บันทึกที่หายไป

แสงสีฟ้าสะท้อนวับวาวบนกรอบแว่นสายตาของคีย์ ขณะที่นิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดเสมือนนักเปียโนกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตาย เสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ขนาดพกพาคำรามเบาๆ แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่อุณหภูมิต่ำจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ "อย่าแม้แต่จะคิดฝืนถอดรหัสแบบBrute Forceเชียวนะคีย์ ระบบป้องกันของไฟล์นี้ถูกฝังอัลกอริทึมทำลายตัวเองไว้ ถ้าใส่รหัสผิดพลาดติดต่อกันสามครั้ง หน่วยความจำชีวภาพในชิปจะละลายกลายเป็นขี้เถ้าทันที" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของดร.อคินดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างสูงโปรดในเสื้อกราวน์สีขาวพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปーンเล็กน้อย ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าตรวจสอบตัวอย่างเนื้อเยื่อจากซากฟอสซิลในหลอดทดลอง แต่สายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ละไปจากแผ่นหลังบางของแฮกเกอร์หนุ่มเลยแม้แต่วินาทีเดียว คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหมั่นไส้คนฉลาดกว่าที่ชอบทำตัวเป็นพ่อคนที่สอง "หุบปากไปเลยน่า ดร.อคิน คุณคิดว่าผมเป็นมือสมัครเล่นหรือไง?" คีย์ตอกกลับทันควันโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรม "ไฟล์กระจอกงอกง่อยแค่นี้ ต่อให้มันเข้ารหัสด้วยเทคโนโลยีจากดาวอังคาร ผมก็ใช้เวลาแค่สามนาทีในการแหวกมันออกดูไส้ในหรอกครับ" "งั้นเหรอ..." อคินวางหลอดทดลองในมือลงอย่างแผ่วเบา ฝีเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้แผ่นหลังของคนตัวเล็กอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับเสือดาวที่กำลังคุกคามเหยื่อในอาณาเขตของมัน "สามนาทีที่ผ่านมา คุณนั่งจ้องหน้าจอนิ่งๆ มาสิบนาทีแล้วนะ คีย์" คีย์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงไอออนอุ่นๆ จากร่างกายของอีกฝ่ายที่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง วงแขนแข็งแรงข้างหนึ่งเอื้อมผ่านไหล่ลาดไปท้าวกับโต๊ะทำงาน เพื่อโอบล้อมแฮกเกอร์หนุ่มไว้กลายๆ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมเพรียง "ถอยไปห่างๆ หน่อยน่า อคิน! คุณกำลังทำให้สมาธิผมกระเจิงนะ รู้ตัวไหม" คีย์เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนความปั่นป่วนที่ยากจะควบคุมในช่องท้อง ปากก็ต่อว่าแต่หัวใจกลับเต้นรำไปกับจังหวะก้าวเข้าหาของอีกฝ่ายอย่างน่าโมโห "ผมแค่อยากช่วยตรวจทานโค้ด... เผื่อว่าคุณกำลังจะพาเราทั้งคู่ระเบิดตายคาห้องนี้" อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับเส้นผมสีเข้มของคีย์ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเจ้าเล่ห์จงใจกระซิบชิดใบหู "หรือจริงๆ แล้ว... คุณกำลังตื่นเต้นที่มีผมอยู่ใกล้ๆ กันแน่ หืม?" "หลงตัวเองชะมัด!" คีย์รีบหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมดุของอคินที่มองลงมาเต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมเสมอมา มันคือเคมีอันตรายที่พร้อมจะเผาไหม้พวกเขาทั้งเป็นได้ทุกเมื่อ ก่อนที่บรรยากาศจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่านั้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ส่งเสียงเตือน *'Beep'* สัญญาณสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ข้อมูลดิบจากหน่วยความจำของเหยื่อรายล่าสุดทะลักออกมาเป็นพรืด คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติตัวเองกลับมา แล้วหันกลับไปสนใจหน้าจอทันที "ได้แล้ว..." ภาพสามมิติของซากอสรพิษโบราณและโครงสร้างดีเอ็นเอประหลาดที่ประกอบด้วยโครโมโซมแปดคู่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ ข้อมูลไฟล์ข้อความถูกเปิดขึ้นพร้อมภาพถ่ายและบันทึกเสียงสุดท้ายของเหยื่อ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องห้องทดลอง *"พวกมันไม่ได้อยู่ใต้ดิน... พวกมันรออยู่บนนั้นต่างหาก... โครโมโซมที่แปดไม่ใช่การวิวัฒนาการ แต่มันคือการ... ตื่นขึ้น"* เสียงบันทึกตัดขาดลงแค่นั้น พร้อมกับพิกัด GPS ลับที่ถูกส่งตรงเข้าสู่ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของห้องทดลองโดยอัตโนมัติ ราวกับมีใครบางคนจงใจเปิดประตูต้อนรับพวกเขาเข้าสู่กับดัก อคินหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูง "มีคนกำลังแฮกเข้ามาในระบบของเรา... และมันไม่ได้มาจากภายนอก" คีย์หน้าซีดเผือด นิ้วเรียวรีบพิมพ์คำสั่งเพื่อตัดการเชื่อมต่อ แต่ทว่า... หน้าจอทั้งหมดกลับถูกแทนที่ด้วยข้อความสีแดงฉานเพียงบรรทัดเดียวที่กระพริบช้าๆ อย่างเย้ยหยัน *'ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย, ดร.อคิน และคุณคีย์'* ก่อนที่คีย์จะทันได้สบถคำใดออกมา ประตูเหล็กนิรภัยหนาตันของห้องปฏิบัติการก็ส่งเสียง *'Click'* ลั่นล็อกอัตโนมัติจากภายนอก พร้อมกับระบบไฟฉุกเฉินสีแดงที่สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตกำลังกรูเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูห้องของพวกเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!