ห้องริมสุดทางเดิน

กล่องกระดาษลูกฟูกใบใหญ่ที่มีข้อความว่า *'ระวังแตก'* เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของฉัน ถูกวางกระแทกabsลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์เก่าๆ จนเกิดเสียงทึบอื้ออึงในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด "พราวคะ กล่องนี้ระวังหน่อยนะคะ หนังสือดีไซน์เล่มโปรดของคุณอยู่ข้างในนั้นนะ ถ้ามุมยับขึ้นมา เดี๋ยวคุณจะนั่งหน้ามุ่ยไปทั้งวันอีก" เสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยดังขึ้นจากบริเวณระเบียงห้อง พร้อมกับร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมของมายด์ที่ก้าวเข้ามา พร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายผลสตรอว์เบอร์รีสุกในสวนยามเช้า กลิ่นที่ตามติดตัวเธอมาตั้งแต่สมัยที่เรายังเป็นแค่นักศึกษาคณะสถาปัตย์จนถึงวันที่เราต่างเติบโตเป็นผู้ใหญ่ กลิ่นที่ทำให้หัวใจที่มักจะเต้นเป็นจังหวะเป๊ะๆ ของฉันเกิดสะดุดและรวนเรทุกครั้งโดยไม่มีเหตุผล ฉันหันไปมองค้อนเจ้าของเสียงเล็กน้อย พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมาใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ฉันดูแลข้าวของของตัวเองดีเสมอแหละค่ะ มายด์ต่างหากล่ะคะที่วางกระถางต้นไม้นะรุงรังเกินไปแล้ว ห้องริมสุดทางเดินของอพาร์ตเมนต์เก่าๆ นี่ไม่ได้กว้างขวางขนาดที่จะให้คุณยกป่าสวนสนมาไว้ข้างเตียงนอนหรอกนะคะ" มายด์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มนุ่มและอบอุ่นจนน่าหมั่นไส้ เธอวางกระถางต้นโรสแมรี่ลงบนโต๊ะทำงานริมหน้าต่างอย่างเบามมือ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาระยิบระยับที่ซ่อนความเจ้าเลไว้ภายใต้กรอบแว่นทรงกลม "ก็ใครบอกให้คุณเลือกห้องนี้ล่ะคะ พราวเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าชอบระเบียงรับลมฝั่งทิศตะวันตก ถึงตึกนี้จะเก่าคร่ำครึและลิฟต์จะชอบส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัว แต่ก็นั่นแหละค่ะ... มันมีเสน่ห์แบบที่เราสองคนตามหาไม่ใช่เหรอ" คำว่า *"เราสองคน"* ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ พื้นที่ห้องแคบๆ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ร่วมกันในวันแรกนี้ กลับให้ความรู้สึกอึดอัดแปลกๆ ไม่ใช่เพราะความคับแคบของตัวห้อง แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเราที่มัน... ใกล้ชิดเกินกว่าที่หัวใจระเบียบจัดของฉันจะรับมือไหว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สถานะเพื่อนสนิทคือเกราะป้องกันที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับฉัน ฉันคือพราวพร สถาปนิกสาวผู้เชื่อมั่นในเส้นตรงและการคำนวณที่แม่นยำ ฉันกลัวความไม่แน่นอน กลัวการสูญเสีย และเหนือสิ่งอื่นใด... ฉันกลัวการทำลายความสัมพันธ์ที่ดีงามที่มีมายด์อยู่ข้างๆ หากวันหนึ่งความรู้สึกมันเลยเถอะเกินกว่าคำว่าเพื่อน แต่การตัดสินใจย้ายมาแชร์ห้องเช่าราคาประหยัดด้วยกันเพื่อช่วยกันประหยัดค่าใช้จ่ายในช่วงที่โปรเจกต์งานออกแบบของฉันกำลังชะลอตัว ดูจะเป็นการตัดสินใจที่ท้าทายสติสัมปชัญญะที่สุดในชีวิต ฉันก้มลงแกะเทปกาวบนกล่องกระดาษ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจจากสายตาคู่สวยที่กำลังมองตรงมา "แล้วนี่คุณจะเริ่มจัดมุมไหนก่อนคะ มายด์ ฉันเตือนไว้ก่อนนะว่าเอกสารแปลนก่อสร้างของฉันห้ามปะปนกับดินปลูกต้นไม้ของคุณเด็ดขาด ถ้าโต๊ะทำงานฉันเลอะ ดินของคุณจะปลิวไปอยู่นอกระเบียงทันทีนะคะ" "ค่ะ คุณสถาปนิกจอมเนียบ" มายด์รับคำด้วยน้ำเสียงล้อเลียน เธอเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นสตรอว์เบอร์รีนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว มือเรียวเอื้อมมาหยิบม้วนกระดาษแปลนที่ฉันถืออยู่ ช่วยจัดระเบียบให้อย่างเบามมือ ปลายนิ้วของเธอเฉี่ยวโดนหลังมือฉันโดยไม่ตั้งใจ ความอุ่นซ่านแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วตรงดิ่งเข้าสู่กลางอก จนฉันต้องรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก มายด์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสบตาฉันนิ่งเนิ่นนาน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้น แต่แววตาคู่นั้นกลับสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะนิยาม ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่ประสานกันท่ามกลางฝุ่นละอองที่ลอยละล่องต้องแสงอาทิตย์ยามบ่าย ฉันใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รีบเสมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความรวนเรในอก "เอ่อ... เดี๋ยวฉันไปกวาดพื้นห้องครัวก่อนดีกว่าค่ะ ท่าทางจะฝุ่นเยอะพอดู" พูดจบก็เตรียมจะหมุนตัวเดินหนี แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกะทันหันดังขึ้นที่หน้าห้องริมสุดทางเดิน ทำเอาเราทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว มายด์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ส่วนฉันหันไปมองบานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นสะเทือนตามแรงเคาะ ยังไม่ทันที่เราจะได้เอ่ยปากถามว่าใครมารบกวนในวันแรกของการย้ายเข้า ลูกบิดประตูทองเหลืองก็ถูกบิดเปิดออกอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนก้าวล้ำเข้ามาในห้องของเราโดยไม่ได้รับเชิญ! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเปิดประตูเข้ามาสัมผัสความละมุนละไมใน "พื้นที่หัวใจระบายสีสตรอว์เบอร์รี" ไปด้วยกันนะคะ *สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี*