ความลึกลับระดับศูนย์

"ถ้าคุณยังกดรหัสผิดอีกครั้งเดียว ระบบทำลายตัวเองจะเปลี่ยนแล็บลับแห่งนี้ให้กลายเป็นหลุมศพฝังกลบขยะอิเล็กทรอนิกส์... และเชื่อเถอะครับว่า ผมไม่มีอารมณ์มานั่งขุดซากคุณขึ้นไปหายใจข้างบนหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ท่ามกลางความมืดสลัวของอุโมงค์ระบายอากาศใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและฝุ่นผงปูนซีเมนต์ผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคนพูด คีย์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตวัดหางตามองค้อนชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างพิงผนังคอนกรีตอยู่ด้านหลังอย่างหมั่นไส้ ดร.อคินยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งแกะสลัก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงมาที่เขาด้วยแววตานิ่งสนิท แต่ถ้าคนมองมีความใส่ใจมากพอ—หรือคลุกคลีกับนักมานุษยวิทยาผู้เยือกเย็นคนนี้มามากพอ—ก็จะสังเกตเห็นรอยโค้งน้อย ๆ ที่มุมปากด้านขวา ซึ่งกำลังบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังนึกสนุกอยู่ไม่น้อยที่ได้เห็นเขาหัวเสีย "หุบปากไปเลยครับ ดร.อคิน" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "ถ้าไม่อยากให้ผมแฮกสติ๊กเกอร์ไลน์ระเบิดข้อความบอกรักส่งตรงไปหา ผอ.สำนักความมั่นคง คุณควรจะหุบปากแล้วภาวนาให้ระบบความปลอดภัยระดับสิบของรัฐบาลมันกากกว่านี้อีกนิดนะ" "เชิญตามสบายครับ" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ถ้าคุณทำแบบนั้นจริง ๆ นอกจากเราจะถูกจับกุมข้อหาก่อการร้ายระดับชาติแล้ว ผมอาจจะต้องพิจารณาใหม่เรื่องสถานะ 'คู่หู' ของเราบนเตียง... เอ้ย ในภารกิจนี้" คีย์สะดุ้งเฮือก เกือบจะเผลอกดปุ่มลบไฟล์สำคัญทิ้ง ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองโกรธปนเขินอายที่ถูกอีกฝ่ายหยอดคำพูดกำกวมใส่หน้าตาย ๆ แบบนั้น นี่คือความน่าหงุดหงิดที่สุดของอคิน ผู้ชายคนนี้มักจะทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเขาผิดเพี้ยนไปได้เสมอ แม้กระทั่งในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อมก็ตาม "ไอ้คนฉวยโอกาส..." คีย์พึมพำลอดไรฟัน แต่ก็ยอมหันกลับไปสนใจหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าต่อ ปลายนิ้วเรียวระรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงสีฟ้าด้วยความเร็วสูง โค้ดดิ้งนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านดวงตาคู่สวยที่ฉายแววอัจฉริยะออกมาอย่างไร้ที่ติ นี่คือชั้นลับใต้ดินของหน่วยงานรัฐที่ถูกปิดตายจากประวัติศาสตร์ หน้าผากของคีย์เริ่มมีเหงื่อกาฬซึมออกมาเล็กน้อยเมื่อไฟแจ้งเตือนสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงเตือนภัยดังเป็นจังหวะกระชั้นชิด อุณหภูมิภายในอุโมงค์แคบ ๆ เริ่มสูงขึ้นจนรู้สึกได้ อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างของแฮกเกอร์หนุ่มอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมเจือจางประจำตัวของอีกฝ่ายโชว์ความเย้ายวนท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด อคินโน้มตัวลงมาด้านหลัง วางมือข้างหนึ่งทาบลงบนผนังเหล็กเหนือไหล่ของคีย์เพื่อกักตัวเขาไว้ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากซอกคอขาวเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนคีย์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดรินอยู่ข้างใบหู "ทำ... ทำอะไรครับเนี่ย" คีย์พยายามเบี่ยงตัวหนี แต่พื้นที่แคบเกินไปทำให้แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่ายโดยปริยาย เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานจนแทบจะจุดประกายไฟได้ในอากาศแห้ง ๆ นี้ "ผมแค่อยากช่วย..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก อคินเอื้อมมืออีกข้างผ่านไหล่ของคีย์ไปแตะที่ปุ่ม Enter หลักบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม "มือคุณสั่น... หรือตื่นเต้นที่มีผมอยู่ใกล้กันแน่ครับ, คีย์?" "หลงตัวเองชะมัด!" คีย์กัดฟันกรอด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะระบบความปลอดภัยของรัฐบาลกำลังจะทำงาน แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของอคินที่เลื้อยมากุมมือของเขาไว้บนแป้นพิมพ์ต่างหาก "ปล่อยเลยนะ ผมสมาธิหลุดหมดแล้ว!" "สาม... สอง..." อคินนับถอยหลังเสียงทุ้มต่ำริมใบหู ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "พร้อมกันนะครับ" *คลิก!* นิ้วมือของทั้งสองคนซ้อนทับกันกดลงบนปุ่ม Enter พร้อมกันในวินาทีสุดท้ายที่หน้าจอนับถอยหลังโชว์เลขศูนย์พอดี! ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรืองรอง ประตูเหล็กหนาน้ำหนักหลายตันที่กั้นขวางอยู่ตรงหน้าส่งเสียงกลไกปลดล็อกดัง *กริ๊ก* ยาว ๆ และค่อย ๆ แยกตัวออกจากกันอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นแสงไฟนีออนสีขาวโพลนสว่างจ้าจากห้องโถงลับภายในที่ถูกซ่อนเร้นจากสายตาโลกภายนอกมานานนับทศวรรษ คีย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ขาอ่อนแรงลงไปวูบหนึ่งจนเกือบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดีที่อคินไวกว่า คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันพร้อมกับดึงเข้ามารัดแนบชิดอก แขนแกร่งโอบประคองร่างของคนปากแข็งไว้อย่างมั่นคง "เก่งมากครับเด็กดี..." อคินกระซิบชมชิดกลุ่มผมนุ่ม น้ำเสียงอ่อนโยนที่นาน ๆ ครั้งจะได้ยินทำเอาคีย์ถึงกับนิ่งง้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาคมกริบของคนตรงหน้า ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินขอบเขตของคำว่า 'คู่หู' ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีชมพูจาง ๆ ตัดกับความมืดมิดของอุโมงค์ด้านหลัง ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะแตะกันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะ... *แกร็ก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านในสุดของห้องลับที่เพิ่งเปิดออก มันไม่ใช่เสียงของระบบอัตโนมัติ และแน่นอนว่ามันไม่ใช่เสียงของพวกเขาสองคน อคินชะתักสีหน้า เปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความเยือกเย็นดุดันในเสี้ยววินาที ร่างสูงดึงคีย์มาหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับชักอาวุธปืนพกเก็บเสียงออกจากซองสะพายข้างอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ดวงตาสีเข้มจ้องเขม็งไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า แสงไฟนีออนกะพริบไหววูบราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือน และก่อนที่สติของคีย์จะทันได้ประมวลผลคำเตือนทั้งหมดในสมอง เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวพ้นความมืดออกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา บุคคลปริศนาในชุดโค้ทสีดำสนิทถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และใบหน้าที่ทำให้อคินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน... ลูกชาย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!