สายลับสองหน้า

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาของเล่นพังๆ มาวางบนโต๊ะผม แล้วหวังให้ผมเชื่อว่ามันคือเศษเสี้ยวของอารยธรรมที่สาบสูญ... ผมแนะนำให้คุณเอาเวลานี้ไปฝึกสกิลการโกหกให้เนียนกว่านี้หน่อยจะดีกว่านะครับ" คีย์กระแทกโน้ตบุ๊กปิดลงดังปัง เสียงนั่นก้องไปทั่วห้องแล็บใต้ดินที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงระบบหล่อเย็นทำงาน ดวงตาเรียวคมของแฮกเกอร์หนุ่มจ้องเขม็งไปยัง 'ธันวา' เพื่อนร่วมงานของอคินที่ยืนพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีผ่อนคลายจนน่าหมั่นไส้ ธันวาขยับแว่นสายตา เลนส์สะท้อนแสงไฟนีออนจนมองไม่เห็นแววตา "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อโกหกคุณนะคีย์... แต่มาเพื่อเตือน คุณรู้อะไรไหม? อคินน่ะเก่งเรื่องการสร้างภาพลักษณ์ 'นักวิชาการผู้ซื่อสัตย์' ได้แนบเนียนเสมอมา แต่เขาก็เป็นนักล่าที่เก่งกาจพอจะกักขังสิ่งที่เขาต้องการไว้ในกรงทองที่มองไม่เห็น" "พูดจาพล่อยๆ ถ้าคุณว่างมากขนาดนี้ ทำไมไม่ไปขุดดินทำวิจัยให้มันจบๆ ไปล่ะครับ?" คีย์แค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นจังหวะที่บ่งบอกว่าความอดทนของเขาเริ่มถึงขีดจำกัด "คีย์... คุณมันฉลาด แต่ความฉลาดมักจะกลายเป็นจุดอ่อนเวลาที่หัวใจมันสั่งให้คุณมองข้ามความจริง" ธันวาโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของอีกฝ่ายทำเอาคีย์เบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ "คุณคิดว่าทำไมเขาถึงเลือกคุณ? เพราะฝีมือแฮกเกอร์งั้นเหรอ? หรือเพราะเขาต้องการใครสักคนมาเป็นเหยื่อล่อให้ 'อะไรบางอย่าง' ที่เขากำลังตามหาปรากฏตัวออกมา?" "หุบปากซะ" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งเหมือนมีพายุจ่อจะถล่ม "ผมไม่สนใจหรอกว่าอคินจะเล่นเกมอะไรอยู่ แต่ถ้าคุณยังกล้าพูดจาจาบจ้วงเขาอีกเพียงคำเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" "โอ้... ดูสิ ความรักมันทำให้สุนัขเฝ้าบ้านดุขึ้นเป็นกองเลยนะ" ธันวาหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ มันคือตลับข้อมูลขนาดจิ๋วที่ดูคุ้นตา "อคินไม่ได้บอกคุณใช่ไหม ว่างานวิจัยชิ้นล่าสุดของเขาน่ะ มีข้อมูลบางส่วนที่ถูก 'ลบ' ออกไปจากระบบของสถานี... ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับโครโมโซมที่แปดโดยตรง และเขาก็เป็นคนลบมันเองกับมือ" หัวใจของคีย์กระตุกวูบ แต่นิ่งงันไว้อย่างแนบเนียน ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย คีย์กำลังประมวลผลคำพูดของธันวาเข้ากับเหตุการณ์ประหลาดที่เขาเคยเจอเมื่อสัปดาห์ก่อน—ตอนที่เขาลักลอบเข้าถึงฐานข้อมูลลับแล้วพบว่ามันถูกเข้ารหัสสองชั้นด้วยคีย์ที่เขาแกะไม่ออก "คุณพยายามจะปั่นหัวผม เพื่อหวังจะให้ผมรื้อค้นข้อมูลของอคินงั้นเหรอ?" คีย์ถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น "แผนตื้นๆ แบบนี้คุณเอาไปใช้กับเด็กฝึกงานเถอะครับ" "งั้นก็พิสูจน์สิ" ธันวาวางตลับข้อมูลลงบนโต๊ะ "ถ้าผมโกหก คุณก็แค่ลบมันทิ้ง แต่ถ้าผมพูดจริง... คุณก็จะได้รู้ว่าคนที่คุณยอมถวายชีวิตให้น่ะ ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกแค่ไหน" ธันวาเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง คีย์มองตลับข้อมูลนั่นด้วยสายตาเย็นเยียบ ความลังเลก่อตัวขึ้นเป็นหย่อมๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา ทันใดนั้น เสียงประตูเลื่อนอัตโนมัติก็เปิดออก ร่างสูงโปร่งของอคินก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและอากาศหนาวเย็นจากภายนอกติดตามตัวเขามาด้วย อคินหยุดชะงักเมื่อเห็นคีย์ถือตลับข้อมูลนั่นอยู่ในมือ สายตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนจากความอ่อนโยนที่มักมีให้กัน กลายเป็นความนิ่งลึกที่น่าสะพรึงกลัว "คุณทำอะไรอยู่ คีย์?" เสียงทุ้มต่ำของอคินฟังดูนุ่มนวลอย่างผิดปกติ แต่มันกลับทำให้เส้นขนทั่วร่างของคีย์ลุกซู คีย์รีบซ่อนตลับข้อมูลไว้ข้างหลัง พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ก็แค่... เช็คไฟล์ขยะที่คุณทิ้งไว้ในเครื่องครับ เหมือนว่าระบบมันจะรวนนิดหน่อย" อคินสาวเท้าเข้ามาใกล้ ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะกดทับอากาศให้เบาบางลง เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคีย์จนแทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างสูงขยับเข้าประชิดจนคีย์ต้องถอยหลังไปพิงกับโต๊ะเหล็ก เย็นเยียบ "ระบบรวนงั้นเหรอ?" มือหนาของอคินเอื้อมมาเชยคางของคีย์ขึ้น แววตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์ราวกับจะอ่านกินทุกความลับที่ซ่อนอยู่ "ผมเคยเตือนคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าบางอย่าง... ถ้าไม่รู้จะปลอดภัยกับคุณมากกว่า" "ถ้าคุณมีอะไรจะบอก ก็พูดออกมาตรงๆ สิครับ อย่ามาทำเป็นปกป้องผมในขณะที่คุณเองก็กำลังมีความลับกับผมอยู่" คีย์เชิดหน้าท้าทาย ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก อคินไม่ตอบ แต่ก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ข้างหู มืออีกข้างของเขาไล้ไปตามลำคอของคีย์อย่างแผ่วเบาจนคีย์สะท้านเฮือก "คุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้นเลยเหรอ คีย์? ความจริงที่ว่า... สิ่งที่คุณกำลังถืออยู่น่ะ ไม่ใช่ตลับข้อมูล แต่มันคือตัวจุดชนวนที่ถ้าคุณเปิดมันออกมา... โลกใบนี้ที่เราสองคนอยู่ จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป" คีย์ชะงัก ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนจากตลับข้อมูลในมือที่เริ่มเปลี่ยนไป ราวกับว่ามันกำลังมีปฏิกิริยาบางอย่างกับลายนิ้วมือของเขา "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง?" คีย์ถามเสียงสั่น อคินก้มลงมาจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเป็นฝ่ายชิงจูบลงมาบนริมฝีปากของคีย์อย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงรสชาติของความกระหายและการยอมจำนนที่รุนแรงจนคีย์แทบขาดใจ ในจังหวะที่คีย์กำลังจะจมหายไปในสัมผัสนั้น ประตูด้านหลังของห้องแล็บกลับเปิดผางออกพร้อมกับเสียงเตือนภัยสีแดงที่ดังลั่นไปทั่วทั้งฐานทัพ "ดร.อคิน! ท่านครับ! ข้อมูลในระบบส่วนกลางถูกเจาะ... และดูเหมือนว่าคนที่ทำจะเป็นคุณเอง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!