รอยเปื้อนสีชมพู

"พราว! ลูกอยู่ข้างในใช่ไหม? เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวที่ด้านนอกห้องสตูดิโอ ทำเอาปลายพู่กันในมือของพราวสั่นระริกจนเส้นสีชมพูมาเจนตาที่ตั้งใจจะให้เรียบเนียน กลับป้ายเลยขอบกระดาษวาดเขียนไปอย่างน่าเสียดาย หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราายกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในอก ความกดดันที่พยายามหลบหนีมาตลอดสัปดาห์พังทลายลงในพริบตาเดียว เม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นตามไรผมของสถาปนิกสาวผู้รักความเป๊ะและระเบียบวินัยในชีวิต ในห้องสี่เหลี่ยมอันคุ้นเคยที่มีกลิ่นหอมจางๆ ของแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดลอยวนอยู่รอบตัว เวลานี้มันกลับให้ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พราวมือไม้สั่นเทา เธอหันซ้ายแลขวาอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ ปมในอดีตเรื่องความคาดหวังของครอบครัวและความรักที่เธอไม่เคยกล้าเปิดใจ ย้อนกลับมาทับถมจนศีรษะหนักอึ้ง "พราว..." เสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่แตะลงบนหัวไหล่เปลือยเนียน มายด์ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นักจัดสวนสาวไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนฟุ่มเฟือย แต่ดวงตาสสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกลับสะท้อนภาพความกังวลของเธอได้อย่างชัดเจน มือเรียวของมายด์ค่อยๆ เอื้อมมาแย่งพู่กันในมือของพราวออกอย่างนุ่มนวล วางมันลงบนโต๊ะทำงานช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง "ใจเย็นๆ ก่อนนะคะพราว... หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ" มายด์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความห่วงใยอันบริสุทธิ์จนความตื่นกลัวในใจของพราวเริ่มสงบลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของมายด์ที่บีบกระชับต้นแขนของเธอไว้ ส่งผ่านพลังงานบางอย่างที่ทำให้หัวใจที่กำลังเคว้งคว้างมีที่ยึดเหนี่ยว แต่ทว่า ความวุ่นวายภายนอกกลับไม่รอให้ทั้งคู่ได้ตั้งตัว *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงกุญแจไขกระทบกับรูกลอนด้านนอก คุณแม่ของพราวกำลังใช้กุญแจสำรองเปิดเข้ามาในห้องนี้แล้ว! "พราว! เปิดเดี๋ยวนี้! แม่รู้นะว่าลูกอยู่ข้างใน... ทำไมไม่รับโทรศัพท์มือถือ! รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน!" ด้วยความตกใจสุดขีด พราวสะดุ้งโหยงสุดแรงเกิด มือไม้ที่ไร้การควบคุมปัดป่ายไปโดนจานสีอะคริลิกสีชมพูสดที่เพิ่งผสมเสร็จ น้ำสีเหลวข้นราดกระเซ็นลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ของเธอเองอย่างจัง เป็นวงกว้างตรงหน้าอกและลามลงมาถึงชายเสื้อ รอยเปื้อนสีชมพูเด่นชัดขึ้นท่ามกลางเนื้อผ้าสีขาวสะอาดตา ตัดกับผิวเนียนนุ่มด้านในที่เริ่มซึมซับความเย็นชื้นของเนื้อสี พราวอ้าปากค้าง ก้มมองเสื้อผ้าตัวเองด้วยความทำอะไรไม่ถูก สมองขาวโพลนไปหมด รอยเปื้อนนั้นช่างดูเหมือนแผลเป็นสดๆ ที่แต้มอยู่บนตัวเธอในยามที่มุมอับของชีวิตถูกเปิดออกต่อหน้าธารกำนัล "ตายจริง!" มายด์อุทานเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่ประตูห้องสตูดิโอจะถูกผลักเปิดออกจนสุดเสียงดัง *แอ๊ด-* พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณแม่ที่ยืนจังก้าด้วยใบหน้าเคร่งเครียดและดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ มายด์ตัดสินใจทำในสิ่งที่รวดเร็วยิ่งกว่าความคิด "พราว... อยู่นิ่งๆ นะคะ" มายด์เอ่ยเสียงกระซือพร่า ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ร่างโปร่งของนักจัดสวนสาวก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของพราวแทบจะแนบติดกับขอบโต๊ะทำงาน มือเรียวคว้าผ้าขนหนูสีขาวสะอาดผืนเล็กที่พาดอยู่บนเก้าอี้ชุบน้ำอุ่นหมาดๆ จากแก้วน้ำบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงฝีเท้าของคุณแม่ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตูห้อง พร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจ "พราว! นี่ลูกทำอะไร..." แต่เสียงของคุณแม่ถูกกลืนหายไปในความเงียบ เมื่อสายตาของผู้เป็นแม่ปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า ภาพที่ลูกสาวคนเก่งกำลังถูกโอบล้อมด้วยร่างของหญิงสาวอีกคน มายด์โน้มตัวลงต่ำอย่างใกล้ชิด มือข้างหนึ่งประคองเอวบางของพราวไว้เพื่อพยุงไม่ให้เซถลา ส่วนมืออีกข้างกำลังใช้ผ้าชุบน้ำค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบสีชมพูบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของพราวอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ระยะห่างระหว่างพราวกับมายด์ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของมายด์เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอระหง กลิ่นอายจางๆ ของสตรอว์เบอร์รีผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากความเครียด ลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนพราวเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตของพราวช้อนขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของมายด์ ขนตางอนยาวทอดเงาลงบนพวงแก้มใส สันจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างใช้สมาธิเพื่อกำจัดคราบสีชมพูออกจากเสื้อของเธอ หัวใจของพราวเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความตกใจเรื่องแม่ที่ยืนอยู่หน้าห้องอีกต่อไปแล้ว... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นซ่านจากปลายนิ้วของมายด์ที่ลากผ่านเนื้อผ้า สัมผัสผ่านผิวเนื้อเนียนเบาๆ จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "มายด์..." พราวครางเรียกชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา แทบจะกลينหายไปในลำคอ มายด์ชะงักมือเล็กน้อย เปลือกตาสีมุกเงยขึ้นสบตาพราวพรอวกะทันหัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นลึกล้ำและสั่นไหวอย่างรุนแรง มันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ความใจดีและรอยยิ้มอบอุ่นมาเนิ่นนาน ความใกล้ชิดในบรรยากาศที่บีบคั้น ทำให้เกราะป้องกันทุกอย่างที่พราวสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา เวลาในห้องนั้นราวกับหยุดนิ่ง เสียงบ่นและเสียงต่อว่าของคุณแม่ที่กำลังจะหลุดออกมาจากปาก ถูกแช่แข็งไว้ด้วยบรรยากาศสีชมพูจางๆ ที่อบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง มายด์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของทั้งคู่แทบจะชิดติดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวในพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกล้ำ "ไม่ต้องกลัวนะคะพราว..." มายด์กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา ปลายนิ้วที่ถือผ้าขนหนูเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ตรงกลางหน้าอก บริเวณเหนือรอยเปื้อนสีชมพูพอดิบพอดี "มีมายด์อยู่ตรงนี้ทั้งคน... ไม่มีใครทำอะไรพราวได้หรอกค่ะ" คำพูดนั้นไม่ได้หมายถึงคุณแม่ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงประตู แต่มันหมายถึงกำแพงในใจของพราวเอง... กำแพงที่กำลังร้าวรานและรอคอยให้ใครบางคนพังมันลงมาเพื่อพาออกไปสู่แสงสว่าง พราวหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อความรู้สึกวูบวาบที่ก่อตัวขึ้นในอก มือเล็กๆ ของเธอยกขึ้นกำชายเสื้อของมายด์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นแน่นหนาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้เป็นแม่ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่เบิกกว้าง และความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย แต่ทว่า... ในวินาทีที่พราวตั้งใจจะเอ่ยปากบอกความในใจบางอย่างที่อัดอั้นอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางบันไดบ้าน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มผู้คุ้นเคยที่ตะโกนก้องเข้ามาในบ้านอย่างไม่ให้สุภาพ "คุณป้าครับ! ผมติดต่อพราวไม่ได้เลย เกือบไปแล้ว... ผมเจอเรื่องใหญ่เข้าแล้วครับ!" ร่างสูงของ "ธนา" อดีตคนรักเก่าที่พยายามหนีหน้ามาตลอด ก้าวพรวดพราดเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องสตูดิโอในวินาทีที่วิกฤตกำลังจะกลายเป็นความหวาน มายด์และพราวผละออกจากกันอย่างตกใจ รอยเปื้อนสีชมพูบนเสื้อยังคงเด่นชัด เช่นเดียวกับสายตาของธนาที่กวาดมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพราวเย็นเฉียบ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน... แต่ดูเหมือนว่า 'ความลับ' ที่พราวพยายามซ่อนไว้ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน กำลังจะถูกเปิดเผยทั้งหมดแล้วนะครับ" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความละมุนและปมที่กำลังเข้มข้นนี้ค่ะ - สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี)