กลยุทธ์การตลาดแบบสายฟ้าแลบ

เสียง *ติ๊ง!* ใสวกราดก้องไปทั่วห้องโถงหินอ่อนของกิลด์วอร์ลอร์ด ราวกับค้อนเหล็กกล้าที่ทุบลงกลางหน้าผากของทุกคนในที่นั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ปรากฏตัวเลขวงเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าสู่ระบบบัญชีกลางแบบเรียลไทม์ ศูนย์เก้าตัว... สิบตัว... จนกระทั่งระบบแสดงผลเครื่องหมายอนุมัติสีเขียวเข้ม กิลด์วอร์ลอร์ดที่เคยยืนหยัดค้ำฟ้าด้วยอำนาจเงินตรา ในตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงลูกหนี้ในกำมือของชายผู้ที่พวกมันเคยเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดี กิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ดทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น แรงโน้มถ่วงราวกับเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าเมื่อเขารับรู้ว่า ทรัพย์สินทั้งหมด อาณาจักรที่สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ (และการหักหลัง) รวมถึงลมหายใจในเกมของสมาชิกกิลด์นับพันชีวิต บัดนี้ถูกซื้อขาดด้วยบัตรเครดิตสีดำสนิทเพียงใบเดียว "เป็นไปไม่ได้..." ริมฝีปากของมันสั่นระริก ดวงตาเบิกโพลงจนเส้นเลือดฝอยแตกซ่าน "แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมบัตรระดับ 'แบล็กคาร์ดอินפיนิตี้' ของธนาคารกลางเซิร์ฟเวอร์ถึงยอมรับคำสั่งของคนตกอับอย่างแก!" คีย์เก็บเก็บบัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัดวงเงินนั้นกลับเข้ากระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความสะใจ มีเพียงความเย็นชาของนักธุรกิจผู้มองเห็นตัวเลขเป็นเพียงเศษกระดาษ "คนตกอับงั้นหรือครับ?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบจนหนาวเหน็บ "คำนี้ฟังดูคุ้นหูเสียจริง สมัยก่อนตอนที่พวกคุณรุมถีบผมออกจากปาร์ตี้ พร้อมกับยึดแปลนสร้างเส้นทางการค้าหลักไป ก็พูดประโยคทำนองนี้เหมือนกันสินะครับ" รินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกาย ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของศัตรู รอยยิ้มของเธอไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงรอยยิ้มของมันสมองผู้ไร้ความปรานี เธอกดปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อส่งคำสั่งชุดสุดท้าย "เส้นทางการค้า 'แกรนด์ซิคาเดีย' ที่พวกคุณทุ่มเงินประมูลมาด้วยสัญญากู้ยืมดอกเบี้ยมหาศาล..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช "ตอนนี้ระบบได้เปลี่ยนกรรมสิทธิ์มาเป็นของ 'กิลด์รุ่งอรุณใหม่' เรียบร้อยแล้วครับ และตามข้อตกลงการค้าเสรี... กองคาราวานสินค้าทั้งหมดของวอร์ลอร์ดจะถูกขึ้นภาษีผ่านแดนสามร้อยเปอร์เซ็นต์ เริ่มมีผลบังคับใช้ ณ วินาทีนี้" เสียงฮือฮาและเสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังดังระงับขึ้นจากเหล่าผู้บริหารกิลด์วอร์ลอร์ดที่ยืนอยู่ด้านหลัง พวกมันรู้ดีว่าการโดนรีดภาษีระดับนั้นหมายถึงอะไร มันคือการล้มละลายทางเศรษฐกิจภายในเกมอย่างแท้จริง สินค้าทุกชิ้นที่ส่งออกจะขาดทุนย่อยยับ และในไม่ช้า กิลด์อันดับหนึ่งก็จะพังทลายลงจากภายในด้วยน้ำมือของหนี้สินที่ทับถม "พวกเราจบสิ้นแล้ว..." ใครบางคนพึมพำด้วยความหมดอาลัยตายอยาก แต่คีย์หาได้สนใจเสียงโอดครวญเหล่านั้นไม่ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโฮโลแกรม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ "ผมไม่ได้มาเพื่อทำลายพวกคุณให้สิ้นซากหรอกนะครับ..." คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ให้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเงยขึ้นสบตากับเขา "ผมแค่จะบอกว่า... ธุรกิจก็คือธุรกิจ ในเมื่อพวกคุณไม่มีปัญญาจ่ายคืน 'วงเงินฉุกเฉิน' ที่ผมเพิ่งอนุมัติไปเมื่อกี้ ทางออกเดียวที่จะรักษาชื่อเสียงของกิลด์เอาไว้ได้ ก็คือการเซ็นสัญญาโอนย้ายหุ้นทั้งหมดแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ให้ตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" "แก... แกต้องการฮุบกิจการทั้งหมดตั้งแต่แรกสินะ!" กิลด์มาสเตอร์วอร์ลอร์ดคำรามลั่นด้วยความแค้นเคือง ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด "อย่าใช้คำว่าฮุบเลยครับ เรียกว่า 'การปรับโครงสร้างหนี้' จะดูสุภาพกว่า" คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับใบมีด "เซ็นซะ... แล้วผมจะยอมให้พวกคุณเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนบริหารกิลด์เดิมต่อไป แต่ถ้าไม่... พรุ่งนี้เช้า ชื่อกิลด์วอร์ลอร์ดจะหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เซิร์ฟเวอร์นี้อย่างถาวร" ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงคัดค้านแม้แต่คนเดียว ปากกาอิเล็กทรอนิกส์ถูกส่งต่อไปยังมือที่สั่นเทาของอดีตกิลด์มาสเตอร์ ความพ่ายแพ้ที่แท้จริงไม่ใช่การตายในการต่อสู้ แต่เป็นการถูกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างไปต่อหน้าต่อตาด้วยอำนาจเงินสดที่ไม่อาจต่อกร ทว่า ในวินาทีที่ปลายปากกากำลังจะจรดลงบนเส้นประเพื่อยอมจำนนนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารกิลด์ *วอออว์! วอออว์!* หน้าจอโฮโลแกรมหลักกะพริบวาบ ข้อความแจ้งเตือนระบบเด้งขึ้นมาบังหน้าจอทั้งหมดโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้อความนั้นไม่ได้มาจากระบบภายใน แต่มาจาก 'ภายนอก' อาณาจักร รินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรีบกวาดนิ้วดึงข้อมูลขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "คีย์... มีปัญหาใหญ่แล้วครับ" รินหันมามองคู่ชีวิตของเธอ สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "เส้นทางการค้าหลักที่เราเพิ่งยึดมาเมื่อครู่... กำลังถูกกองทัพนิรนามเข้าย้อมสีอาณาเขต พวกมันไม่ได้ใช้กำลังทหาร แต่..." เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ภาพจากกล้องวงจรปิดของเส้นทางการค้า 'แกรนด์ซิคาเดีย' ก็ถูกฉายขึ้นกลางห้อง ณ ใจกลางถนนการค้าที่ควรจะเป็นของพวกเขา กลับมีขบวนรถบรรทุกสินค้าหุ้มเกราะรุ่นใหม่ล่าสุดนับร้อยคันเคลื่อนพลเข้ามาอย่างไร้เสียง ธงสัญลักษณ์รูป 'งูกินหางสีทอง' โบกสะบัดอยู่บนยอดเสาทุกคัน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ผู้นำขบวนรถเหล่านั้นคือกิลด์ปริศนาที่ควรจะล่มสลายไปตั้งแต่ปีมะነแล้ว ประตูห้องโถงถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่น1ใจเดินทามาหยุดอยู่เบื้องหน้าคีย์ ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามา เขาสวมหน้ากากครึ่งซีกสีเงินยวง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับโยนเอกสารสิทธิ์การค้าตัวจริงเสียงจริงลงบนโต๊ะประชุมตรงหน้าคีย์อย่างไม่เกรงใจ "ขอโทษด้วยนะท่านผู้กล้า..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังลอดหน้ากากออกมา "ดูเหมือนว่า... เส้นทางการค้าที่คุณเพิ่งจ่ายเงินซื้อไป จะถูกผมเหมาซื้อขาดตัดหน้าไปด้วยเงินสดที่หนากว่า... เมื่อสามวินาทีก่อนหน้านี้แล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ!