เสียงหัวใจที่เต้นตรงกัน

“พราว! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมพังประตูเข้ามาแน่!” เสียงทุบประตูดังโครมครามสั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างผนังเบาที่พราวเพิ่งออกแบบและควบคุมการก่อสร้างด้วยตัวเองเมื่อเดือนก่อน แต่ในวินาทีนี้ เสียงเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงคลื่นความรำคาญที่แล่นริ้วเข้ามาในโสตประสาทของผู้เป็นเจ้าของห้อง พราวไม่ได้ขยับตัวไปทางลูกบิดประตูแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางในชุดลำลองสบายๆ ยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น สายตาคมกริบที่มักใช้ตรวจแบบแปลนสถาปัตยกรรมอย่างแม่นยำ กำลังจดจ้องไปยังบานประตูไม้สีขาวสะอาดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและความเหนื่อยหน่ายระคนกัน ปมปัญหาเก่าที่เธอพยายามขีดเส้นตัดขาดไปแล้ว กำลังพยายามพังทลายอาณาเขตส่วนตัวที่เธอสร้างขึ้นเพื่อหลบซ่อนความอ่อนแอ “พราว! อย่าทำเป็นหูทวนลมนะ เปิดสิเว้ย!” เสียงตะโกนนั้นหยาบกระด้างขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านของ ‘กรณ์’ อดีตคนรักที่ยังคงวนเวียนเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในชีวิตเธอไม่เลิกรา เขามักคิดเสมอว่าความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจะสามารถใช้เรียกร้องความสนใจจากเธอได้ทุกครั้งที่เขาต้องการ ในจังหวะที่พราวกำลังจะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเดินไปจัดการขั้นเด็ดขาด มืออุ่นจัดข้างหนึ่งก็เอื้อมมาแตะที่ข้อศอกของเธอเบาๆ สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวล ทว่ากลับมีพลังบางอย่างที่สามารถดึงสติของสถาปนิกสาวผู้รักความเป๊ะให้หลุดออกจากวังวนความหงุดหงิดได้อย่างน่าประหลาด พราวหันขวับกลับไปมอง และพบกับดวงตากลมโตคู่สวยของมายด์ที่มองมาด้วยความห่วงใยระคนกังวล “ให้มายด์ออกไปคุยแทนไหมคะ” เสียงหวานนุ่มเอ่ยกระซิบ แผ่วเบาราวกับกลัวว่าเสียงจากภายนอกจะได้ยิน แต่แววตานั้นกลับเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง พราวมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอมองเห็นความห่วงใยที่บริสุทธิ์ ไร้ซึ่งเงื่อนไขใดๆ และนั่นทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะระเบียบของเธอเริ่มรวนเร กลีบปากสีพีชธรรมชาติเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่พราวพยายามปัดตกไปตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา—ความรู้สึกที่ว่ามายด์ไม่ได้เป็นแค่ ‘เพื่อนสนิท’ ที่แวะเวียนมาจัดสวนหรือจิบชาด้วยกัน—กลับเด่นชัดขึ้นมาในความเงียบงันนี้ การแกล้งหยอกล้อเรื่องความรักที่มายด์มักจะหยิบยกขึ้นมาแซวเธอด้วยรอยยิ้มซุกซนเมื่อไม่กี่วันก่อน... คำพูดที่ว่า *‘ระวังนะคะ... ถ้ามีใครมาจีบพราวแบบจริงๆ จังๆ แล้วมายด์จะหึงเอา’* ซึ่งตอนนั้นพราวเลือกที่จะหัวเราะกลบเกลื่อนและคิดว่ามันเป็นเพียงมุกตลกยามบ่าย ทว่าในวินาทีนี้... เมื่อมีผู้ชายคนอื่นมารุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ภาพของมายด์ที่ยืนเคียงข้างเธอเสมอมากลับชัดเจนยิ่งกว่าเสียงทุบประตูกลุ่มนั้นเสียอีก “ไม่ต้องค่ะมายด์” พราวเอ่ยตอบ เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดกับหญิงสาวตรงหน้า ต่างจากน้ำเสียงที่ใช้พูดถึงคนนอกอย่างสิ้นเชิง “นี่คือเรื่องของพราว พราวต้องจัดการให้จบด้วยตัวเอง... แต่ว่า...” พราวนิ่งไปนิด อารมณ์ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก เมื่อเธอเผลอขยับเข้าไปใกล้มายด์อีกนิดโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ คล้ายกลิ่นผลไม้ตระกูลเบอร์รีที่ลอยมาจากตัวของอีกฝ่าย คล้ายกับยาสมานแผลชั้นดีที่ช่วยบรรเทาความตึงเครียดในห้องนี้ลงได้ครึ่งหนึ่ง “แต่ว่าอะไรเหรอคะพราว” มายด์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววถามไถ่ มือเรียวยังคงแตะอยู่ที่แขนของพราวราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นให้ “แต่... ขอบคุณนะคะที่อยู่ตรงนี้” พราวพึมพำเบาๆ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อสายตาของมายด์เลื่อนลงมามองริมฝีปากของเธอก่อนจะช้อนกลับขึ้นสบตาด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน *ตึ้ง!* เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง ขัดจังหวะความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกอันตรายระหว่างพวกเธอทั้งสอง พราวสะดุ้งเล็กน้อย ดึงสติกลับมาสู่โลกความเป็นจริง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตัดสินใจก้าวเท้าเดินตรงไปยังบานประตู พร้อมกับบิดลูกบิดเปิดออกด้วยความเด็ดเดี่ยว แอ๊ด... ประตูเปิดอ้ากว้าง เผยให้เห็นใบหน้าบึ้งตึงและดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราผสมความโกรธของกรณ์ เขายกมือขึ้นทำท่าจะผลักเข้ามาข้างในทันที แต่พราวกลับก้าวออกไปยืนขวางที่กรอบประตูเสียก่อน ปิดกั้นไม่ให้เขาแม้แต่จะมีโอกาสได้มองลอดผ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ “พราว! ทำไมเปิดช้าขนาดนี้ รู้ไหมว่าผมรอน... เฮ้ย! นั่นใครวะ?”กรณ์ชะงักเมื่อสายตาเหลือกมองข้ามไหล่ของพราวเข้าไปในห้อง และเห็นร่างโปร่งบางของมายด์ที่ยืนถือแก้วน้ำอุ่นอยู่ไม่ไกลจากโซฟา ท่าทีและบรรยากาศในห้องชุดหรูหราแห่งนี้ฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ใช่สถานที่ที่ผู้ชายอย่างเขาควรจะเข้ามาป้วนเปี้ยนอีกต่อไป “มันไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะกรณ์” พราวตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว “แล้วก็กรุณาอย่ามาทำกิริยาแบบนี้ที่นี่อีก ไม่งั้นฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและก่อความเดือดร้อนรำคาญ” “นี่คุณกล้าขู่ผมเหรอพราว!” กรณ์หน้าดำคร่ำเครียด เขาทำท่าจะก้าวเข้ามาประชิดตัวพราวด้วยความบันดาลโทสะ มือหนาเอื้อมมาหมายจะคว้าข้อมือของเธอ “ถอยไปค่ะ!” พราวปัดมือคู่นั้นออกอย่างแรง ความรังเกียจฉายชัดผ่านแววตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่สถานการณ์กำลังจะบานปลายและควบคุมไม่ได้นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟด้านนอก—เสียงฝีเท้าที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นในเวลาวิกาลเช่นนี้ และมันไม่ได้มีแค่คู่เดียว “เกิดอะไรขึ้นครับเสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกันหน้าห้องนี้ มีปัญหาอะไรแจ้ง รปภ. ได้นะครับ” น้ำเสียงทุบโต๊ะเข้มงวดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำคอนโดมิเนียมดังขึ้น พร้อมกับร่างสันทัดในชุดยูเครื่องแบบที่ก้าวพ้นมุมทางเดินมา พร้อมด้วยชายหนุ่มอีกคนในชุดสูทภูมิฐานที่เดินตามหลังมาติดๆ และเมื่อพราวหันไปมองหน้าชายหนุ่มในชุดสูทคนนั้นชัดๆ หัวใจของเธอก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนแปลกหน้า... แต่เพราะเขาคือ ‘คุณภาคภูมิ’ ประธานกรรมการบริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เจ้าของโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่พราวเพิ่งเซ็นสัญญาออกแบบไปเมื่อสัปดาห์ก่อน และเขากำลังถือซองเอกสารสำคัญในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณพราว... ผมขอโทษที่ต้องมาหาดึกดื่นแบบนี้” ภาคภูมิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าสายตากลับกวาดมองทั้งกรณ์ พราว และเลยเข้าไปเห็นมายด์ที่ยืนอยู่ภายในห้องอย่างพิจารณา “พอดีผมมีเรื่องด่วนที่สุดเกี่ยวกับแบบแปลนบล็อก C ที่ต้องให้คุณแก้คืนนี้ ไม่งั้นพรุ่งนี้เช้าส่งบอร์ดบริหารไม่ทัน... และดูเหมือนว่าผมจะมาในเวลาที่ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่สินะครับ” พราวอ้าปากค้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันในเวลาเที่ยงคืน ปัญหาเก่าจากคนรักเก่า การค้นพบความรู้สึกที่เปลี่ยนไปต่อเพื่อนสนิท และตอนนี้... งานชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตกำลังจะหลุดลอยหากเธอจัดการข้อผิดพลาดตรงหน้าไม่ได้ ในขณะที่พราวยืนตัวชาอยู่กับที่ สายตากลับเหลือบไปเห็นมายด์ที่วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธออย่างเงียบเชียบ มายด์เอื้อมมือมาแตะที่หลังมือของพราวที่กำลังสั่นระริกเบาๆ พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเธอ “ไม่ต้องกลัวค่ะพราว... หันไปมองหน้าเขาสิคะ แล้วบอกความจริงว่าพราวไม่ได้อยู่คนเดียว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความละมุนและปมที่เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นี้ค่ะ - สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี