กฎสามข้อของอคิน

เสียงกระแทกของแก้วกาแฟเซรามิกกระทบลงบนโต๊ะทำงานโลหะดัง *กริ๊ง* หนักหน่วงพอกับความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของคีย์ แฮกเกอร์หนุ่มพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูก ดวงตาเรียวรีคมกริบมองเอกสารแผ่นบางที่เพิ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าด้วยสายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ข้อความบนกระดาษพิมพ์ด้วยตัวอักษรมาตรฐาน ทว่าเนื้อหานั้นกลับไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ดร.อคิน" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความฉุนเฉียว เขายันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้จนล้อเลื่อนไถลถอยหลังไปครึ่งก้าว สองมือค้ำโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อกดดันชายหนุ่มอีกคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างใจเย็น อคินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต แววตาหลังกรอบแว่นโลหะคู่สวยนิ่งสงบราวน้ำผิวนิ่งสนิท ไม่มีร่องรอยของความสะทกสะท้านต่อท่าทีพยศของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เขายกนิ้วเรียวยาวขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มตามแบบฉบับ "ผมมีสติครบถ้วนดีครับ คุณคีย์ และผมคาดหวังว่าคุณจะอ่านมันให้ครบทุกตัวอักษร ก่อนจะใช้คำพูดที่แสดงถึงความไร้เหตุผลแบบนั้นออกมา" "ไร้เหตุผลเหรอ?" คีย์ทวนคำ เสียงสูงปรี๊ดด้วยความเหลืออด "นี่คุณเรียกว่ามีเหตุผลหรอกเหรอกับการตั้งกฎบ้าๆ สามข้อนี้ขึ้นมากลางดงซากโบราณสถานเนี่ยนะ!" นิ้วเรียวของแฮกเกอร์หนุ่มเคาะลงบนกระดาษแผ่นนั้นรัวๆ *กฎข้อที่หนึ่ง: ห้ามแยกตัวจากผมเกินสามเมตรในทุกกรณี* *กฎข้อที่สอง: ห้ามแตะต้องระบบควบคุมหลักของชั้นใต้ดินโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากผม* *กฎข้อที่สาม: ทุกการสนทนาผ่านอุปกรณ์สื่อสารต้องเปิดระบบบันทึกเสียงและไมโครโฟนสาธารณะให้ผมได้ยินเสมอ* "กฎพวกนี้มันเหมือนคำสั่งกักบริเวณมากกว่าจะเป็นเงื่อนไขในการทำงานร่วมกันนะ คุณอคิน!" คีย์กระแทกเสียงใส่หน้าคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว "นี่เรากำลังมาขุดค้นความลับของอารยธรรมโบราณเพื่อหาทางรอด ไม่ได้มาเข้าค่ายลูกเสือที่จะต้องจับมือเดินเรียงแถวเป็นเด็กอนุบาล!" อคินยังคงนั่งไขว่ห้างนิ่ง ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยความเรียบเฉยที่ชวนให้คนมองอยากจะกระชากคอเสื้อสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ บรรยากาศรอบตัวของนักมานุษยวิทยาหนุ่มช่างสุขุมเยือกเย็นสวนทางกับอุณหภูมิความเดือดดาลในใจของคีย์อย่างสิ้นเชิง "ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นเรื่องของการเข้าค่าย คุณคงประเมินความอันตรายของสถานที่นี้ต่ำเกินไปแล้วครับ" อคินพูดช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดบาดลึก "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะโชว์ฝีมือแฮกสวรรค์ที่ไหนก็ได้ ซากอารยธรรมไร้ชื่อนี้มีกลไกทางชีวภาพและสนามแม่เหล็กที่รบกวนคลื่นสมอง มนุษย์คนเดียวที่ก้าวเข้าไปโดยไม่มีระบบสนับสนุน... มักจะไม่รอดกลับออกมาในสภาพที่มีลมหายใจ" "ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะ!" คีย์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความทิฐิ "ผมเอาตัวรอดจากดาร์กเว็บมาได้เร็วกว่าที่คุณเรียนจบปริญญาเอกเสียอีก ทำไมผมจะต้องมาเดินตามตูดคุณแจเหมือนลูกเป็ดเดินตามแม่ด้วยเล่า" "เพราะผมไม่อยากเสียคุณไป... ในที่มืดๆ แบบนี้" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปของอคินด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงเล็กน้อย แต่กลับชัดเจนจนก้องกังวานในความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน ทว่าเต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำเอาลมหายใจของคีย์สะดุดกึกไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ คีย์อ้าปากค้างเล็กน้อย คำพูดเถียงคำไม่ตกฟากที่เตรียมไว้กลืนหายลงคอไปอย่างไร้ร่องรอย หัวใจเจ้ากรรมในอกกระตุกวูบอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะเต้นที่ผิดเพี้ยน ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้เจ้าตัวจะพยายามพ่นลมหายใจกลบเกลื่อนความประหม่าแค่ไหนก็ตาม "คุณ... พูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย" คีย์เสมองไปทางอื่น น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ตกลงไปครึ่งค oktane ความมั่นใจเมื่อครู่ราวกับถูกสูบหายไปในพริบตาเมื่อเผชิญเข้ากับสายตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้งเกินกว่าจะรับไหว อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวแฮกเกอร์หนุ่มทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นดินเจือจางผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้อาณาเขตส่วนตัวของคีย์ถูกบีบแคบลงเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะด้านหลังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ผมไม่ได้พูดเล่นครับ คุณคีย์" อคินก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากกรอบหน้าของคีย์เพียงไม่กี่คืบ แววตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของแฮกเกอร์หนุ่มที่กำลังตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "และกฎสามข้อนั้น... ไม่มีข้อไหนที่ผมตั้งขึ้นมาเพื่อล้อเล่นเช่นกัน" คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายยิ่งกว่ารหัสผ่านล้านบิตที่เขาเคยเจอมาทั้งชีวิต สมองที่เคยประมวลผลโค้ดคอมพิวเตอร์ได้อย่างรวดเร็วกลับรวนเรจนคิดคำพูดโต้แย้งไม่ออก "ถ... ถอยไปหน่อยสิ คุณจะมาใกล้เกินไปแล้วนะ" คีย์พยายามใช้มือดันแผงอกอีกฝ่ายเอาไว้ แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อผ้าเนื้อดีนั้นกลับแข็งราวกับกำแพงหิน แถมเจ้าตัวยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับหนีแต่อย่างใด "ถ้าผมถอย... แปลว่าคุณยอมรับกฎทั้งสามข้อแล้วใช่ไหมครับ?" อคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและเจือแววเจ้าเล่ห์อย่างที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายเดือนที่ร่วมงานกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ คีย์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ สมองกำลังประเมินสถานการณ์ระหว่างความศักดิ์ศรีของแฮกเกอร์สายฟาดกับความปลอดภัยของหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นเร็วจนน่ารำคาญ ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อกอบกู้ฟอร์มอันน้อยนิดของตัวเองกลับคืนมานั้นเอง... *ปัง!* เสียงโลหะหนักอึ้งกระแทกกับประตูนิรภัยด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สว่างวาบไปทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบคอมพิวเตอร์หลักที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงขาดๆ หายๆ *[คำเตือน... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับรหัสแดง... ผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้าสู่เขตหวงห้ามชั้นที่แปด]* อคินผละออกจากตัวคีย์ในเสี้ยววินาที แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันราวกับนักล่าในพริบตาเดียว เขารวบแท็บเล็ตขึ้นมาพิมพ์คำสั่งรัวเร็วด้วยมือเดียว "ดูเหมือนว่า... จะมีคนไม่อยากให้เราทำตามกฎข้อแรกซะแล้วล่ะครับ" อคินหันมาสบตากับคีย์ พร้อมกับดึงปืนพกสั้นกระบอกงามออกจากซองหนังใต้เสื้อสูทขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว "อยู่ใกล้ผม ห้ามห่างไปไหนเด็ดขาด... ตามสัญญา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!