เสียงกระซิบในกำแพง

เสียงหึ่งต่ำทุบเข้ากับแก้วหูราวกับคลื่นใต้น้ำ มันไม่ใช่เสียงของเครื่องปรับอากาศ และไม่ใช่เสียงการทำงานของฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ทั่วไป คีย์ขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์หยุดชะงักลงทันที ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังขณะกวาดมองไปรอบห้องพักส่วนตัวของ ดร.อคิน กลิ่นอายจาง ๆ ของกระดาษเก่าและชาสมุนไพรยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก แฮกเกอร์หนุ่มลุกขึ้นยืนช้า ๆ สัญชาตญาณดิบเตือนภัยให้เขากวาดสายตาหาต้นตอของคลื่นความถี่ประหลาดนั้น เสียงมันดังมาจากหลังชั้นหนังสือไม้สักโบราณ "เล่นซ่อนหาอะไรอีกแล้วนะ ดร.อคิน..." คีย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดปนสงสัย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจเคลื่อนย้ายกองตำราโบราณนับสิบเล่มออกด้วยความรวดเร็ว และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ช่องระบายอากาศขนาดเล็กซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ มีกล่องโลหะสีดำด้านขนาดเท่าฝ่ามือติดอยู่กับผนังปูน ไฟ LED สีแดงดวงจิ๋วกะพริบถี่เป็นจังหวะ มันกำลังส่งสัญญาณคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้สมองของคีย์รู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย เครื่องส่งสัญญาณ... ในห้องของอคินเนี่ยนะ? ปึง! เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าคีย์กำลังยืนอยู่ตรงจุดไหน อคินหยุดชะงัก ฝ่ามือหนาที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คุณกำลังทำอะไรในพื้นที่ส่วนตัวของผม, คีย์" น้ำเสียงทุ้มนิ่งเรียบเอ่ยขึ้น ทว่ากลับแฝงกระแสความกดดันบางอย่างที่ยากจะคาดเดา คีย์หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววเอาเรื่องทันที ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในนั้น มีเพียงความดื้อรั้นและคำถามนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในอก ปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะด้วยความคุกรุ่น "นั่นสิครับ ผมก็อยากถามคุณเหมือนกัน ดร.อคิน..." คีย์ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด "เครื่องส่งสัญญาณความถี่ต่ำตัวนี้... มันมาอยู่ในห้องนอนของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าคุณไม่ได้เป็นแค่นักมานุษยวิทยาอย่างที่ปากบอกกันแน่?" อคินไม่ถอยหลังหนี เขายืนนิ่งราวกับเสาหิน ปล่อยให้ร่างเพรียวบางของแฮกเกอร์หนุ่มเข้ามาประชิดจนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จาง ๆ จากตัวอีกฝ่าย ดวงตาสีเข้มกวาดมองใบหน้าเนียนที่ตอนนี้กำลังบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ แววตาที่มองมามีความอ่อนโยนฉาบอยู่ใต้ความเย็นชาอย่างแนบเนียน "บางเรื่อง... รู้มากไปก็ไม่เป็นผลดีต่อตัวคุณเองหรอกนะครับ, คีย์" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!" คีย์เอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตของอคินไว้แน่น แรงดึงทำให้ใบอกของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัว แววตาของคีย์วาวโรจน์ด้วยความโกรธปนน้อยใจ "คุณมีความลับอะไรปิดบังผมอีก? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่มีความลับต่อกัน!" อคินก้มมองมือเรียวที่กำเสื้อเขาแน่น สายตาคมกริบอ่อนลงวูบหนึ่ง มุมปากหยักลกระบายยิ้มบางเบาอย่างยากจะคาดเดา ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นกุมทับมือของคีย์ที่กำเสื้อตนไว้อย่างนุ่มนวล "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณ... คีย์" อคินกระซิบเสียงแผ่วเบา ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนหัวใจของคีย์กระตุกวูบ "แต่บางสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่... มันอันตรายเกินกว่าจะดึงคุณเข้ามาเกี่ยวตั้งแต่แรก" "ฮh... อันตรายงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกด้วยความใกล้ชิด แต่วาจาก็ยังคงเชือดเฉือนไม่เปลี่ยน "คุณคิดว่าแฮกเกอร์อย่างผมกลัวความตายมากกว่าความโง่เขลาที่โดนคุณปิดบังหรือไงครับ?" อคินมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอด ๆ ด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวระคนเอ็นดู มืออีกข้างเอื้อมไปโอบเอวบางของคีย์ไว้หลวม ๆ รั้งร่างที่กำลังพยศให้เข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริง... คีย์" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก "ถ้าผมบอกคุณตอนนี้... คุณอาจจะเกลียดผมไปเลยก็ได้" "ก็ลองดูสิครับ!" คีย์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าเรื่องมันเลวร้ายนัก... เราก็มาพังมันไปด้วยกันนี่แหละ!" อคินชะงักไปชั่วขณะ แววตาไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของนักมานุษยวิทยาผู้สุขุม "ได้... ถ้าคุณกล้าพอที่จะรับฟังความจริง" อคินกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาหมายจะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มที่เอาแต่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด ทว่า... แกร๊ก! เสียงปลดล็อกลูกบิดประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับการผลักประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่สาม ร่างของเจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยประจำสถานีวิจัยก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมปืนในมือ ดวงตาดุด่าวกวาดมองภาพคนทั้งสองที่ยืนกอดกันกลมอยู่กลางห้องด้วยความตกตะลึง "ดร.อคิน! เกิดสัญญาณแจ้งเตือนการบุกรุกจากห้องของคุณ— เอえ... ขออภัยครับ!" อคินผละออกจากร่างของคีย์อย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที ขณะที่คีย์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ค้างเติ่ง ดวงตากลมโตหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาพร้อมฆ่า และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เครื่องส่งสัญญาณความถี่ต่ำบนผนังก็ส่งเสียงปี๊บยาวติดต่อกันสามครั้ง... ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของอคินจะดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด กลายเป็นความมืดสนิทที่โรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้องในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!