สัญญาณรบกวนจากเบื้องล่าง

"ถอยออกไปจากคีย์บอร์ดของผมเดี๋ยวนี้ อคิน ถ้าคุณยังไม่อยากให้ระบบรักษาความปลอดภัยของฐานทัพนี้ดีดคุณออกไปตากลมข้างนอกนั่นแทน" นิ้วเรียวยาวของคีย์รัวลงบนแป้นโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยอะดรีนาลีน เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตตัวโคร่งที่ดูรุ่มร่ามแต่กลับดูเท่ในแบบฉบับของแฮกเกอร์สายป่วน ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มหยันให้กับตัวเลขชุดสุดท้ายที่กำลังวิ่งเข้าสู่ช่องว่างของระบบรักษาความปลอดภัยระดับห้า ข้างหลังเขานั่นเอง ดร. อคิน ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะที่ทำเอาลมหายใจของคีย์สะดุด กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมกลิ่นฝนในฤดูร้อนจากกายแกร่งทำให้คีย์ต้องเม้มปากแน่น ความเย็นเยียบจากฝ่ามือของอคินที่วางลงบนพนักเก้าอี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงล้อมที่มองไม่เห็น "ระบบเขตหวงห้ามชั้นล่างสุดไม่ได้มีไว้ให้เด็กเล่นสนุกนะ คีย์" เสียงของอคินทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าหงุดหงิด เขาก้มหน้าลงจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของคีย์เพียงคืบ "ถ้านายพังมันลงมาจริงๆ เราสองคนคงไม่ได้อยู่รอดไปถึงพรุ่งนี้หรอกครับ" "ห่วงตัวเองเถอะน่า" คีย์สวนกลับโดยไม่หันไปมอง สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับการเจาะผ่าน 'กำแพงสีเลือด' ซึ่งเป็นโปรโตคอลป้องกันที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา "ผมมาที่นี่เพื่อขุดศพประวัติศาสตร์ ไม่ได้มาเพื่อฟังคุณเทศนาเรื่องความปลอดภัย" คีย์กด 'Enter' ครั้งสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ควรจะดังขึ้นกลับเงียบสนิท แทนที่ด้วยความเงียบงันชวนขนลุก หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ราวกับสัญญาณภาพถูกแทรกแซงด้วยบางอย่างที่มีตัวตน "นั่นอะไร..." อคินเปรยขึ้น น้ำเสียงที่เคยสุขุมเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย บนหน้าจอไม่ได้แสดงผังโครงสร้างของใต้ดินอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับแสดงภาพถ่ายสดจากกล้องวงจรปิดในห้องลับที่ไม่มีในแผนที่ ร่างกายของคีย์แข็งทื่อ สิ่งที่เห็นในจอคือโครงกระดูกมนุษย์นับร้อยที่ถูกจัดเรียงในลักษณะคล้ายกงล้อขนาดใหญ่ และที่ใจกลางนั้น... มีแสงสีทองสั่นไหวคล้ายกับหัวใจที่กำลังเต้น! *ตึก... ตึก...* เสียงสัญญาณชีพดังออกมาจากลำโพงของคอมพิวเตอร์ แต่มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ มันเป็นเสียงคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูของคีย์ปวดร้าว คีย์พยายามปิดระบบ แต่หน้าจอจอมันกลับล็อกตัวเองและฉายภาพใบหน้าหนึ่งขึ้นมา เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว... ใบหน้าของอคินที่ดูแก่กว่านี้สิบปี พร้อมกับรอยเลือดที่พาดผ่านดวงตาซ้าย "อคิน... นั่นมันอะไร" คีย์หันไปมองคู่หูของเขา แต่สิ่งที่เขาพบคืออคินที่กำลังนิ่งค้าง สายตาของชายหนุ่มไม่ได้จับจ้องที่หน้าจอ แต่เขากำลังจ้องมองที่รอยสักรูปเกลียวโครโมโซมที่ข้อมือของคีย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขาไม่ได้มองคีย์ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ 'กุญแจ' ที่เขาตามหามาตลอดชีวิต "ผมเคยเตือนคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าเปิดประตูบานนี้..." อคินเอ่ยเบาๆ มือแกร่งเชยคางคีย์ให้สบตากับเขา บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปจนน่าอึดอัด ความร้อนจากร่างของอคินพุ่งสูงขึ้นจนคีย์รู้สึกหายใจไม่ออก ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะสวนกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยร่วมสิบคนก็กระแทกเข้ามาที่ประตูเหล็กด้านหลัง เสียงระเบิดตูมตามดังก้องไปทั่วทางเดิน พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่คุ้นหูของ 'หัวหน้าหน่วยเซน' ที่คีย์เกลียดเข้าไส้ "คีย์! ถอยห่างจาก ดร. อคิน เดี๋ยวนี้! นายกำลังถูกควบคุมโดยวัตถุอันตราย!" คีย์เบิกตากว้าง เขาหันกลับมามองอคินที่ตอนนี้ยิ้มออกมาบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่มาจากความสมเพชและบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น อคินขยับตัวเข้ามาประชิดร่างของคีย์จนแผ่นหลังของเขาติดกับคอนโซลควบคุม ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกของคีย์พังทลายลงในพริบตา "อย่าไปฟังพวกมัน... เพราะคนที่ลากนายมาตายในนรกขุมนี้ตั้งแต่แรก ก็คือผมนี่แหละครับ" ประตูด้านหลังถูกพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามายังร่างของทั้งสองในจังหวะที่คีย์กำลังจะอ้าปากถามถึงความจริงที่ถูกปิดบังไว้ มือของอคินเอื้อมมาปิดตาคีย์ไว้แน่น และในวินาทีที่แสงจากกระบอกปืนเลเซอร์เล็งมาที่หน้าอกของเขา เสียงปืนนัดแรกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทิ้งปมสุดท้ายไว้ว่า... "หลับตาซะ... แล้วเราจะไปเริ่มตอนใหม่ในโครโมโซมที่เก้าด้วยกัน" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความลึกลับไปพร้อมกับผมนะครับ