กลิ่นอายสตรอว์เบอร์รีที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณพราวเผลอกินน้ำตาลเข้าไปมากกว่านี้ เกรงว่าพิมพ์เขียวตึกระฟ้าหลังใหม่ คงจะหวานจนมดขึ้นกระดาษไขหมดพอดีนะคะ" เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ที่เจือด้วยรอยยิ้มบางเบา ดังขึ้นเหนือศีรษะของพราว พร้อมกับปลายนิ้วเรียวสวยของมายด์ที่เอื้อมมาแตะขอบแก้วเซรามิกสีขาว เพื่อดึงมันออกห่างจากมือของสถาปนิกสาวผู้กำลังเหม่อลอย พราวสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไหวราวกับถูกจังหวะดนตรีที่ไม่ได้ตั้งใจบรรเลงเข้าจู่โจม เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมาจากห้วงความคิดที่วนเวียนอยู่กับความรู้สึกคลุมเครือตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา บนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่กลางห้องครัวของมายด์เวลานี้ เต็มไปด้วยผลสตรอว์เบอร์รีสดสีแดงฉ่ำนับกิโลกรัม ที่ถูกคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน ลูกใหญ่เต่งตึงส่งกลิ่นหอมหวานละมุนอบอวลไปทั่วทุกตารางเมตร กลิ่นอายเฉพาะตัวที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจในทุกครั้งที่มายด์อยู่ใกล้ "พราวไม่ได้เหม่อเสียหน่อยค่ะ แค่กำลังคำนวณสัดส่วนของเพกทินกับปริมาณความหวานให้มันลงตัวต่างหาก" พราวแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยการก้มหน้าลงจัดเรียงผลสตรอว์เบอร์รีในอ่างล้างหน้าให้เข้าที่ "ค่ะ... ลงตัวจนเผลอเทน้ำตาลทรายแดงลงไปในหม้อต้มรอบที่สามแล้วนะคะนั่น" มายด์ยิ้มกริ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความขบขันอย่างเอ็นดู เธอทิ้งตัวลงยืนเคียงข้างพราวที่หน้าเคาน์เตอร์ กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นผลไม้อ่อนๆ จากตัวมายด์โชยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้พราวรู้สึกว่าอากาศรอบตัวช่างเบาบางลงทุกทีจนหายใจไม่ค่อยสะดวก สถาปนิกสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเป๊ะและระเบียบวินัยในชีวิต กลับทำอะไรไม่ถูกเลยสักอย่างยามที่อยู่ใกล้ชิดกับสาวนักจัดสวนคนนี้ ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ขยับจากเพื่อนสนิทกลายมาเป็นคนรู้ใจทีละน้อย ช่างเปราะบางและหอมหวานราวกับกลีบดอกไม้ที่กำลังแย้มบานในฤดูใบไม้ผลิ พราวกลัวเหลือเกิน—กลัวว่าความสุขที่ได้รับอยู่นี้จะเป็นเพียงภาพฝัน และกลัวว่าความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน จะทำให้เธอต้องสูญเสียรอยยิ้มอบอุ่นของคนข้างกายไปตลอดกาลหากก้าวพลาด "มาค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการล้างและเด็ดขั้วเอง คุณพราวไปนั่งพักรอชิมฝีมือฉันตรงระเบียงโน่นดีกว่านะคะ หน้าตาเริ่มเครียดเป็นสถาปนิกตรวจงานไซต์ก่อสร้างใหม่อีกแล้วนะ" มายด์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือเรียวขยับเข้าใกล้จนหลังมือเฉียดโดนกันโดยไม่ตั้งใจ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนพราวต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก "ไม่เป็นไรค่ะ พราวอยากช่วย... อีกอย่าง การทำแยมมันก็เหมือนกับการออกแบบโครงสร้างนั่นแหละค่ะ ต้องใช้ความใส่ใจในทุกขั้นตอน ไม่ใช่แค่อยากทำก็เทๆ ลงไปเสียหน่อย" พราวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาคู่คมมองสบกับมายด์ที่หันมามองเธอนิ่งๆ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเธอ มีเพียงเสียงน้ำไหลเบาๆ จากก๊อกสแตนเลสและกลิ่นหอมหวานของสตรอว์เบอร์รีที่คอยย้ำเตือนถึงความใกล้ชิด มายด์ไม่ได้เอ่ยคำเถียงใดๆ ออกมาอีก ดวงตาสุกใสคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของพราว ราวกับกำลังอ่านตัวอักษรทุกตัวที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตา "ถ้าอย่างนั้น... ช่วยตั้งใจฟังวิธี 'ออกแบบ' แยมหม้อนี้ร่วมกับฉันนะคะ" มายด์กระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มที่ส่งมาให้ไม่ได้มีความถือ3สาแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาพราวต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทั้งสองคนเริ่มลงมือทำแยมโฮมเมดอย่างจริงจัง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่เจือรอยยิ้ม พราวรับหน้าที่หั่นผลสตรอว์เบอร์รีเป็นชิ้นพอดีคำอย่างประณีต ขณะที่มายด์คอยตระเตรียมน้ำมะนาวคั้นสดและน้ำตาลทรายในสัดส่วนที่พอเหมาะ การเคลื่อนไหวของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับคู่ชีวิตที่ใช้เวลาทำกิจกรรมร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน "ระวังหน่อยนะคะ ตรงนั้นมันมีรอยช้ำนิดนึง เดี๋ยวเนื้อแยมจะรสชาติเพี้ยนเอานะคะ" มายด์โน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อชี้ให้เห็นจุดเล็กๆ บนผลสตรอว์เบอร์รีในเขียงของพราว ใบหน้าของพวกเธออยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนพราวรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ลามเลียจากลำคอขึ้นมาถึงใบหู พราวชะงักมือที่ถือมีด ค่อยๆ หันไปมองคนข้างกาย ชั่ววินาทีนั้น โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุน เสียงรอบตัวเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามอยู่ในอก แววตาของมายด์ที่มองมาไม่ได้สะท้อนภาพของสถาปนิกผู้เก่งกาจและเย่อหยิ่ง แต่สะท้อนภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังหวั่นไหวและโหยหาความอบอุ่น "ถ้าเนื้อแยมมันจะรสชาติเพี้ยนไปบ้าง... จะมีใครใจร้ายพอกินไม่หมดไหมคะ" พราวเผลอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย คล้ายจะยอมจำนนต่อความรู้สึกที่เก็บงำไว้มาเนิ่นนาน มายด์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวเสียยิ่งกว่าแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง "ต่อให้มันจะหวานเจี๊ยบจนกินไม่ได้ หรือเปรี้ยวดุดันแค่ไหน... ฉันก็สัญญาว่าจะกินมันให้หมดหม้อคนเดียวเลยค่ะ" บรรยากาศละมุนละไมแผ่ซ่านปกคลุมทั่วห้องครัว กลิ่นหอมหวานของผลไม้ผสมผสานกับกลิ่นอายความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย พราวยื่นมือออกไปตั้งใจจะช่วยมายด์หยิบโหลแก้วสำหรับใส่แยมที่วางอยู่บนชั้นลอย ทว่าในจังหวะที่เอื้อมมือสุดแขน ปลายข้อศอกของพราวดันไปปัดโดนขวดเกลือเม็ดใหญ่ที่วางหมิ่นเหม่ริมขอบชั้นเข้าอย่างจัง! *เพล้ง!* เสียงแก้วแตกกระจายดังสนั่นก้องห้องครัวเศษเกลือสีขาวกระจัดกระจายไปทั่วพื้นพร้อมกับเศษแก้วแหลมคม พราวอุทานด้วยความตกใจ รีบชะักมือกลับแต่ไม่ทันระวัง ขอบกระจกคมกริบจากเศษโหลที่แตกเฉียดเข้าที่นิ้วมือเรียวของเธอจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาทันที "อุ๊ย! คุณพราวระวังค่ะ!" มายด์ร้องด้วยความตกใจ หน้าตาถอดสี รีบพุ่งเข้ามาคว้ามือของพราวขึ้นมาสำรวจแผลด้วยความร้อนรน "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่ถู1กเศษแก้วนิดหน่อย..." พราวพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความเจ็บปวดและอาการตกใจ แต่ยังไม่ทันที่พราวจะได้ดึงมือกลับ มายด์ก็ใช้มืออีกข้างประคองข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่มายด์จะตัดสินใจทำในสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของพราวสะดุดกึก— มายด์ก้มลงใช้ริมฝีปากนุ่มนวลแตะซับรอยเลือดที่ปลายนิ้วของพราวแผ่วเบา เพื่อปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างลืมตัว! ความเงียบสงบในห้องครัวขาดผึ่งลงทันที หัวใจของพราวเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากของมายด์ส่งกระแสความวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก ขณะที่มายด์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาพราวโดยที่ริมฝีปากยังคงอยู่ห่างจากนิ้วเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ทว่าก่อนที่บรรยากาศจะหวานล้ำไปมากกว่านั้น— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกหน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความเงียบสงบยามเย็น และก่อนที่พวกเธอจะได้ทันตั้งตัว เสียงไขกุญแจประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในเวลานี้ ก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของพราวเย็นเฉียบลงในพริบตา! --- สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี