กลิ่นหอมของความทรงจำ

"ถ้าพราวขยับคิ้วเข้าหากันอีกแค่มิลลิเมตรเดียว รอยย่นตรงนั้นคงฝังถาวรไปจนอายุแปดสิบแน่ค่ะ" น้ำเสียงนุ่มทวนขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องครัวโทนสีครีมสะอาดตา มายด์วางถาดอบขนมลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยจังหวะที่พอเหมาะพอเจาะ เสียงโลหะกระทบผิวโต๊ะเบาหวิวก่อนกลิ่นหอมหวานละมุนจะเริ่มแผ่ซ่าน ชวนให้บรรยากาศที่ตึงเครียดเพราะงานออกแบบแปลนอาคารเมื่อครู่ค่อยๆ คลายตัวลงอย่างไม่น่าเชื่อ พราวพรสะดุ้งเล็กน้อย เธอเผลอยกปลายนิ้วขึ้นแตะหว่างคิ้วตามคำทักทายแกมหยอกนั้น สถาปนิกสาวถอนหายใจยาวเหยียด ปล่อยให้ความเครียดจากแบบแปลนคอนโดมิเนียมหรูหลุดรอดไปกับลมหายใจ พราวขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวเจ้าของบ้านที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดจาน "มายด์ก็... แซวเก่งขึ้นทุกวันนะคะ" พราวเอ่ยเสียงอ่อย แต่ริมฝีปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นทีละน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ได้แซวค่ะ แค่พูดความจริงในฐานะ 'เพื่อนสนิท' ที่นั่งมองคนเครียดมาสองชั่วโมงเต็มต่างหาก" มายด์เน้นเสียงตรงคำว่าเพื่อนสนิทชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับเลื่อนจานกระเบื้องสีขาวสะอาดที่มีขนมเค้กเนื้อเนียนสีชมพูอ่อนประดับด้วยผลสตรอว์เบอร์รีสดฉ่ำมาตรงหน้าพราว กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวจางๆ ลอยแตะจมูก ทันทีที่สูดดมเข้าไป ความทรงจำสีจางในอดีตก็พث่งพล่านขึ้นมาในห้วงคำนึงราวกับมีใครมาเปิดลิ้นชักความลับ กลิ่นนี้... กลิ่นสตรอว์เบอร์รีอบอวลแบบนี้ มันคือกลิ่นเดียวกันกับวันที่ฝนตกหนักจนน้ำท่วมขังหน้าคณะสถาปัตย์เมื่อเจ็ดปีก่อน ในตอนนั้น พราวเป็นเพียงนักศึกษาปีสามผู้แบกรับความคาดหวังของครอบครัวและความกดดันจากโปรเจกต์ส่งอาจารย์จนแทบไม่เป็นอันหลับอันนอน วันนั้นพราวร้องไห้ออกมาอย่างไร้เหตุผลที่มุมห้องสมุดคณะ เนื่องจากโมเดลตึกที่เพิ่งทำเสร็จพังไม่เป็นท่าเพราะความสะเพร่าของตัวเอง และในวินาทีที่มืดแปดด้านที่สุด มายด์—เด็กสาวจากคณะเกษตรศาสตร์เพื่อนร่วมหอพักในซอยเดียวกัน—ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องพลาสติกใสบรรจุเค้กสตรอว์เบอร์รีฝีมือเจ้าตัว พร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีให้กันได้ *“กินหน่อยนะคะ... ของหวานช่วยผลิตสารความสุขได้จริงนะ พราวเคยบอกเองไม่ใช่เหรอ”* น้ำเสียงในวันนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำ "เหม่ออะไรอยู่คะ หรือว่าหน้าตาเค้กฝีมือมายด์มันดูน่ากลัวจนพราวไม่กล้ากิน" มายด์เอ่ยถามเบาๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาด้วยประกายไหวระริกที่อ่านยาก แต่มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่คุ้นเคยเสมอมา "เปล่าค่ะ... แค่คิดว่า กลิ่นนี้มันทำให้พราวนึกถึงเรื่องเก่าๆ" พราวตอบเสียงแผ่ว เธอมองหน้าเพื่อนสนิทผ่านกรอบแว่น ดวงตาคู่สวยไหววูบชั่วขณะ "เจ็ดปีแล้วนะมายด์ เร็วจังเลยเนอะ" "นั่นสินะคะ เจ็ดปีแล้ว..." มายด์ทวนคำ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับลอยไปกับสายลม พลางหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเรียวสวยประสานกันไว้บนตัก "แต่บางอย่าง ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ยัง 'เหมือนเดิม' ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะพราว" ประโยคเรียบง่ายนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของคนฟังอย่างประหลาด หัวใจของพราวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอรีบเบนสายตาหนีการสบตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนสนิทจะรองรับไหว พราวก้มมองช้อนสลักเงินในมือ ตักเค้กชิ้นเล็กเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก รสชาติหวานนุ่มละมุนลิ้นตัดกับความเปรี้ยวสดชื่นของสตรอว์เบอร์รีแทรกซึมไปทั่วช่องปาก มันคือรสชาติเดิม... รสชาติที่เยียวยาหัวใจเธอมานับครั้งไม่ถ้วนในยามที่โลกใบนี้ใจร้ายกับเธอเกินไป "อร่อยเหมือนเดิมเลยค่ะ" พราวพسึมพำเบาๆ "ถ้าชอบ วันหลังมายด์จะทำให้อีกนะคะ... ทุกวันเลยก็ได้ ถ้าพราวต้องการ" มายด์ระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีแค่ความหวังดี แต่มันซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่พราวพยายามหลบหลีกมาตลอดหลายปี—ความรู้สึกที่ชัดเจนเกินกว่าจะเรียกว่ามิตรภาพ แต่พราวกลับหวาดกลัวเกินกว่าจะเอ่ยปากถาม ความเงียบโรยตัวลงระหว่างเราอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงสะท้อนของหัวใจสองดวงที่เต้นไม่เป็นจังหวะในพื้นที่ห้องสีอบอุ่นแห่งนี้ พราวยกแก้วชาอุ่นขึ้นจิบเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีเรื่อของตัวเอง โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า... สายตาของมายด์ที่มองมานั้น เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและรอคอยเพียงใด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบสงบ พราวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากบุคคลที่เธอไม่ได้เจอมานานนับปี—'กรณ์' อดีตคนรักเก่าที่เดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย *“พราว... ผมกลับมาatกรุงเทพฯ แล้วนะ เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้ไหม ผมยังคิดถึงพราวเสมอ”* ข้อความสั้นๆ แต่กลับทำให้ลมหายใจของพราวสะดุดกึก ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความทรงจำอันเจ็บปวดที่เคยถูกฝังกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มและความสงบสุขในห้องนี้ กลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งในเสี้ยววินาทีเดียว มายด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของพราวได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าของนักจัดสวนสาวทันที ดวงตาคู่สวยหม่นแสงลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์นั้น พราวเงยหน้าขึ้นสบตากกับมายด์ด้วยแววตาที่สั่นระริก ริมฝีปากอ้าออกเล็กน้อยคล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ท่ามกลางความอึดอัดที่กลับมาคืบคลานเข้าปกคลุมอีกครั้ง เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน... ราวกับมีใครบางคนตั้งใจมาพังทลายกำแพงที่พราวเพิ่งจะสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเธอเอง -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความอบอุ่นในพื้นที่สีสตรอว์เบอร์รีนี้นะคะ -- สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี