อ้อมกอดในยามดึก

เสียงสะอื้นฮักที่ถูกกลั้นไว้จนสุดแรงเกิดดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงาน เป็นเสียงที่พราวพรพยายามซ่อนเร้นมาตลอดทั้งวัน แต่ในยามที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลยเที่ยงคืนไปไกล กำแพงความเข้มแข็งที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองก็พังทลายลงอย่างไร้ท่า กองกระดาษร่างแบบแปลนอาคารนับสิบแผ่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้อง ไม่ใช่เพราะความไร้ระเบียบ หากแต่เกิดจากมือคู่บางที่สั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและแรงกดดันจากโลกภายนอก พราว (พราวพร) นั่งคู้ตัวอยู่บนโซฟาหนังสีเทาเข้ม สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าที่เปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำตา ไหล่บางไหวโยนตามแรงสะอื้นที่ระเบิดออกมาอย่างเงียบเชียบ ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อโปรเจกต์ใหญ่ที่เพิ่งถูกลูกค้าปฏิเสธแบบไม่เป็นท่าเมื่อช่วงเย็น ทำให้สถาปนิกสาวผู้รักความเป๊ะในชีวิตรู้สึกเหมือนตัวตนพังทลายลงในพริบตา ประตูกระจกบานเลื่อนเปิดออกอย่างเบามือ มณิการ์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในมือของเธอมีแก้วชาอุ่นๆ แต่เมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า แก้วในมือก็เกือบจะร่วงหล่นลงพื้น กลิ่นหอมละมุนของสตรอว์เบอร์รีป่าที่มักลอยวนรอบกายของมายด์ (มณิการ์) จางหายไปแทนที่ด้วยความกังวลใจอย่างสุดซึ้ง มายด์ไม่ได้เอ่ยคำถามโง่ๆ อย่างเช่น "เป็นอะไรเหรอ?" หรือ "ร้องไห้ทำไม?" ออกมาให้ระคายความรู้สึกของคนเจ็บปวด เพราะสำหรับคนเป็นเพื่อนสนิทที่เฝ้ามองการเติบโตและรอยแผลเป็นในใจของพราวมาเนิ่นนาน มายด์รู้ดีว่าในยามที่พราวแตกสลาย คำพูดปลอบประโลมใดๆ ก็ไร้ความหมายเท่ากับการมีตัวตนอยู่ตรงนั้น ร่างโปร่งของนักจัดสวนสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพรมราคาแพงตรงหน้าโซฟา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่เห็นผลงานของตัวเองพังทลาย มายด์ค่อยๆ เอื้อมมือออกไปอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าสัมผัสของตนจะทำให้แก้วที่ร้าวรานดวงนี้แตกสลายเป็นผุยผง "พราว..." เสียงหวานเอמהนุ่มนวลแหบพร่าเล็กน้อย มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอันบริสุทธิ์ พราวสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวรีบใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ พยายามจะดึงหน้ากากความเข้มแข็งกลับมาสวมทับใบหน้าที่แดงก่ำและเปียกชุ่ม เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พยายามจะกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "เรา... เราไม่เป็นไรค่ะมายด์ แค่... แค่ฝุ่นเข้าตานิดหน่อย" เสียงของพราวสั่นเครือจนน่าใจหาย ความดื้อรั้นที่พยายามปกปิดความอ่อนแอทำให้มายด์นึกอยากจะดุเบาๆ แต่ความรู้สึกสงสารกลับท่วมท้นหัวใจเสียก่อน มายด์ไม่รอให้พราวได้สร้างกำแพงขึ้นมาอีกครั้ง มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าข้อมือที่สั่นเทาของพราวออกจากการปิดบังใบหน้า ก่อนจะขยับกายเข้าไปประชิดตัว แล้วรวบเอาร่างที่กำลังสั่นเทานั้นเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทันที สัมผัสที่อบอุ่นและแน่นแฟ้นทำให้พราวถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันคลายลงชั่วขณะเมื่อซบหน้าลงกับลาดไหล่ของอีกฝ่าย กลิ่นหอมสะอาดเจือจางของสตรอว์เบอร์รีโชยแตะจมูก พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่ลูบไล้แผ่นหลังบางเบาอย่างปลอบโยน "ไม่ต้องเก่งตลอดเวลาห้ามนู่นห้ามนี่หรอกนะคะ..." มายด์กระซิบชิดข้างใบหู น้ำเสียงสั่นน้อยๆ เจือความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนสนิท "ร้องออกมาเถอะค่ะ... ไม่มีใครมองพราวในเวอร์ชันที่ต้องสมบูรณ์แบบตลอดเวลาตรงนี้หรอกนะ มีแค่มายด์... คนที่พร้อมจะรับฟังและโอบกอดพราวในวันที่โลกใจร้ายกับพราวเสมือนบ้านหลังนี้ต่างหาก" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเขื่อนที่พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ พราวปล่อยโฮออกมาเสียงดังเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบเอวบางของมายด์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ภาพตรงหน้าจะสลายหายไปกับความฝัน ซบใบหน้าลงกับซอกคอของคนที่อยู่เคียงข้างเสมอมา หยดน้ำตาร้อนผ่าวซึมผ่านเนื้อผ้าเสื้อไหมพรมของมายด์จนเปียกชื้น มายด์กระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สะท้อนผ่านหน้าอก มายด์หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาของตัวเองรินไหลออกมาเงียบๆ ด้วยความเจ็บปวดที่ได้เห็นคนที่รักที่สุดต้องทรมาน แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจอีกดวงกลับพองโตด้วยความรู้สึกอิ่มเอมที่อย่างน้อย... ในยามที่เปราะบางที่สุด พราวนึกถึงและยอมให้เธอเป็นคนโอบกอด เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ เสียงสะอื้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ พราวซบพักอยู่กับลาดไหล่นั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเหนื่อยล้าดึงสติให้หลุดลอย แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต มายด์ค่อยๆคลายอ้อมกอดออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้พราวหายใจสะดวกขึ้น นิ้วเรียียงเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อและคราบน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สายตาทอดมองใบหน้ายามหลับใหลของสถาปนิกสาวด้วยความรักล้นปรี่ "พักผ่อนนะคะคนเก่งของมายด์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของลมหนาว ทว่า... ในวินาทีที่พราวขยับตัวซุกเข้าหาความอบอุ่นอีกครั้ง และมือของมายด์กำลังจะประคองเธอนอนลงบนโซฟา สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของพราวที่คว่ำอยู่บนโต๊ะทำงานเกิดสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมากลางดึก จากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่ข้อความนั้นกลับทำให้หัวใจของมายด์กระตุกวาบ *'พรุ่งนี้เที่ยง... เจอกันที่เดิมนะพราว เรื่องที่เราคุยกันค้างไว้ ฉันอยากได้คำตอบที่ชัดเจน'* ลมหายใจของมายด์สะดุดกึกลงทันที ปลายนิ้วที่สัมผัสแก้มของพราวเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อเงาปริศนาจากอดีตที่พราวพยายามหนีมาตลอดกำลังจะก้าวกลับเข้ามาพังทลายทุกอย่างในพื้นที่หัวใจดวงนี้อีกครั้ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอบอุ่นหัวใจไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ