รินคือหุ้นส่วนชีวิต

หน้าจอสีเลือดสาดกระเซ็นสะท้อนเข้าสู่ดวงตาคู่คมของคีย์ ตัวอักษรสีทองอร่ามที่ประกาศการยึดอำนาจของ *'ผู้ดูแลกฎสูงสุด'* กำลังกระพริบเตือนความพินาศบนเรติน่า ทว่าชายหนุ่มกลับมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเย็นชาจนน่าขนลุก "คิดจะล็อกบัญชีของผมอย่างนั้นหรือครับ... น่าขันสิ้นดี" คีย์พึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนอากาศเบาๆ ราวกับกำลังดีดแป้นพิมพ์เปียโนตัวโปรด ในเมื่อระบบหลังบ้านของโลกแฟนตาซีแห่งนี้ถูกเชื่อมต่อเข้ากับ 'ระบบคืนกำไรให้คนทรยศ' ตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่เขาถูกกิลด์วอร์ลอร์ดหักหลัง การพยายามเข้ายึดอำนาจของพวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาไข่ไปกระทบหิน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความพยายามเจาะระบบจากภายนอก... ทำการสะท้อนกลับ (Counter-Attack) สำเร็จ] [ยอดเงินในบัญชีส่วนตัวของคุณ: 999,999,999,999 Gold (โอนเข้ากระเป๋าเรียบร้อย)] [สถานะปัจจุบัน: อิสระเสรี สมบูรณ์แบบ 100%] "อ่า... เริ่มต้นจัดการบัญชีแรกกันเลยดีกว่าครับ" คีย์หันหลังให้กับหน้าต่างแจ้งเตือนที่แตกละเอียดเป็นผุยผง เป้าหมายต่อไปของเขาไม่ใช่การไปยืนประกาศศักดาต่อหน้าไอ้พวกสวะกิลด์วอร์ลอร์ดในทันที แต่เป็นบุคคลสำคัญคนเดียวที่ยอมเดินเคียงข้างเขาออกจากกองขยะ ริน... ฮีลเลอร์สาวอัจฉริยะผู้ถูกกิลด์เก่าขับไลไสส่งอย่างไร้เยื่อใยเพียงเพราะเธอปฏิเสธที่จะรักษาพรรคพวกที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกเขา บรรยากาศภายในตรอกมืดมิดของเขตสลัมชั้นในของเมืองหลวง เต็มไปด้วยกลิ่นอัปยศของความยากจนและคราบโคลนตม รินกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ใต้ชายคาไม้เก่าๆ ที่ผุพัง เสื้อคลนักบวชสีขาวที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยขาดจากการถูกทำร้ายร่างกายโดยพวกอันธพาลรับจ้างของกิลด์วอร์ลอร์ด "รินครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยขีดข่วนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ราวกับภาพลวงตาที่หลุดออกมาจากโลกไฮโซใจกลางมหานคร หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเหม่อลอยและสิ้นหวังเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก "คีย์...? นาย... นายรอดมาได้อย่างไร ทำไมถึง..." "ผมบอกแล้วอย่างไรครับ ว่าผมจะดูแลคุณเอง" คีย์ย่อตัวลง นั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นโคลนตมโดยไม่นึกรังเกียจ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างประณีตบรรจง แล้วบรรจงเช็ดคราบเปื้อนบนแก้มเนียนนุ่มของเธออย่างเบามือ "ต่อจากนี้ จะไม่มีใครกล้าทำร้ายคุณอีกแล้ว" รินเม้มริมฝีปากแน่น หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาคู่สวย เธอพยายามกลั้นสะื้นแต่ความรู้สึกอัดอั้นตลอดหลายวันที่ผ่านมาทำให้เธอโผเข้ากอดเอวสอบของชายหนุ่มแน่น ใบแนบซบลงกับอกเสื้อของเขา ร่างบางสั่นเทาด้วยความตื้นตันและโล่งอก "ฉัน... ฉันนึกว่านายจะทิ้งฉันไปเสียแล้ว..." เสียงอู้อี้ลอดผ่านเนื้อผ้า คีย์ยกมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางของเธอไว้ หลับตาลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้ "คนอย่างผม ไม่เคยปล่อยให้หุ้นส่วนชีวิตต้องลำบากนานหรอครับ... โดยเฉพาะคนที่มีค่าที่สุด" เขาลูบศีรษะเธอบางเบา ก่อนจะเหลือบมองไปเห็นรอยฟกช้ำที่ข้อเท้าของเธอ ซึ่งเกิดจากการถูกพวกมันกระชากลากถูอย่างป่าเถื่อน ประกายตาของคีย์เปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความอำมหิตเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที [ระบบตรวจพบอาการบาดเจ็บของ: ริน (หุ้นส่วนชีวิต)] [ทำการประเมินค่าความเสียหายทางจิตใจและร่างกาย...] [ระบบดำเนินการ: ซื้อกิจการโรงพยาบาลหลวงทั้งหมดในอาณาจักร และปลดล็อกสิทธิ์การรักษาขั้นสูงสุดระดับพระเจ้าให้แก่รินทันที!] "ลุกขึ้นเถอะครับ ริน" คีย์ประคองเธอลุกขึ้นยืนอย่างนุ่มนวล พร้อมกับสะบัดมือเบาๆ อากาศตรงหน้าก็ปรากฏประตูมิติสีทองอร่ามที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า รินกะพริบตาปริบๆ มองประตูมิติที่หรูหราเกินกว่าจะจินตนาการได้ "นี่มัน... อะไรกันคีย์? เราจะไปไหนกัน?" "ไปซื้อโรงพยาบาลประจำเมืองครับ..." คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังบอกว่าจะไปซื้อผักสดที่ตลาดนัด "ในเมื่อพวกมันกล้าทำร้ายหุ้นส่วนของผม ก็สมควรจะต้องเป็นลูกจ้างคอยเช็ดพื้นให้คุณไปตลอดชีวิต" ก่อนที่รินจะได้ทันเอ่ยปากทักท้วงอะไร แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากท้องฟ้าเบื้องบน เสียงเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะรุ่นใหม่ล่าสุดนับสิบลำแหวกเมฆหมอกลงมาจอดสนิทล้อมรอบตรอกแคบๆ แห่งนี้ แรงลมพัดจนเศษฝุ่นปลิวว่อน ทหารรับจ้างระดับ S-Rank ในชุดเกราะล้ำอนาคตหลายสายนายกระโดดลงจากเครื่อง คุกเข่าลงทำความเคารพคีย์พร้อมเพรียงกันจนพื้นดินสะเทือน "ท่านคีย์ครับ! ทีมรบพิเศษและกองทุนอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด 300 แห่งในเขตการปกครอง ถูกโอนเข้าสู่กรรมสิทธิ์ของท่านและคุณรินเรียบร้อยแล้วครับ!" หัวหน้าทหารรับจ้างตะโกนรายงานเสียงดังฟังชัด รินอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หันกลับไปมองชายหนุ่มข้างกายที่ยังคงมีรอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้า คีย์หันมาสบตากับเธอ เขายื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สลักลวดลายทองคำแท้สอดเข้าไปในมือเรียวบางของเธอ ปลายนิ้วของเขาแตะทับมือเธอเบาๆ "ถือไว้ให้ดีนะครับ ริน..." คีย์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ "เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... เราจะใช้เงินฟาดหัวไอ้พวกที่เคยเหยียบย่ำเรา ให้มันต้องคลานมาแทบเท้าขอร้องชีวิตพร้อมกันทีเดียว" สิ้นเสียงของคีย์ จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหักษ์ที่ติดตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง ซึ่งปกติจะใช้ฉายภาพความสำเร็จของกิลด์วอร์ลอร์ด ก็เกิดอาการภาพตัดกระทันหัน กลายเป็นภาพใบหน้าของคีย์และรินที่ยืนเคียงคู่กันอย่างสง่างาม พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัดจนระบบของเมืองถึงกับรันไม่ไหว และข้อความประกาศิตสีแดงฉานที่สั่นประสาทคนทั้งอาณาจักร: *[ประกาศจากผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่: กิลด์วอร์ลอร์ดถูกฟ้องล้มละลาย และทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดภายใน 3 นาทีนี้]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ