ฝนตกและไออุ่น

เสียงเปาะแปะเบาๆ ที่กระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงาน ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความโรแมนติกอย่างที่กวีสักคนเคยพรรณนา หากแต่มันคือสัญญาณเตือนจากธรรมชาติที่ทำให้พราวต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ งานออกแบบแปลกใหม่ของโครงการบ้านพักตากอากาศที่กองอยู่บนโต๊ะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดี แต่ฟ้าสีตะกั่วภายนอกอาคารพาณิชย์สามชั้นแห่งนี้ กลับมืดครึ้มเร็วกว่าปกติราวกับถูกใครบางคนดึงสวิตช์ปิดไฟโลกทั้งใบ "ถ้าฝนตกหนักขนาดนี้ ต้นไม้ในสวนระเบียงบ้านเราคงพับแน่ๆ เลยค่ะคุณสถาปนิก" เสียงนุ่มละมุนที่ลอยมาจากมุมห้องครัวเล็กๆ พร้อมกลิ่นหอมหวานของชาคาโมมายล์และกลิ่นจางๆ ของสตรอว์เบอร์รีสดที่มายด์เพิ่งล้างเสร็จ ช่วยดึงสติของพราวให้หลุดออกจากเส้นตาราง CAD ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ พราวมองตามร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีครีมที่กำลังเดินถือแก้วเซรามิกอุ่นๆ มาวางไว้ข้างกองกระดาษร่างแบบ นิ้วเรียวสวยของมายด์แตะเบาๆ ที่หลังมือของพราวโดยไม่ตั้งใจ—หรือตั้งใจก็ไม่อาจรู้ได้—แต่สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้หัวใจของคนระเบียบจัดอย่างพราวกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "พราวไม่ได้ห่วงต้นไม้หรอกค่ะมายด์ พราวกำลังห่วงว่าไฟล์งานชิ้นนี้จะส่งให้ลูกค้าไม่ทันพรุ่งนี้เช้ามากกว่า" พราวหลบสายตา เลี่ยงไปจิบชาแก้เก้อ ความร้อนของเครื่องดื่มช่วยกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ใบได้พอดี "งานน่ะสำคัญค่ะ แต่สุขภาพของพราวสำคัญกว่านะคะ" มายด์ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับพราวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพของเธออย่างชัดเจน เต็มไปด้วยความห่วงใยที่ล้นปรี่จนเกินคำว่า 'เพื่อนสนิท' ไปไกลลิบ ครืนนน—! เสียงฟ้าคำรณดังสนั่นจนกระจกห้องสั่นสะเทือน ก่อนที่แสงไฟนีออนบนเพดานจะกะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง แล้วดับวูบลงโดยสมบูรณ์ ความมืดสนิทเข้ากลืนกินพื้นที่ห้องทำงานสไตล์มินิมอลในพริบตา เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอแล็ปท็อปที่แบตเตอรี่ใกล้หมดเต็มที และแสงวาบเป็นระยะของสายฟ้าด้านนอก "อุ๊ย..." มายด์อุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ ก้าวถอยหลังโดยไม่ทันระวังจนสะایدเข้ากับมุมโต๊ะทำงาน "ระวังค่ะ!" พราวพุ่งตัวคว้าข้อแขนของมายด์ไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาเข้าหากัน ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงแฟลชจากฟ้าแลบนำทาง มายด์ล้มลงมาอยู่ในอ้อมแขนของพราวบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นหอมหวานของผลไม้ปะทะเข้ากับแก้มของกันและกันอย่างจัง หัวใจของพราวเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่งข้างนอก ระยะห่างระหว่างใบหน้าใกล้กันจนรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมา มายด์ไม่ได้ขยับหนี มือเรียวข้างหนึ่งเผลอวางทาบลงบนอกเสื้อด้านซ้ายของพราวสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราwกับกลองชุด "พราว..." เสียงของมายด์แผ่วเบาและแหบพร่าในความเงียบ มีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่หลังคำเรียกนั้น—ความหมายที่พราวพยายามหลบเลี่ยงมาตลอดหลายปี "ม...มายด์ มืดจังค่ะ เดี๋ยวพราวลองหาไฟฉายในลิ้นชักก่อนนะ" พราวพยายามบังคับเสียงตัวเองให้เป็นปกติ แม้ว่ามือไม้จะสั่นเทาจนแทบจับอะไรไม่ถูก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงป้องกันไว้อย่างแน่นหนา "ไม่ต้องรีบหรอกค่ะพราว..." มายด์ไม่ยอมขยับตัวหนี ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด ในความมืดที่มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน ความกล้าของมายด์ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ "หรือว่า...พราวกลัวความมืดคะ?" "พราวไม่ได้กลัวความมืดค่ะ พราวแค่..." "กลัวใจตัวเองต่างหากล่ะคะ" มายด์พูดแทรกขึ้นมาเบาๆ แต่เฉียบคมจนพราวสะอึก น้ำเสียงนั้นไม่มีแววหยอกล้อ มีแต่ความจริงจังที่หนักแน่นจนทำให้คนฟังรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ก่อนที่พราวจะได้หาคำพูดใดมาแก้ตัว เสียงฟ้าร้องคำรามอีกครั้งพร้อมกับแรงลมกรรโชกที่พัดกระแทกหน้าต่างกระจกจนบานพับลั่นเอี๊ยดอาร์ด มายด์สะดุ้งสุดตัวและเผลอกอดเอวของพราวแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการปกป้องทำให้พราวยกมือขึ้นโอบไหล่บางของเพื่อนสนิทไว้แนบกายโดยไม่ต้องคิด สัมผัสแนบชิดในคืนพายุโหมกระหน่ำ ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่พราวเพียรสร้างมาตลอดชีวิตเริ่มร้าวรานทีละน้อย ไออุ่นจากร่างกายของมายด์ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงหัวใจที่หนเหน็บได้อย่างน่าประหลาด แต่แล้ว ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังลึกซึ้งและชวนให้หัวใจเต้นระส่ำจนแทบหลุดออกมานอกอกนั้น เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านชั้นล่างก็ดังขึ้น... *กริ๊งงง!* ไม่ใช่เสียงกริ่งธรรมดา แต่เป็นเสียงกดที่รัวกระชั้นชิดราวกับมีใครกำลังตกอยู่ในอันตราย และทันทีหลังจากนั้น เสียงทุบประตูก็ดังปังๆ ตามมา พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อพราวจากผู้มาเยือนยามวิกาล—บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนองแบบนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับพราวและมายด์ในตอนนี้นะคะ "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี"