คนแปลกหน้าที่ไว้ใจไม่ได้

"คุณกำลังโกหกผม... ดร.อคิน" เสียงของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาบนแผงวงจรคอมพิวเตอร์ที่เขากำลังรัวนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งด้วยความเร็วสูง หน้าจอสีฟ้าสะท้อนดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความระแวงและท้าทาย ในมือถือแฟลชไดรฟ์ตัวจิ๋วที่เพิ่งดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของชั้นใต้ดินโซน B—ข้อมูลที่พิสูจน์ชัดเจนว่าบันทึกการขุดค้นเมื่อสามปีก่อนถูกลบหายไปอย่างจงใจ และคนที่ถือรหัสผ่านระดับสูงสุดนั้น มีเพียงคนเดียว ดร.อคิน ไม่ได้ขยับเขยื้อนเขยื้อนกายหนี ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อคลุมกราวด์สีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อ กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์และกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกจนคีย์ต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่เคยมีความจำเป็นต้องโกหกคุณ คีย์" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่วัดอุณหภูมิความเย็นไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความตื่นตระหนก เขายื่นมือเรียวยาวไปวางทาบลงบนขอบโต๊ะโลหะด้านหลังตัวคีย์ กักร่างโปร่งของแฮกเกอร์หนุ่มให้อยู่ในพื้นที่จำกัดทันที "สิ่งที่คุณถืออยู่นั่น... มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจด้วยซ้ำ" "อันตรายงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขาไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์แล้วก็ตาม ปากบางเฉียบเชิดขึ้นอย่างถือดี "แต่คนที่อันตรายที่สุดในห้องนี้... น่าจะเป็นคุณต่างหาก ดร.อคิน คุณซ่อนอะไรไว้ใต้ซากอารยธรรมไร้ชื่อนี่กันแน่ โครงการโครโมโซมที่แปดมันคืออะไร ทำไมรหัสผ่านถึงผูกติดกับดีเอ็นเอของคุณคนเดียว!" ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนของอคินปัดป่า'บริเวณข้างแก้มของคีย์ ขณะที่ดวงตาสคมกริบของนักมานุษยวิทยาหนุ่มก้มลงมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความปรารถนาอันตรายที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดสุขุม "อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ..." อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนหัวใจของคีย์กระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว "แต่ความรู้นابบางอย่าง... มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจเสมอ" "ผมไม่กลัวตายหรอก... อื้อ!" คำพูดท้าทายถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่ออคินโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากของเขาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า จูบนั้นไม่ได้นุ่มนวลหรือลังเล แต่มันคือการรุกรานที่เต็มไปด้วยความโหยหาและสิทธิ์ขาด รสชาติของความดุดดันและความหอมหวานตีรวนอยู่ในโพรงปากจนคีย์เผลอครางประท้วงในลำคอ มือเรียวที่เคยถือแฟลชไดรฟ์กำเสื้อกราวด์ของอีกฝ่ายแน่นโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงร่างที่เริ่มอ่อนระทวย แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนสมองส่วนเหตุผลของแฮกเกอร์มือฉกาจดับวูบลงในชั่วพริบตา แม้สัญชาตญาณจะร้องเตือนว่าคนตรงหน้าไว้ใจไม่ได้ แต่ร่างกายและหัวใจกลับทรยศด้วยการตอบรับสัมผัสร้อนแรงนั้นอย่างโหยหา อคินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้คีย์หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคอะเขินและโมโหปนเปกัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนอย่างคาดโทษ แต่กลับดูเย้ายวนใจในสายตาของอคินยิ่งกว่าเดิม "คุณ... ไอ้คนฉวยโอกาส..." คีย์พยายามเค้นเสียงด่าทอออกไป แต่เสียงกลับสั่นพร่าจนขาดความน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิง อคินยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้แฮกเกอร์หนุ่มอย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่กะทันหันนี้ทำให้คีย์ยิ่งสับสนหนักเข้าไปใหญ่ "ผมเตือนคุณแล้วนะคีย์ ว่าอย่าเข้ามาใกล้ผมเกินไป..." อคินกระซิบชิดริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำจากการจูบเมื่อครู่ "เพราะถ้าผมปล่อยคุณไปตอนนี้ไม่ได้ คุณก็ต้อง..." *ปัง! เสียงโครมครามดังสนั่นจากประตูเหล็กกล้าด้านนอก!* สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องปฏิบัติการทันที เสียงระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติประกาศก้องด้วยเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าว่า *[ตรวจพบผู้บุกรุกระดับวิกฤต - ล็อกดาวน์ระบบทั้งหมดในสามสิบวินาที]* อคินขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดเฉียบพลัน เขากระชากข้อมือของคีย์ให้เข้ามาหลบหลังแผงควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว "ใครบางคนตามรอยแฟลชไดรฟ์ที่คุณถือมา..." อคินพูดเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ดึงอาวุธพกออกจากเข็มขัดขึ้นมาเตรียมพร้อม ก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากถามอะไร ประตูเหล็กบานหนาที่กั้นระหว่างพวกเขากับโถงทางเดินก็ถูกระเบิดจนพังกระเด็นเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมกับร่างเงาสูงใหญ่สวมชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทก้าวเดินผ่านควันไฟเข้ามา และเมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเล็งกระบอกปืนมาตรงกลางห้อง หัวใจของคีย์ก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ... เพราะใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากครึ่งซีกนั้น คือคนที่ควรจะตายไปจากเหตุการณ์ถล่มศูนย์วิจัยเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างไร้ร่องรอย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!