ความคลั่งไคล้ในข้อมูล

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของคีย์ ขณะที่นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วสูง เสียง "แฮก" ของระบบรักษาความปลอดภัยระดับสามที่ถูกเจาะทะลวงดังติ๊ดเบาๆ ภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เงียบสงัด อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงไอความชื้นจากซากอารยธรรมโบราณที่ฝังตัวอยู่เบื้องล่าง แต่นั่นไม่ได้ทำให้แผ่นหลังที่แนบชิดติดกับพนักพิงเก้าอี้ของคีย์รู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับสายตาคู่คมของใครบางคนที่กำลังยืนค้ำหัวเขาอยู่ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คีย์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของดร.อคินดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัว ร่างสูงใหญ่ในเสื้อกาวน์สีขาวที่มักจะดูเนี้ยบอยู่เสมอเวลานี้กลับดูอันตรายอย่างประหลาด อคินไม่ได้ถอยห่างออกไปตามมารยาท เขากลับก้าวเข้ามาประชิดจนแผงอกกว้างแทบจะแนบชิดกับพนักเก้าอี้ที่คีย์นั่งอยู่ มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักขังแฮกเกอร์หนุ่มปากกล้าไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างเบ็ดเสร็จ คีย์ชะงักนิ้วที่กำลังวิ่งบนแป้น ดวงตากลมโตตวัดขึ้นมองคนฉลาดกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงก็ตาม "ไฟอะไรกันครับ ดốcเตอร์? ผมแค่กำลังสืบค้นข้อมูลที่พวกมันพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรม... หรือว่าคุณกลัวว่าข้อมูลชุดนี้มันจะบังเอิญไปเปิดเผยความลับอะไรที่เกี่ยวกับ 'คุณ' เข้าล่ะ?" คีย์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ายวน ทั้งที่ในใจกำลังประเมินระยะห่างระหว่างเขากับอีกฝ่ายที่ใกล้จนเกินความจำเป็น อคินไม่ตอบทันที นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมามองจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นของคนตรงหน้า ความนิ่งสงบที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวของนักมานุษยวิทยาหนุ่มเริ่มมีรอยร้าว ภายใต้ท่าทีที่เยือกเย็นและควบคุมได้เสมอ กลับซ่อนความคลั่งไคล้บางอย่างไว้จนน่ากลัว "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ..." อคินโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของคีย์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ตรงซอกคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คุณพยายามขุดคุ้ยทุกอย่าง พยายามแกะรอยโครโมโซมปริศนานั่น... แต่คุณไม่เคยรู้เลยว่า ยิ่งคุณเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งผลักตัวเองเข้ามาในกรงที่ผมสร้างไว้แน่นหนาขึ้นเท่านั้น" คีย์รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตื่นตัวแบบแฮกเกอร์ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นอีกรูปแบบหนึ่งที่อันตรายกว่ามาก เขาไม่ได้ถอยหนี กลับเอี้ยวตัวหันไปสบตาตรงๆ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายเฉพาะตัวของอคิน—กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ—กำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของเขา "กรงเหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "น่าขันชะมัด... คิดว่าผมเป็นนกน้อยในกรงทองของคุณหรือไง ดร.อคิน? อย่าลืมสิว่าคนที่เป็นคนไขรหัสผ่านประตูชั้นนอกเข้ามา ก็คือผมนี่แหละ" "ใช่... คุณมันดื้อด้าน ไร้ระเบียบ และชอบทำตัวให้ผมต้องลงโทษอยู่เรื่อย" อคินเอ่ยเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งละจากขอบโต๊ะเคลื่อนขึ้นมาไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าของคีย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เจตนาลูบไล้นั้นทำเอาคีย์เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "แต่แปลก... ที่ผมกลับไม่เคยอยากผลักไสคุณออกไปจากชีวิตเลยสักครั้ง" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่น้ำเสียงและแววตากลับหนักแน่นและลุ่มลึกจนเกินกว่าจะมองเป็นแค่คำหยอกล้อ เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่ระเบิดออกอย่างเงียบเชียบในห้องแล็บที่ไร้ผู้คน คีย์ที่มักจะมีคำพูดโต้ตอบคมๆ เสมอ กลับนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลข้อมูลนับล้านบรรทัดในเสี้ยววินาทีตอนนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงสัมผัสจากปลายนิ้วของอคินที่ยังคงวนเวียนอยู่ข้างแก้ม "คุณ... กำลังสารภาพอะไรบางอย่างรึเปล่าครับ" คีย์กระซิบถาม เสียงของเขาไม่ได้มั่นใจเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเจือความสั่นพร่าที่เจ้าตัวก็เกลียดนักหนา อคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นแต่มันเต็มไปด้วยความครอบครอง "ผมไม่ได้สารภาพอะไรทั้งนั้น... ผมแค่มอบข้อมูลให้คุณเพิ่มต่างหาก ข้อมูลที่ว่าคุณไม่มีทางหนีพ้นจากผมไปได้หรอก, คีย์" ทันทีที่สิ้นเสียงพูด อคินก็โน้มใบหน้าลงมาหมายจะปิดริมฝีปากที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยวและแรงปรารถนาที่สะสมมานาน คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก สัญชาตญาณบอกให้ถอยหนี แต่ร่างกายกลับทื่อค้างราวกับถูกสะกดด้วยมนต์คาถา ทว่า— *ปัง!* เสียงประตูกระจกนิรภัยด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของทั้งคู่ "ดร.อคินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบป้องกันภายนอก... ถูกกองกำลังไม่ทราบฝ่ายเจาะเข้ามาแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!