ร่องรอยของคนหาย

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังขมวดมุ่น นิ้วเรียวยาวของคีย์รัวแป้นพิมพ์เสมือนกำลังเล่นเปียโนในบทเพลงมรณะ ข้อมูลดิบจากเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินของเขตอุตสาหกรรมเก่าถูกดึงขึ้นมาทีละบล็อก ความเงียบงันภายในห้องพักแคบๆ ถูกทำลายด้วยเสียงแจ้งเตือนความปลอดภัยระดับสีแดงที่ดังเป็นระยะ “บ้าจริง... ไม่มีทางเป็นไปได้” คีย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตหรี่ลงเมื่อรายชื่อและรหัสพันธุวิศวกรรมที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ตรงกับฐานข้อมูลสาธารณะใดๆ บนโลก ร่างไร้วิญญาณที่ถูกพบในซากอารยธรรมไร้ชื่อชั้นที่สิบสองเมื่อคืนนี้ ไม่มีรอยนิ้วโครงสร้างดีเอ็นเอ หรือแม้แต่ประวัติอาชญากรรม ราวกับว่าพวกเขามีตัวตนขึ้นมาแค่เพียงเพื่อจะตายอย่างไร้ร่องรอย และสิ่งที่ทำให้แฮกเกอร์ฝีมือฉกาจอย่างเขาต้องสันหลังวาบ ก็คือรหัสผ่านเข้าระบบเข้ารหัสลับชั้นสูงชุดนั้น... มันเป็นลายเซ็นดิจิทัลแบบเดียวกับที่เขาเคยเห็นในไฟล์ลับของสภาวิจัยเมื่อสามปีก่อน แกร๊ก... เสียงก้านล็อกประตูห้องพักถูกบิดเบือนจากด้านนอกแผ่วเบา แต่ประสาทสัมผัสของคีย์ไวกว่านั้น เขาดึงปืนพกขนาดเล็กออกจากลิ้นชักใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ดีดตัวไปแอบชิดมุมกำแพง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาในความมืด กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกก่อนที่จะทันได้เห็นใบหน้าเสียอีก “ถ้าคุณคิดจะเอาปืนนั่นจ่อหัวผมรอบที่สามในรอบสัปดาห์ ผมเกรงว่าประกันอุบัติเหตุของคุณคงจะไม่ครอบคลุมแล้วนะครับ, คีย์” เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับสวิตช์ไฟที่ถูกกดเปิดโดยฝีมือของดร.อคิน นักมานุษยวิทยาสายสุขุมผู้ยืนทำหน้าตายสนิทอยู่ตรงธรณีประตู เสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มชื้นละอองฝนเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาเพิ่งฝ่าสายฝนด้านนอกเข้ามาโดยไม่สนใจเวลาตีสอง คีย์ลดปืนลงช้าๆ แต่คิ้วเรียวกลับขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งกว่าเดิม เขาจ้องมองผู้ชายที่ก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง “คุณเข้ามาได้ยังไง รหัสผ่านประตูผมเปลี่ยนทุกสามชั่วโมงนะ ดร.อคิน” คีย์เค้นเสียงถาม รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ยามที่กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนของอีกฝ่ายเริ่มรุกรานพื้นที่อากาศรอบตัว “รหัสความปลอดภัยระดับสามที่นายภูมิใจนักหนา ใช้เวลาแฮกไม่ถึงสี่สิบวินาทีหรอกครับ ถ้ามีรหัสผ่านหลักที่นายเผลอตั้งเป็นวันเกิดของแมวตัวโปรด” อคินตอบหน้าตาย ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานโดยไม่สนสายตาเขียวปัดที่ส่งมาให้ ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังค้างข้อมูลศพไร้ชื่อเอาไว้ “ดูเหมือนว่าเราจะสนใจเรื่องเดียวกันสินะครับ” คีย์ก้าวเข้าไปขวางหน้าจอไว้ทันที ระยะห่างระหว่างเขากับอคินเหลือเพียงแค่คืบเดียว จนได้กลิ่นความเย็นจากภายนอกที่ติดตัวอีกฝ่ายมา ปลายจมูกเกือบจะชนกับปกเสื้อเชิ้ตอีกฝ่ายหากไม่เอนตัวถอย “ใครสนใจเรื่องเดียวกับคุณ ทุเรศ... ผมแค่กำลังเช็คระบบเครือข่ายเล่นแก้เบื่อตอนดึก” คีย์เถียงเสียงแข็ง ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความดื้อรั้นในแววตาของแฮกเกอร์หนุ่มปะทะเข้ากับความลึกล้ำอ่านยากของนักมานุษยวิทยาหนุ่ม เกิดเป็นประกายไฟเงียบๆ ที่เผาไหม้อากาศรอบตัวให้ร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด “แก้เบื่อด้วยการเจาะฐานข้อมูลความมั่นคงระดับเจ็ดเนี่ยนะ นายช่างมีงานอดิเรกที่น่ารักเสียจริง, คีย์” อคินโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะฝากรอยเท้าไว้บนรองเท้าหนังราคาแพงนั่นสักที “แล้วนายก็คงจะเจอ... ศพที่ไม่มีชื่อในระบบเหมือนผมสินะครับ” คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของคีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติเมื่อครู่กลับกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายมองทะลุปรุโปร่งจนแทบไม่เหลือที่ให้ซ่อนตัว “คุณหมายความว่ายังไง... อย่ามาทำเป็นรู้ดีนะ อคิน” “ผมไม่ได้ทำเป็นรู้ดี แต่ผมกำลังตามสืบคดีนี้มาก่อนที่นายจะเริ่มพิมพ์โค้ดบรรทัดแรกเสียอีก” อคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนคีย์ต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงานโดยปริยาย มือหนาของนักมานุษยวิทยาเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะเพื่อกักตัวอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนกลายๆ สัมผัสอุ่นร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอคินทำเอาคีย์เกือบลืมวิธีหายใจ “และศพที่นายกำลังดูอยู่... คือหนึ่งในทีมสำรวจของผมที่หายตัวไปเมื่อสัปดาห์ก่อน” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของคีย์ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่เงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาคมที่ฉายแววเคร่งเครียดอย่างปิดไม่มิด ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นและสุขุมตลอดเวลานั้น อคินกำลังซ่อนความเจ็บปวดบางอย่างไว้... และมันเกี่ยวข้องกับศพไร้ชื่อบนหน้าจอ “ทีมสำรวจของคุณ...?” คีย์ทวนคำ เสียงที่เคยแหลมคมและดื้อรั้นกลับเบาลงโดยไม่รู้ตัว “หมายความว่าพวกเขากำลังถูกล่า... หรือว่ากำลังค้นหาอะไรบางอย่างที่ใต้ซากอารยธรรมนั่นกันแน่?” อคินไม่ตอบทันที เขาก้มมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของคนตรงหน้า สายตาดุจนักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ “ถ้าอยากรู้คำตอบ... นายต้องสัญญาว่าจะไม่แอบหนีไปไขปริศนาคนเดียวอีก” อคินกระซิบแผ่วเบา ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคีย์ต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้และขัดเขิน “เพราะเส้นทางที่เรากำลังจะเดินลงไปต่อจากนี้ มันอันตรายเกินกว่าที่แฮกเกอร์ปากเก่งอย่างนายจะรอดชีวิตกลับมาคนเดียว... เข้าใจไหมครับ?” คีย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธที่อยากจะเถียงกลับถูกกลืนหายไปกับสัมผัสอบอุ่นและสายตาจริงจังคู่นั้น เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธความเผด็จการนี้เสียหน่อย หากไม่ใช่เพราะเสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นลั่นห้องขึ้นเสียก่อน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน กลายเป็นสีแดงฉานที่มีข้อความเตือนภัยสว่างวาบขึ้นมากลางห้อง **[Warning: Unauthorized Access Detected. Perimeter Breach at Sector 8. Protocol Omega Initiated.]** อคินชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขารวบเอวบางของคีย์เข้าหาตัวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว พร้อมกับที่กระจกหน้าต่างห้องพักแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิดจากภายนอก! เศษกระจกและฝุ่นควันพวยพุ่งเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของบุคคลในชุดเกราะทหารรับจ้างไม่ทราบฝ่ายนับสิบคนที่พังประตูและหน้าต่างเข้ามาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน ปืนอานุภาพสูงหลายกระบอกเล็งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนทันที อคินดึงคีย์ให้หลบลงไปหลังโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักปืนของตัวเองออกมายิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำในนัดเดียวจนคนร้ายล้มคว่ำไปหนึ่งราย เลือดสีแดงสดกระเซ็นติดผนังห้องสีขาว “ให้ตายเถอะ! นี่คุณไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ย ถึงได้มีกองทัพต้อนรับอบอุ่นขนาดนี้!” คีย์โวยวายเสียงดังลั่นท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว มือเรียวรีบหยิบปืนของตัวเองขึ้นมาปลดเซฟเตรียมพร้อมลุยเช่นกัน อคินเหลือบมองคนในอ้อมแขนที่แม้จะปากจัดแต่ก็ยังยืนหยัดอยู่เคียงข้างกันในยามวิกฤต มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยท่ามกลางดงกระสุน “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ... นอกจากขโมยหัวใจของแฮกเกอร์แถวนี้มา” อคินกระซิบข้างหูท่ามกลางเสียงปืน ก่อนจะดึงตัวคีย์ลุกขึ้นแล้วยิงคุ้มกันไปยังทางหนีไฟด้านหลังห้อง “จับมือผมไว้ให้แน่นๆ นะครับ... เพราะเรากำลังจะกระโดดลงไปสู่นรกของจริงด้วยกันแล้ว” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกันใน "โครโมโซมที่แปด" นะครับ *(นามปากกา: ประตูมิติที่แปด)*