กลลวงโลกไซเบอร์

“ถ้าคุณกล้าแตะคีย์บอร์ดตัวนั้นอีกครั้ง ผมจะหักนิ้วคุณทิ้งซะ คีย์... เชื่อเถอะว่าผมพูดจริง” เสียงทุ้มต่ำของดร.อคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องแล็บใต้ดิน แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแแกรมสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา มันไม่ใช่คำขู่ที่ไร้น้ำหนัก แต่มันคือคำเตือนจากคนที่รู้จักกลไกการทำลายล้างของระบบนี้ดีกว่าใคร คีย์แค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นจังหวะกวนประสาท เขายังคงรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมเสมือนจริงราวกับกำลังบรรเลงเปียโนบทเพลงที่อันตรายที่สุดในโลก “หักนิ้วผมเหรอครับหมอ? น่ากลัวจัง... แต่ถ้าผมหยุดตอนนี้ พวกมันก็มาถึงหน้าประตูพอดี ผมว่าเก็บแรงไว้ใช้จัดการพวกมันดีกว่าไหม หรือจะให้ผมยอมตายโง่ๆ เพราะคุณอยากอนุรักษ์ความลับของไอ้ซากอารยธรรมนี่ไว้กันแน่?” “ผมไม่ได้ต้องการให้ใครตาย” อคินก้าวเข้ามาประชิด แผ่นหลังของคีย์ชนเข้ากับโต๊ะทำงานที่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์วางระเกะระกะ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคนตัวสูงกว่าโอบล้อมเขาไว้จนแทบหายใจไม่ออก “แต่การที่คุณดึงสัญญาณเตือนภัยของเครือข่ายไซเบอร์หน่วยงานความมั่นคงเข้ามา... มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ” คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ผมไม่ได้ดึงพวกมันเข้ามาเฉยๆ ครับอคิน... ผมกำลังต้อนพวกมันเข้ากรง” นิ้วเรียวยาวของคีย์เคาะสั่งการคำสั่งสุดท้ายลงไปบนอากาศ พริบตาเดียว แสงสว่างจ้าจากหน้าจอโฮโลแแกรมพลันดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกแทรกซึมด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยระยะไกลที่ดังก้องมาจากอุโมงค์ชั้นนอก อคินขมวดคิ้วแน่น มือหนาคว้าข้อมือของคีย์ไว้มั่นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาจนแผ่นอกของเขาแนบสนิทไปกับอกแกร่ง “คุณทำอะไรลงไป” “เปลี่ยนฐานข้อมูลของพวกมัน” คีย์กระซิบ เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจ “ผมฝังมัลแวร์ไว้ในโปรโตคอลที่พวกมันใช้เจาะเข้ามา พอพวกมันเข้ามาถึงจุดนี้... ทุกอย่างที่พวกมันพยายามปกปิด จะถูกปลดล็อกและส่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักของโลกภายนอกแทน” อคินชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาฉายแววทึ่งระคนไม่พอใจ “คุณมันคนบ้า คีย์... คุณกำลังทำให้ทั้งโลกเห็นสิ่งที่เราพยายามปกป้องไว้” “โลกต้องรู้ครับอคิน” คีย์เลื่อนมือขึ้นไปแตะพวงแก้มของชายหนุ่ม นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากที่เม้มแน่นอย่างดื้อรั้น “เราอยู่ใต้เงานี้มานานเกินไปแล้ว และถ้าผมต้องตาย ผมก็ขอไปพร้อมกับความจริงที่พวกมันไม่อยากให้ใครเห็น” อคินมองลึกลงไปในดวงตาของคีย์ เขาเห็นความรั้น ความกล้า และความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาคว้าต้นคอของคีย์แล้วกดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความโกรธ และความหลงใหลที่ไร้ขีดจำกัด คีย์ครางประท้วงในลำคอ แต่ก็ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างดุดันไม่แพ้กัน ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดกันด้วยเคมีที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวราวกับจะลุกเป็นไฟ ในขณะที่ภายนอกห้อง เสียงฝีเท้าของหน่วยจู่โจมเริ่มใกล้เข้ามาทุกขณะ แต่นาทีนี้ สำหรับทั้งสองคน โลกทั้งใบที่เหลืออยู่มีเพียงแค่สัมผัสของกันและกัน “ถ้าเราผ่านคืนนี้ไปได้...” อคินถอนริมฝีปากออกเพียงนิด เสียงหอบหายใจของเขาประสานกับเสียงของคีย์ “ผมจะบอกความลับทั้งหมดที่คุณอยากรู้” “ผมจะรอฟังครับ” คีย์ยิ้มมุมปาก ขณะที่มือข้างหนึ่งแอบหยิบมีดพกขนาดเล็กออกมาจากใต้โต๊ะด้วยท่าทางเงียบเชียบ “แต่ก่อนหน้านั้น... เรามาเล่นเกมไล่ล่ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญพวกนี้กันก่อนดีกว่า” ทันใดนั้น เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวที่ประตูเหล็กกล้าด้านหน้า ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้องแล็บ อคินคว้าตัวคีย์ให้หมอบลงต่ำก่อนจะเล็งปืนเข้าหาแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่ส่องเข้ามาจากช่องโหว่ของกำแพง ทว่า... ร่างที่ก้าวผ่านควันออกมาไม่ได้สวมชุดเกราะของหน่วยจู่โจมตามที่คีย์คำนวณไว้ แต่มันคือร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ดูคุ้นตาจนน่าขนลุก เธอถืออุปกรณ์ควบคุมอะไรบางอย่างในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ “นึกว่าแฮกเกอร์ฝีมือดีอย่างเธอ จะอ่านเกมออกเสียอีกนะ คีย์” เสียงหวานใสของเธอฟังดูเย็นเยียบ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนสร้างระบบไซเบอร์ที่คุณกำลังภูมิใจอยู่นี้... อคิน... ดูเหมือนเธอจะเลือกที่ปรึกษาที่ทำให้เราต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นนะ” ดร.อคินชะงักไปทันที ปืนในมือเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่จ้องมองหญิงสาวคนนั้น “พี่...?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!