียวเผลอยกขึ้นจับชายเสื้อนอนของตนเองโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศจากภายในห้องที่ดังฮัมเบาๆ เป็นแบ็คกราวด์ตอกย้ำความอึดอัดนี้ให้ทวีความรุนแรงขึ้น "พราว... ฟังมายด์ก่อนนะคะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่พราวคิด..." มายด์รีบเอ่ยแก้ตัว น้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ ดวงตาคู่นั้นมองสบกับพราวด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "แล้วมันเป็นยังไงล่ะคะ?" พราวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยความน้อยใจที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "พราวเห็นกับตาตัวเองนะคะมายด์... เงาที่เดินออกมาจากห้องนั้น ชุดที่มายด์ใส่ หรือแม้กระทั่ง... กลิ่นสตรอว์เบอร์รีที่ติดตัวมายด์อยู่ตอนนี้ มันชัดเจนยิ่งกว่าคำแก้ตัวใดๆ แล้วล่ะค่ะ" พราวเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น เธอไม่อยากให้มายด์เห็นแววตาที่กำลังไหววูบและอ่อนแอของตัวเอง ความหึงหวงที่พราวไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่ถือคติรักความเป๊ะและมีเหตุผลอย่างเธอจะมีวันแสดงมันออกมา บัดนี้มันกำลังแผดเผาช่องท้องของเธอจนร้อนผ่าว ความรู้สึกกลัวการสูญเสียที่ฝังรากลึกอยู่ในใจมาตั้งแต่เด็กถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คล้ายกับปราสาททรายที่กำลังถูกคลื่นซัดเข้าใส่จนสั่นคลอน มายด์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้พราวอีกนิดอย่างลังเล ระยะห่างที่เคยพอดีบัดนี้กลับลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีลอยเด่นชัดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด มือเรียวเอื้อมออกไปหมายจะแตะลงบนแขนของคนรักเพื่อปลอบประโลม แต่พราวกลับถอยหลังหลบโดยอัตโนมัติ การปฏิเสธทางกายนั้นสร้างความเจ็บแปลบขึ้นในอกของมายด์ไม่แพ้กัน "พราวหึงเหรอคะเนี่ย..." มายด์เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เจือไปด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มีความเอ็นดูระคนอยู่ แม้สถานการณ์จะตึงเครียดเพียงใด แต่ประกตาในดวงตาของนักจัดสาวคนสวยกลับพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้ง พราวหันขวับกลับมามองค้อนทันที ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและโกรธระคนกัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "ใครหึงกันคะ! อย่ามาเข้าข้างตัวเองนะมายด์ พราวแค่... พราวแค่สงสัยในฐานะเพื่อนบ้านและเพื่อนร่วมตึกก็เท่านั้นเองค่ะ!" "ค่ะ... เพื่อนบ้านที่มายืนรอหน้าห้องตอนตีสองเนี่ยนะ คะพราวคนเก่ง?" มายด์แกล้งเอียงคอมองด้วยท่าทางน่ารัก ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความหยอกเย้า รอยยิ้มหวานละมุนผุดขึ้นบนเรียวปากอย่างเปิดเผย ความตึงเครียดเมื่อครู่ราวกับถูกปัดเป่าให้จางลงด้วยความพยายามง้องอนของคนตรงหน้า "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมหน้าถึงงอเป็นปลาทูแม่กลองแบบนี้ล่ะคะ ไหน... ขอเช็คอินหน่อยซิว่าความน้อยใจในใจพราวยาวกี่เซนติเมตรแล้ว?" "มายด์!" พราวส่งเสียงดุเบาๆ พวงแก้มใสซับสีเลือดเข้มขึ้นกว่าเดิมด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา มือเรียวฟาดลงเบาๆ บนต้นแขนของคนขี้แกล้งไปหนึ่งทีแก้เก้อ "ยังจะมาล้อเล่นอีกนะคะ! เรื่องนี้มันซีเรียสนะคะมายด์ ธาราเขาเป็นผู้ชาย แล้วคุณ... ดึกดื่นป่านนี้ไปทำอะไรในห้องเขากันแน่คะ ถ้าไม่เคลียร์ให้รู้เรื่อง พราวจะไม่พูดกับมายด์ไปสามวันเลยคอยดู!" การขู่แบบเด็กๆ ของสถาปนิกสาวผู้เคร่งขรึมทำให้มายด์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะใสๆ ที่ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศอึมครึมลงไปได้ครึ่งหนึ่ง มายด์ไม่ยอมถอยหนีอีกต่อไป เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวพราว พร้อมกับเอื้อมมือทั้งสองข้างไปกอบกุมมือเรียวเย็นเฉียบของพราวเอาไว้แน่นสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของมายด์ส่งผ่านความจริงใจตรงไปยังหัวใจของพราว "โธ่... คนดีของมายด์" มายด์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลละมุนละไม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนจนพราวแทบจะละลาย "ไม่มีอะไรในกอไผ่จริงๆ ค่ะ ที่มายด์ต้องเดินไปห้องคุณธาราดึกดื่นปั่นนี้ ก็เพราะว่า... เขาโทรมาปรึกษาเรื่องแบบแปลนสวนหย่อมดาดฟ้าที่มายด์เคยออกแบบไว้ให้ต่างหากล่ะคะ พอดีว่าระบบรดน้ำอัตโนมัติมันมีปัญหา แล้วคุณธาราเขาทำอะไรไม่เป็น กลัวว่าพรุ่งนี้เช้าต้นไม้จะเฉาตาย เขาเลยวิ่งมาเคาะห้องขอความช่วยเหลือจากมายด์ ซึ่งมีกุญแจสำรองระบบควบคุมอยู่ที่ห้องของเขาค่ะ" พราวชะงักไป ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ ความตึงเครียดและภาพจินตนาการเชิงลบที่สร้างขึ้นในหัวเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา "ฮะ... เรื่องแค่นี้เองเหรอคะ?" "ก็ใช่สิคะ" มายด์ยิ้มหวาน ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ริมหูของพราว จนพราวรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจางๆ "หรือว่าพราวแอบคิดไปไกลว่ามายด์แอบไปเดทกับคุณธารากันคะเนี่ย... หืม? ยอมรับมาซะดีๆ ว่าแอบหึงจนตัวสั่นเลยใช่ไหมคะ?" พราวหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปถึงใบหู สมองตื้อตันจนหาคำมาเถียงไม่ออก ความจริงที่ปรากฏทำให้เธอทั้งโล่งใจและรู้สึกอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ร่างบางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมาที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพะวงก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย "ใครจะไปคิดแบบนั้นกันล่ะคะ... มโนเก่งจริงนะคะคุณนักเขียน" พราวพึมพำเสียงเบา แสร้งทำเป็นมองไปที่พื้นทางเดินเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย มายด์หลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู มือเรียวเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มของพราวออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้พราวต้องยอมหันกลับมาสบตาด้วยในที่สุด ดวงตาของคนทั้งสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกย้อมด้วยสีชมพูละมุนละไมของความเข้าใจและความผูกพันที่แนบแน่นยิ่งขึ้น "ขอบคุณนะคะ..." มายด์กระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนเรียวปาก "ขอบคุณที่ทำให้มายด์รู้ว่า... สำหรับพราวแล้ว มายด์มีความหมายมากแค่ไหน" พราวเม้มปากเล็กน้อย ใบหน้ายังคงแดงก่ำ แต่แววตาที่มองตอบกลับเต็มไปด้วยความยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเอง มือเรียวที่ถูกกอบกุมไว้พลิกกลับมาประสานนิ้วเข้ากับมือของมายด์แน่นขึ้น เป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่าเธอกำลังเปิดพื้นที่ในหัวใจดวงนี้ให้คนตรงหน้าเข้ามาครอบครองอย่างเต็มตัว ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและอบอุ่นจนหัวใจพองโตนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ มาจากบันไดหนีไฟที่อยู่สุดทางเดิน เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ คล้ายกับกุญแจพวงใหญ่ และตามมาด้วยเสียงฮัมเพลงเบาๆ ของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมายังโซนห้องพักของพวกเขา พราวและมายด์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับเด็กทำความผิด ท่ามกลางความตกใจ มายด์หันไปมองยังทิศทางของเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที และก่อนที่พวกเธอจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องพักสุดทางเดินฝั่งตรงข้ามก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การระมัดระวัง พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงที่ก้าวพรวดพราดออกมาจากห้องนั้นด้วยท่าทางเร่งรีบ... และเธอก็หยุดชะงักกึกเมื่อเห็นพราวกับมายด์ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี! ดวงตาสีเข้มใต้แพขนตางอนงามของหญิงสาวแปลกหน้ากวาดมองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เธอจะเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนขนลุก "อุ๊ย... ขอโทษที่รบกวนเวลาสวีทนะคะ พอดีฉันเพิ่งกลับมาจากห้องของธารา... เอ้อ หรือว่าพวกคุณก็กำลังรอเขาเหมือนกันคะ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ ความรักของพราวกับมายด์กำลังอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนจะมีตัวละครลับโผล่มาป่วนหัวใจอีกแล้ว มาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ! สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี