รหัสผ่านที่เปลี่ยนไป

"มือสมัครเล่นชัดๆ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ก้องกังวานอยู่ในความมืดไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งกลัวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมกลับยิ่งทวีความเร็วขึ้นจนเกิดเสียงกระทบอากาศดังระรัว แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ในสถานการณ์ที่ประตูเหล็กหนาเตอะปิดตายและสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกำลังกะพริบถี่ระรัวจนแทบเสียสติ คีย์กลับเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เบื้องหลังกระจกนิรภัยที่แตกละเอียด ร่างเงาดำมหึมาขยับตัวด้วยความเร็วเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้ แรงสั่นสะเทือนจากการกระแทกเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ที่ฝ่าเท้า แต่คีย์ไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปมอง เขามีเป้าหมายเดียวในหัว—เจาะเข้าสู่ระบบแม่ข่ายของห้องแล็บนี้เพื่อปลดล็อกทางหนีทีไล่ ก่อนที่ไอ้ตัวประหลาดหลังกระจกจะหาทางเข้ามาหักคอพวกเขา "อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะใช้ไวรัสระดับอนุบาลนั่นเจาะระบบไฟร์วอลล์ระดับทหาร" เสียงทุ้มเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือศีรษะ ดร.อคินก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชเชียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดกราฟ สีขาวที่ยับย่นเล็กน้อยจากการต่อสู้เมื่อครู่โน้มลงมาใกล้จนคีย์ได้กลิ่นจางๆ ของสนิมและอะดรีนาลีนที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย ไหล่กว้างของอคินบังแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยเสียมิด สร้างพื้นที่เงาเล็กๆ ที่อบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาดท่ามกลางความโกลาหล "หุบปากไปเลยน่า ดร.อคิน ถ้าคุณไม่อยากให้สมองสวยๆ ของคุณกลายเป็นโกโก้ครั้นช์อยู่ตรงนี้ ก็ช่วยยืนเงียบๆ แล้วปล่อยให้โปรแกรมเมอร์มือหนึ่งทำงานเถอะครับ" คีย์ตอกกลับทันควันโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ โค้ดสีเขียวจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านม่านตาของเขาเหมือนสายน้ำตก "มือหนึ่งงั้นหรือครับ?" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับเส้นผมสีเข้มของคีย์ ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้แฮกเกอร์หนุ่มถึงกับชะงักไปเสี้ยววินาที "คนที่กำลังจะโดนระบบป้องกันอัตโนมัติล็อกอินพุตตลอดกาลในอีกสามวินาทีข้างหน้าน่ะหรือ ที่เรียกตัวเองว่ามือหนึ่ง" "ว่าไงนะ?!" คีย์เบิกตากว้างเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงฉานในพริบตา ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนที่ดังหนวกหูยิ่งกว่าเดิม: *[ACCESS DENIED: COUNTER-HACK DETECTED]* บ้าจริง! มันไม่ใช่ระบบป้องกันอัตโนมัติธรรมดา... นี่มันกับดัก! รอยยิ้มของอคินเมื่อครู่หายวับไป ใบหน้าของนักมานุษยวิทยาหนุ่มกลับมาเรียบเฉยราดน้ำแข็งอีกครั้ง แต่ประกายในดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยความดุดัน มือใหญ่เอื้อมผ่านไหล่ของคีย์อย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแกร่งกดลงบนแป้นคีย์บอร์ดหลักด้วยความแม่นยำราดกับซ้อมมาเป็นร้อยครั้ง ความเร็วมือของอคินไม่ได้ด้อยไปกว่าแฮกเกอร์มืออาชีพเลยแม้แต่น้อย "ถอยไป คีย์" อคินเอ่ยเสียงเข้ม น้ำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ "คุณซ้อนแผนผมเหรออคิน!" คีย์หันขวับไปจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความโกรธปนความประหลาดใจ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "คุณรู้อยู่แล้วว่ารหัสผ่านถูกเปลี่ยน!" "ผมไม่ได้ซ้อนแผนคุณ... แต่ผมกำลังเตือนว่าระบบนี้มันเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของบางอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่" อคินตอบกลับเสียงลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์เพื่อบล็อกโค้ดแปลกปลอมที่กำลังพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ส่วนตัวของคีย์กลับ "แล้วคุณก็ดึงดันจะแฮกเข้าไปโดยไม่ดูตาม้าตาเรือเอง เจ้าเด็กดื้อ" "ผมไม่ได้ดื้อนะ!" คีย์เถียงคอเป็นเอ็น แม้ว่าร่างกายจะถูกแผ่นอกกว้างของอคินเบียดจนแนบชิดกับโต๊ะควบคุมอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง "ถ้าผมไม่ทำ เราก็ตายกันหมดตรงนี้ต่างหาก!" "ถ้าคุณยังดึงดันจะเจาะรหัสผ่านแบบดิบๆ แบบนั้น เราจะได้ตายก่อนที่ไอ้ตัวหลังกระจกมันจะทันได้ทุบกระจกแตกเสียอีก" อคินหยุดมือลงชั่วขณะ ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในระยะประชิด สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ "ดูรหัสผ่านสิ คีย์... มันไม่ได้ถูกเปลี่ยนเพราะระบบรวน แต่มันถูกเปลี่ยนเพราะมีคน... หรืออะไรบางอย่างกำลัง *พิมพ์* มันขึ้นมาใหม่สดๆ ร้อนๆ" คีย์ชะงัก ลืมความโกรธเมื่อครู่ไปสนิท นัยน์ตาสีเข้มหันกลับมามองหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นมันชัดเจน... บรรทัดโค้ดที่เขากำลังพยายามแฮกเข้าไปไม่ได้ถูกป้องกันด้วยอัลกอริทึมไร้ชีวิต แต่มันกำลังขยับเปลี่ยนแปลงตัวเองตามรูปแบบการพิมพ์ของมนุษย์ แบบเรียลไทม์! มีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังนั่งอยู่หลังเครือข่ายนี้ และกำลังเล่นสนุกกับพวกเขาเหมือนแมวไล่จับหนู "ใคร...?" เสียงของคีย์แผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยียบแล่นพล่านตั้งแต่สันหลังลามไปถึงปลายนิ้ว อคินไม่ตอบ เขากลับใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางของคีย์เข้ามาแนบชิดกับตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงอันทรงพลังทำให้คีย์เซถลาไปชนอกแกร่งเต็มแรง ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจะดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่ทำให้ขนลุกซู่ "เงียบ... และอย่าขยับ" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องหลังประตูเหล็กที่ถูกปิดตาย เสียงนั้นไม่ได้มาจากสัตว์ประหลาดหลังกระจก แต่มาจากฝั่งที่พวกเขาเพิ่งเดินหนีตายเข้ามา! แสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบวูบวาบสาดส่องให้เห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนตระหง่านอยู่หลังประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวจากการถูกกระแทก ร่างนั้นสูงใหญ่และสวมเสื้อคลุมยาวแบบนักวิทยาศาสตร์ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคีย์หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มคือ... ร่างนั้นกำลังกดปุ่มเปิดประตูเข้ามาด้วยรหัสผ่านชุดเดียวกันกับที่เพิ่งเปลี่ยนไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ