แสงแดดแรกของวันใหม่

"ถ้ายังยืนเหม่อมองต้นโรสแมรี่ต้นนั้นอีกสักสามนาที ใบของน้องคงจะเฉาตายคาสำนักงานสถาปนิกของพราวแน่ๆ ค่ะ" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น ท่าหว่างความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษไขและดินสอ พราวสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไหวราวกับมีผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่ในอก เธอหันขวับกลับมามองเจ้าของเสียง ซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มบางๆ มายด์ในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมละมุนตาและกางเกงผ้าฝ้ายพับขาขึ้นเล็กน้อย กำลังส่งยิ้มที่อบอุ่นและใจดีมาให้ รอยยิ้มที่พราวไม่ได้เห็นอย่างสนิทใจมาหลายสัปดาห์ นับตั้งแต่คืนวันที่ความอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเราทั้งคู่ พราวกะพริบตาปริบๆ เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่กำลังถือดินสอเขียนแบบเผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำเกี่ยวกับความเงียบงันและระยะห่างที่สร้างขึ้นด้วยมือของเธอเองไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ แต่ครั้งนี้... มายด์ไม่ได้เลือกที่จะถอยห่างออกไปเหมือนทุกที มายด์เป็นฝ่ายก้าวเข้ามาหาเธอก่อน "พราวไม่ได้เหม่อสักหน่อยค่ะ... แค่กำลังคิดโครงสร้างระเบียงสวนแนวตั้งที่มายด์เคยเสนอไว้ต่างหาก" พราวแก้ตัวเสียงเบา หลบสายตาคู่สวยที่มองตรงมาอย่างรู้ทัน ความร้อนผ่าวค่อยๆ แล่นริ้วขึ้นที่พวงแก้มจนต้องแสร้งก้มลงมองกระดาษตรงหน้า มายด์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะและทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ร่างโปร่งบางก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่และกลิ่นดินชื้นหลังฝนตกจางๆ ลอยมาแตะจมูก พราวรู้ดีว่าเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของมายด์ กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมาโดยตลอด "อ้างเก่งขึ้นนะคะ คุณสถาปนิก" มายด์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับพราว ดวงตากลมโตคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของพราวด้วยความอ่อนโยน ไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง หรือความอึดอัดใจหลงเหลืออยู่เลย "ไหนคะ... โครงสร้างระเบียงสวนที่ว่า วาดไปถึงไหนแล้ว หรือว่ากระดาษยังว่างเปล่าเหมือนความตั้งใจที่จะพักผ่อนเมื่อคืนนี้กันแน่" พราวเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันหากพราวเผลอขยับเข้าไปใกล้กว่านี้อีกนิด ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมานานทำให้ลมหายใจของพราวสะดุด หัวใจเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "มายด์..." พราวครางชื่อนั้นแผ่วเบา ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างลังเล ความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ในอก คำขอโทษนับร้อยประโยคที่เคยเตรียมไว้ในใจพังทลายลงเหลือเพียงความโหยหา "พราว... ขอโทษนะคะ สำหรับเรื่องที่ผ่านมา พราวแค่... กลัว" มายด์ไม่ได้พูดแทรก เธอยังคงยืนฟังด้วยความอดทน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง นิ้วเรียวของมายด์เอื้อมออกมาช้าๆ ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของพราวออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในหัวใจของพราวได้อย่างรุนแรง "มายด์รู้ค่ะ พราวไม่ต้องอธิบายอะไรตอนนี้หหมดหรอกนะคะ" เสียงของมายด์นุ่มนวลราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านก้อนหินที่แห้งผาก "มายด์แค่อยากรู้ว่า... กาแฟสักแก้วกับเค้กสตรอว์เบอร์รีฝีมือมายด์ พอจะทำให้สถาปนิกคนเก่งยอมพักสมองแล้วเงยหน้าขึ้นมามองโลกภายนอกบ้างได้ไหมคะ" พราวมองรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่เปรียบเสมือนแสงแดดแรกของวันใหม่ที่สาดส่องเข้ามาในพื้นที่หัวใจที่เคยอับAึมและเย็นชา ความอบอุ่นค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวและความลังเลทั้งหมด ความสัมพันธ์ที่เคยมีรอยร้าว ค่อยๆ ถูกประสานเข้าหากันด้วยความเข้าใจและความใส่ใจที่มายด์หยิบยื่นให้อย่างไม่เคยหมด "ค่ะ..." พราวตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน "พลองพักค่ะ พราวอยากกินเค้กสตรอว์เบอร์รีที่มายด์ทำที่สุดเลยค่ะ" มายด์ยิ้มกว้างขึ้นอย่างพอใจ ยื่นมือเรียวมาตรงหน้าพราว เป็นการเชื้อเชิญที่ไร้ซึ่งเงื่อนไขใดๆ พราวมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจวางดินสอในมือลง แล้วยื่นมือไปกอบกุมมือของมายด์ไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ส่งผ่านถึงกัน ทำให้พราวรู้ว่า... เราได้ก้าวข้ามผ่านกำแพงที่พราวสร้างขึ้นมาได้แล้วจริงๆ บรรยากาศในห้องทำงานอบอวลไปด้วยความละมุนละไม เสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนาที่ไหลลื่นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความรู้สึกคุ้นเคยที่หาย Aายไปค่อยๆ กลับคืนมา ทุกย่างก้าวที่มายด์เข้าหา ช,ล้างความหวาดระแวงในใจของพราวให้หมดไปทีละน้อย จนพราวเกือบจะลืมไปแล้วว่า... ความสุขที่แท้จริงจากการมีใครสักคนอยู่เคียงข้างมันรู้สึกอย่างไร ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปยังมุมนั่งเล่นริมหน้าต่างที่แสงแดดอุ่นยามสายสาดส่องเข้ามา พราวนั่งลงบนโซฟาตัวโปรดโดยมีจานเค้กสตรอว์เบอร์รีสีหวานวางอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวชวนให้น้ำลายสอ มายด์รินชาสมุนไพรกลิ่นคาโมมายล์อุ่นๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม "ชิมดูสิคะ ว่ารสชาติดropลงไปจากเดิมหรือเปล่า เพราะช่วงนี้มายด์ไม่ได้เข้าครัวทำขนมบ่อยเท่าไหร่" มายด์เอ่ยเย้าด้วยดวงตาพราวระยับ พราวใช้ช้อนเล็กๆ ตัดเค้กชิ้นพอดีคำเข้าปาก รสชาติหวานละมุนตัดกับความเปรี้ยวสดชื่นของสตรอว์เบอร์รีแท้ๆ ละลายอยู่ในปาก แต่สิ่งที่หวานยิ่งกว่าคือความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ พราวเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงข้าม ตั้งใจจะเอ่ยชม ทว่า... ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกจากริมฝีปาก เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งพราวและมายด์ชะงัก พราวมองเลยผ่านไหล่ของมายด์ไปยังบานประตูกระจกหน้าร้าน ร่างสูงโปรดในชุดสูทลำลองดูภูมิฐานยืนอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มส่งยิ้มสุภาพเข้ามาผ่านกระจกใส พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเคาะกระจกซ้ำอีกครั้งเบื้องหน้าพวกเธอ สายตาของมายด์ไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อหันไปมองตาม ก่อนจะหันกลับมาสบตาพราวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ขณะที่พราวหน้าถอดสีลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญในเวลานี้คือใคร สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความอบอุ่นของพราวและมายด์ในตอนนี้นะคะ และเตรียมตัวรับมือกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ที่จะทำให้ทุกคนต้องลุ้นจนแทบนั่งไม่ติดในตอนหน้าค่ะ!