ห้องนิรภัยที่ไม่มีทางออก

"ถ้าสมองของหมอไม่ได้ถูกแช่แข็งไปพร้อมกับอารยธรรมไร้ชื่อพวกนี้ ก็ช่วยขยับปากบอกทีว่าเราจะเปิดประตูบ้าๆ นี่ออกไปได้ยังไง โดยที่ไม่ต้องใช้ระเบิด C4 ยัดใส่รูล็อค" คีย์กระแทกโน้ตบุ๊กเครื่องจิ๋วลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ นิ้วเรียวยาวรัวบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงกังวานในห้องนิรภัยที่เงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่คมที่กำลังฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ดร. อคิน ยืนกอดอกพิงผนังโพลีเมอร์สีดำสนิท ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปที่วงจรไฟฟ้าที่ถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังดูเหมือนจะเริ่มร้าวรานภายใต้สถานการณ์บีบคั้น เขาขยับตัวเข้ามาใกล้คีย์ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและหนังสือเก่าจากตัวเขาทำให้พื้นที่แคบๆ นี้ดูอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว "ประตูบานนี้ถูกล็อกด้วยรหัสพันธุกรรมแบบหมุนวน คีย์" อคินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีจังหวะเว้นวรรคที่สื่อถึงความนัยบางอย่าง "มันไม่ใช่แค่ระบบอิเล็กทรอนิกส์ แต่มันอ่านค่า 'ชีวิต' ของคนในห้อง... ถ้าเราไม่ปลดล็อกด้วยกุญแจที่ถูกต้อง อากาศจะถูกสูบออกไปทีละน้อยจนกว่าจะมีคนสำลักตาย" "อ้อ งั้นเหรอ" คีย์แค่นหัวเราะ ปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กแล้วหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงกว่า "หมอคงไม่ได้จะบอกผมใช่ไหมว่า หมอรู้วิธีแก้ แต่แค่เลือกที่จะยืนทำหน้านิ่งดูผมหัวหมุนเล่น?" อคินสาวเท้าเข้ามาจนระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์ เขาโน้มตัวลงมาใช้มือยันขอบโต๊ะ กักขังคีย์ไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ ความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมของอคินปะทะเข้ากับความดื้อรั้นของคีย์ราวกับน้ำมันกับเปลวไฟ "ผมไม่ได้นิ่งดูดาย แต่นี่เป็นบททดสอบที่พวกมันวางไว้" อคินก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังได้ดีพอๆ กับสัมผัสที่แผ่รังสีคุกคาม "ถ้าคุณยังไม่เลิกใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา เราสองคนคงได้ลงไปนอนเป็นซากฟอสซิลอยู่ในนี้จริงๆ" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตา จมูกของพวกเขาแตะกันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่รวยริน ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจต้านทาน คีย์กระชากคอเสื้อกาวน์ของอคินเข้ามาหาตัวจนอีกฝ่ายชะงัก "งั้นก็บอกมาสิ" คีย์กระซิบตอบ เสียงสั่นพร่าด้วยความเร้าอารมณ์ "วิธีปลดล็อกที่ว่า... หมอซ่อนอะไรไว้กันแน่ อคิน?" อคินไม่ได้ตอบทันที เขาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากที่เผยอออกของคีย์อย่างแผ่วเบา สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับลุกโชนด้วยความปรารถนาที่เก็บงำมานานเกินไป "ผมซ่อน 'ความลับ' ที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เราเชื่อมั่น... รวมถึงความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณด้วย" บรรยากาศในห้องนิรภัยที่ควรจะน่ากลัวกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความเงียบถูกรบกวนด้วยเสียงกลไกภายในกำแพงที่เริ่มขยับ มันไม่ใช่เสียงเปิดประตู แต่เป็นเสียงของระบบล็อกชั้นที่สองที่กำลังทำงาน "หมอ... ระบบมันเปลี่ยนสถานะแล้ว" คีย์ผละออกเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว แต่ยังไม่ปล่อยมือจากเสื้อของอีกฝ่าย "ช่างมันก่อน" อคินดึงตัวคีย์เข้าหาจนแผ่นหลังคนร่างเล็กกระแทกเข้ากับหน้าจอคอนโซล เขาโน้มตัวลงกดจูบอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนเพื่อกลบเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมอยู่ในหัวใจของทั้งคู่ มันเป็นความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยหนาม แต่ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ ทั้งสองกลับเลือกที่จะไขว่คว้าความอบอุ่นจากกันและกันอย่างบ้าคลั่ง แต่แล้ว... เสียง 'ติ๊ด' ยาวๆ จากหน้าจอคอนโซลที่คีย์เพิ่งพิงอยู่ก็หยุดทุกการเคลื่อนไหว ไฟในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง อคินผละออกจากคีย์ช้าๆ ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นรหัสที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่กลางห้อง "นั่นไม่ใช่รหัสของระบบรักษาความปลอดภัยทั่วไป" อคินพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตระหนกที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน หน้าจอแสดงผลภาพโฮโลแกรมของ 'ตัวอ่อน' ที่มีรูปร่างประหลาดลอยเด่นอยู่กลางห้อง พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนก้องทั่วห้องนิรภัย *"ตรวจพบ DNA ของผู้บุกรุก... กระบวนการหลอมรวมเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้"* ประตูบานเหล็กที่ไม่มีทางออกเมื่อครู่ กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดที่ชวนขนลุก ไม่ใช่การปลดล็อกเพื่อปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระ แต่มีร่างหนึ่งก้าวผ่านความมืดเข้ามา เป็นร่างที่คุ้นเคยจนคีย์แทบหยุดหายใจ... ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนกับอคินไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์โดยสิ้นเชิง อคินกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาขยับมายืนบังคีย์ไว้ด้านหลัง "อย่ามองมันคีย์... หลับตาซะ!" ทว่าก่อนที่คีย์จะทันได้ขยับตัว ชายที่ก้าวเข้ามาใหม่กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์โครโมโซมที่แปด... ตัวต้นแบบที่ล้มเหลว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงไปในความลึกลับของอารยธรรมที่ถูกลืมกับผมในตอนนี้นะครับ!