สนทนาด้วยกระบอกปืน

กลิ่นดินปืนยังไม่ทันจางหายจากปลอกกระสุนขนาด 9 มิลลิเมตรที่เพิ่งดีดตัวกระทบพื้นคอนกรีต ร่างสูงโปร่งของคีย์ก็ถูกดันจนแผ่นหลังแนบสนิทไปกับผนังชื้นแฉะของซากสถานีวิจัยใต้ดิน ปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบจ่อตรงเข้าที่ร่องอกพอดีกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวราวกับกลองเพล ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความกรุ่นโกรธแต่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย "วางปืนลงซะ คีย์" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ระลอกคลื่นดังขึ้นเหนือศีรษะ ดร.อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับปลายจมูกของคนตัวเล็ก แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมเฉือนทุกคำโกหกให้หลุดลุ่ย "ถ้าฉันวาง นายคงเป่าสมองฉันกระเด็นไปติดผนังฝั่งนู้นแล้วล่ะมั้ง ดร.อคิน" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะตกเป็นรองอย่างสมบูรณ์แบบ แต่นิ้วเรียวยังคงเกี่ยวไว้ที่ไกปืนของตัวเองอย่างมั่นคง "คนอย่างคุณ... ไม่เคยปล่อยให้พยานที่มีรหัสผ่านเข้าระบบรอดชีวิตไปง่ายๆ หรอก" "ฉลาดเกินไปมักอายุสั้น" อคินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและอันตรายจนขนลุกซู่ "และนายก็กำลังล้ำเส้นความปลอดภัยของฉันเข้ามาทุกที... ใครส่งนายมาที่ซากอารยธรรมนี่" "ไม่มีใครส่งทั้งนั้น ฉันมาเพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว แรงกดดันจากร่างสูงที่ทาบทับลงมาทำให้พื้นที่หายใจแคบลงถนัดตา แต่เขากลับเลือกที่จะขยับสะโพกเบียดเข้าหาอีกฝ่ายอย่างท้าทาย จนรู้สึกได้ถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตกันกระสุนของนักมานุษยวิทยาหนุ่ม "หรือว่า... ดร.อคิน กลัวความลับใต้ดินนี่จะถูกเปิดเผยจนต้องรีบปิดปากฉันกันแน่ล่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำที่ดังสะท้อนก้อง อคินไม่ขยับหนี เขากลับกดน้ำหนักที่ปลายกระบอกปืน10เข้าไปอีกนิดจนคีย์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บแปล๊บ ทว่าดวงตายังคงจ้องประสานกับอีกฝ่ายอย่างดุดัน ไม่ยอมลดละ "ความลับเหรอ?" อคินทวนคำ เสียงหัวاทุ้มต่ำในลำคอฟังดูน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม "สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างล่างนี่มันอันตรายเกินกว่าเด็กเล่นคอมพิวเตอร์อย่างนายจะจินตนาการออก คีย์ นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมสนุกๆ อยู่รึไง" "เกมเหรอ?" คีย์ยิ้มหยัน ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเย้ายวนใจอันตราย "ฉันไม่ได้เล่นเกม... ฉันกำลังล่าสมบัติ และบังเอิญว่าสมบัติชิ้นนั้น หน้าตาเหมือนคุณไม่มีผิดเพี้ยนเลยด้วยสิ ดร.อคิน" จังหวะหัวใจที่เต้นรัวของทั้งคู่สะท้อนผ่านหน้าอกที่แนบชิดกันโดยไม่รู้ตัว อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มไหววูบชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดกวนประสาทนั้น ร่างสูงไม่คิดว่าแฮกเกอร์ตัวแสบที่องค์กรตามล่าจะเป็นพวกปากกล้าไม่กลัวตายแถมยังมีเคมีบางอย่างที่ดึงดูดเขาราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกัน "ปากดีแบบนี้... คงต้องหาทางล็อกปากไว้สักหน่อยแล้วมั้ง" อคินกระซิบเสียงพร่า ปลายกระบอกปืนผละออกจากอกบางอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่คีย์จะได้ทันตั้งตัว มือหนากลับคว้าต้นคอระหงไว้มั่นแล้วรวบข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว "เฮ้ย! เดี๋ยว—อุ๊บ!" คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้การAวิงวอน การจู่โจมที่ไร้ความปรานีแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและคุกคามราวกับจะลงโทษความอวดดีของเขา ทำให้สมองที่เคยประมวลผลโค้ดได้อย่างรวดเร็วขาวโพลนไปชั่วขณะ คีย์พยายามสะบัดหน้าหนีและส่งเสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอ แต่มือแกร่งที่ตรึงข้อมือไว้นั้นแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ยิ่งเขาดิ้นรน อคินก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักหน่วงขึ้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานและกวาดต้อนสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย ไอระเหยของความอันตรายผสมผสานกับความเร่าร้อนที่ก่อตัวขึ้นในความมืด ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของคีย์เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มันไม่ใช่แค่การลงโทษ... แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าIเข้าครอบครองในอาณาเขตที่ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น เนิ่นนานกว่าอคินจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้คนตัวเล็กหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ไอ้... โรคจิต!" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหเมื่อมือถูกปล่อยเป็นอิสระ เขายกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ แต่ใบหน้าที่แดงซ่านกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด อคินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาเย็นชาเมื่อครู่เจือประกายระยิบระยับของความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาปรกหน้าผากชื้นเหงื่อของคีย์แผ่วเบา ราวกับจะปลอบประโลมแต่ก็ยังคงความคุกคามในเวลาเดียวกัน "จำรสชาตินี้ไว้ให้ดี คีย์... เพราะครั้งต่อไป นายอาจจะไม่โชคดีแค่ถูกจูบ" อคินกระซิบชิดริมฝีปากที่ยังคงบวมเจ่อจากการคุกคามเมื่อครู่ "และจำไว้ว่า—" *คลิก!* เสียงโลหะขึ้นลำกล้องดังชัดเจนขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังทางเดิน พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงหลายดวงที่สาดส่องตัดผ่านความมืดเข้าใส่ร่างของทั้งสองคนทันที บรรยากาศที่เคยร้อนระอุพลันเย็นเยียบลงในพริบตา "ยกมือขึ้นทั้งสองคน! ห้ามขยับ!" เสียงตะโกนก้องกังวานของหน่วยจู่โจมปริศนาที่เพิ่งพังประตูเหล็กกล้าเข้ามาสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำ อคินชักสีหน้ากลับสู่ความเย็นชาอย่างรวดเร็วก่อนจะดึงร่างของคีย์ให้เข้ามาหลบด้านหลังของตนตามสัญชาตญาณการปกป้อง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ดวงตาสีเข้มของนักมานุษยวิทยาหนุ่มก็หรี่แคบลงด้วยความตกใจสุดขีด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระทึกนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ