จูบตัดบท

คีย์ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบของอุโมงค์หินใต้ซากอารยธรรมไร้ชื่อ ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะแป้นโฮโลแกรมในอากาศรัวเร็วเพื่อปิดกั้นการเข้าถึงของระบบรักษาความปลอดภัย แต่เสียงระบบที่กำลังนับถอยหลังทำลายตัวเองกลับดังระรัวยิ่งกว่าจังหวะหัวใจของเขาเสียอีก ความตึงเครียดของสถานการณ์ความเป็นความตายเมื่อวินาทีที่แล้ว บัดนี้กลับถูกบีบอัดให้แคบลงเหลือเพียงพื้นที่ยี่สิบตารางเซนติเมตร ระหว่างเขากับร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาประชิดอย่างไร้ช่องว่าง ดร.อคินไม่ได้พูดอะไรสักคำ ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองเขาด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่นักมานุษยวิทยาหนุ่มชอบใช้สร้างกำแพงกั้นโลกภายนอก แต่เป็นความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ ราวกับสัตว์นักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมและไม่คิดจะปล่อยให้หนีไปไหนอีกแล้ว "ถอยไปหน่อยน่าอคิน ระบบมันกำลังจะ..." คีย์เอ่ยเสียงห้วน พยายามรักษาฟอร์มความปากจัดและท่าทีไม่ยี่หาระหว่างที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ไม่ใช่เพราะออกซิเจนในอุโมงค์ลดลง แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของสนและกระดาษเก่าจากตัวอีกฝ่าย "เงียบก่อนครับคีย์" อคินเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสนิทแต่มั่นคงจนน่าใจหาย ปลายนิ้วเรียวยื่นเข้ามาแตะที่กรอบหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ปัดมันทิ้งด้วยมือข้างเดียวอย่างไร้เยื่อใย ก่อนที่มืออีกข้างจะยกขึ้นทาบกับผนังหินด้านหลังของคีย์ กักขังแฮกเกอร์หนุ่มไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ คีย์ชะงัก ดวงตากลมโตตวัดมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง อุปกรณ์พวกนั้นมูลค่าเท่าไหร่ แถมข้อมูลในนั้น..." "ผมไม่ได้สนใจข้อมูล" อคินตัดบท ดวงตาคู่คมเลื่อนลงมองริมฝีปากที่ยังคงขยับเถียงไม่หยุด ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "ผมสนใจแค่ว่า คนปากดีตรงหน้าจะหยุดพูดเมื่อไหร่ต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงเตือนภัยของระบบคอมพิวเตอร์ หัวใจของคีย์กระหน่ำรัวจนน่ารำคาญเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเคลื่อนมาแตะที่ปลายคาง บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อน ความเย็นชาที่อคินมักใช้ปิดบังตัวตนตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาพังทลายลง เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกAมาทุกตารางนิ้วที่สัมผัสกัน "อคิน..." คีย์ครางชื่อนั้นได้เพียงแผ่วเบาเมื่อริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่าง มันไม่ใช่สัมผัสที่อ่อนหวานประนีประนอม แต่เป็นการรุกรานที่เด็ดขาดและเอาแต่ใจ ราวกับอคินอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างมานานเกินกว่าจะปล่อยให้มันผ่านไปได้อีกวินาทีเดียว คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววูบหนึ่งสัญชาตญาณความเป็นสายฟาดสั่งให้ยกมือขึ้นผลักไส แต่อีกใจกลับทรยศด้วยการเผลอจิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว รสจูบนั้นลึกล้ำและดึงดูดราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด ความตึงเครียดจากภารกิจอันตราย ความหวาดระแวง และความโดดเดี่ยวที่คีย์แบกรับไว้บนบ่ามาตลอดชีวิต ถูกละลายหายไปกับสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน อคินขยับริมฝีปากเรียรียวช้าๆ บังคับให้คนดื้อรั้นต้องยอมเปิดทางรับความรู้สึกที่ถูกเก็บกดไว้ใต้หน้ากากนักวิชาการมาเนิ่นนาน มือใหญ่เลื่อนจากผนังมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้ขยับหนี ความอุ่นร้อนจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันท่ามกลางความหนาวเหน็บของซากอารยธรรมโบราณ คีย์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึง แต่แปลกที่เขาไม่คิดจะดิ้นรนเพื่อหาอากาศหายใจ กลับปล่อยให้ความรู้สึกวาบหวามนี้พาไปอย่างไร้การควบคุม เมื่ออคินยอมผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้อีกฝ่ายได้กอบโกยอากาศ คีย์ก็หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยความตื่นตระหนกและอารมณ์ที่ยังค้างคา ปากบางอ้าพะงาบๆ เหมือนอยากจะหาคำพูดมาจิกกัดแก้เก้อ แต่กลับเรียบเรียงประโยคไม่ได้สักคำ "คุณ..." คีย์พยายามเปล่งเสียง ทว่ากลับสั่นพร่าอย่างน่าขายหน้า "ผมบอกแล้วว่าคุณพูดมากเกินไป" อคินกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคีย์ต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวาบหวามในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของนักมานุษยวิทยาหนุ่มทำให้ใบหน้านิ่งขรึมนั้นดูร้ายกาจขึ้นเป็นกอง "และตอนนี้... ผมก็ไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น" คีย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกใหม่ที่พรั่งพรูเข้ามาทำให้เขาทั้งเขินอายและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน นี่เขา... กำลังพ่ายแพ้ให้กับความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมของด็อกเตอร์หนุ่มคนนี้อย่างราบคาบเลยอย่างนั้นหรือ ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามนิสัย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากอุโมงค์เบื้องบน พร้อมกับแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาในความมืด บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยความหวานล้ำกลับพลิกผันเป็นความตึงเครียดขึ้นมาในเสี้ยววินาที อคินชะงัก สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและจริงจังทันที ร่างสูงดึงคีย์ให้หลบมาอยู่ด้านหลังของตนพร้อมกับชักอาวุธประจำกายออกมาเตรียมพร้อม ขณะที่คีย์กวาดสายตามองไปยังเงาร่างที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เงาร่างนั้นไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยของระบบที่พวกเขากำลังหลบหนี แต่เป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ จุดที่ลึกที่สุดของซากอารยธรรมนี้... และเสียงฝีเท้านั้นก็หยุดลงตรงหน้าทางเข้าอุโมงค์พอดี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!