ห้องแล็บกลางซากปรัก

กลิ่นอับชื้นของซากคอนกรีตและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือกลิ่นอายความเย็นเยือกจากร่างสูงโปร่งของดร.อคิน ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าผม แสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องผ่าความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดินลงกระทบกับเศษซากคอมพิวเตอร์ยุคโบราณที่ถูกฝังกลบมานานนับศตวรรษ "ถ้าคุณยังยืนกอดอกทำหน้าเป็นรูปปั้นหินแบบนั้น เราคงไม่ได้เบาะแสอะไรนอกจากกระดูกตัวเองที่จะถูกฝังไว้ที่นี่นะครับ ดร.อคิน" ผมส่งเสียงแซะพลางปลดล็อกกระเป๋าเป้สะพายหลัง นิ้วเรียวเคาะแป้นโฮโลแกรมพกพาเพื่อสแกนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในพื้นที่ ความจริงผมควรจะหนีไปให้พ้นจากนักมานุษยวิทยาหน้าตายคนนี้ตั้งแต่เมื่อคืน แต่ให้ตายเถอะ... ปริศนาของโครโมโซมสายที่แปดมันดันดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของผมยิ่งกว่าอะไรดี และที่สำคัญ... ใบหน้านิ่งสนิทเวลานอนขมวดคิ้วของหมอนี่ดันติดอยู่ในหัวผมตลอดทั้งคืนแบบสลัดไม่หลุด อคินปรายตาคมกริบมองผม เลนส์แว่นตากลมสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมวับวาว เขาไม่ได้สะท้อนสะท้านกับคำเหน็บแนมของผมเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดในระยะอันตราย ชนิดที่ว่ากลิ่นโคโลญจน์เจือจางผสมกลิ่นฝุ่นดินโคลนลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของผมอย่างจัง "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... แฮกเกอร์คีย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายบางอย่าง "แต่ถ้าคุณยังไม่อยากนิ้วล็อกตายคาแป้นพิมพ์ แนะนำให้หุบปากแล้วตามผมมาทางนี้ พื้นตรงนั้นมันทรุดตัวอยู่" พูดจบ มือหนาของเขาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือผมแล้วออกแรงกระชากเบาๆ ให้พ้นจากแนวรอยแตกของพื้นคอนกรีตเบื้องล่าง สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดตัดกับอากาศหนาวเหน็บทำให้หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย ผมสะบัดข้อมือออกทันทีพร้อมส่งค้อนวงใหญ่ให้หนึ่งที แม้ในใจจะแอบกรีดร้องกับความฉวยโอกาสหน้าตายของอีกฝ่ายก็ตามทีเถอะ "ผมเดินเองได้ ไม่ต้องมาจับเนื้อต้องตัวหรอกครับ ดร.อคิน" ผมเชิดหน้าขึ้นเถียง ขยับแว่นตากรอบบางบนสันจมูกเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความปั่นป่วนในอก "ถ้าไม่จับไว้ เกิดคุณตกลงไปในหลุมหลบภัยยุคเก่า แล้วใครจะเป็นคนถอดรหัสไฟล์ลับพวกนั้นให้ผมล่ะครับ" อคินตอบกลับหน้าตาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแบบที่นานๆ ทีจะได้เห็น รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาผมเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ให้ตาย... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทของผมยิ่งกว่าไวรัสคอมพิวเตอร์ระดับ X เสียอีก พวกเราเดินลึกเข้ามาในใจกลาง "ห้องแล็บกลางซากปรัก" สถานที่เกิดเหตุปริศนาตามพิกัดที่ข้อมูลในชิปประหลาดระบุไว้ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ผนังห้องรอบด้านเต็มไปด้วยรอยขูดขีดประหลาด คล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างพยายามตะกุยหนีตายจากภายใน ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะสะดุดตากับแท่นทดลองตรงกลาง มันคือเครื่องปั่นเหวี่ยงสารเคมีขนาดใหญ่ที่ถูกทำลายจนพังยับเยิน แต่หน้าจอระบบควบคุมหลักยังคงมีกระแสไฟสำรองอ่อนๆ วิ่งผ่านอยู่ "ตรงนี้..." ผมพึมพำกับตัวเอง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นประหลาดนั้น นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อเชื่อมต่อระบบเข้ากับเครื่องมือแฮกส่วนตัว "ระบบป้องกันถูกเข้ารหัสด้วยภาษาไบนารีโบราณผสมกับ... ให้ตายสิ นี่มันโครงสร้างพันธุศาสตร์ ไม่ใช่แค่ข้อมูลคอมพิวเตอร์ธรรมดา" อคินเดินเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังในระยะประชิด แผ่นหลังของผมแนบชิดกับอกแกร่งของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายเป่ารดต้นคอจนขนลุกชัน สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับสะดุดกึกอย่างไร้สาเหตุเมื่อวงแขนแข็งแรงเอื้อมผ่านไหล่ผมทั้งสองข้างเพื่อกดแป้นพิมพ์ร่วมด้วย "คุณกำลังถอดรหัสผิดวิธี..." เสียงกระซิบต่ำดังอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่จริงจังจนผมไม่กล้าขยับตัวไปไหน "ถ้าใส่รหัสแบบนั้น ระบบทำ2 ชั้นจะทำลายข้อมูลทิ้งทันที... ให้ใส่รหัสลำดับพันธุศาสตร์ของมนุษย์กลายพันธุ์แทน" "คุณรู้ได้ยังไง..." ผมหันไปถามด้วยความตกใจ ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนดวงตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของผมที่กำลังเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "ผมรู้มากกว่าที่คุณคิด... คีย์" อคินตอบเสียงแผ่วเบา สายตาคมกราบมองริมฝีปากผมแวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาตรงๆ "และผมก็รู้ด้วยว่า... มีบางอย่างกำลังจับตาดูเราอยู่ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้" สิ้นคำพูดของอคิน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องแล็บ ร่างเงาดำมหึมาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่หลังกระจกนิรภัยที่แตกละเอียด และก่อนที่เราจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลังก็ถูกกระแทกปิดตายด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำน่าขนลุกที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ