หนีตายผ่านท่อระบาย

กลิ่นสนิมเหล็กและน้ำเน่าเสียคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้คีย์แทบอยากจะกลั้นหายใจตายไปเสียตรงนั้นไม่ใช่กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนเบื้องล่าง แต่เป็นฝ่ามือหนาที่กำลังกระชากข้อมือของเขาให้พุ่งทะยานฝ่าความมืดของอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก้องสะท้อนไปตามผนังคอนกรีตเก่าคร่ำคร่า พร้อมกับเสียงตะโกนไล่หลังของกลุ่มทหารรับจ้างที่ตามล่าพวกเขามาจากซากวิหารชั้นใน กระสุนปืนนัดหนึ่งพุ่งเฉี่ยวหัวไหล่ของคีย์ไปปักเข้ากับผนังอิฐจนสะเก็ดไฟแตกกระจาย "ถ้าไม่อยากสมองไหลเป็นโกโก้คั้น หุบปากแล้ววิ่งให้เร็วกว่านี้หน่อยครับ คีย์" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่ได้ทำให้คีย์รู้สึกอยากขอบคุณเลยสักนิด ตรงกันข้าม... คนปากจัดอย่างเขาต่อให้สถานการณ์คับขันแค่ไหนก็ไม่มีวันยอมลดราวาศอกให้ ดร.อคิน เป็นอันขาด "ปากดีจริงนะดอกเตอร์! ถ้าผมสะดุดขาตัวเองตายเพราะคุณลากเร็วเกินไปล่ะก็ ผมจะจองศาลาวัดข้างๆ หลุมศพคุณแน่!" คีย์สวนกลับเสียงกร้าว พลางออกแรงดึงข้อมือกลับพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ ท่อเหล็กขึ้นสนิมที่ยื่นออกมาจากผนังได้อย่างเฉียดฉิว ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉายคาดหัวของอคินสาดส่องนำทาง ร่างโปร่งของแฮกเกอร์หนุ่มเปียกโชกไปด้วยน้ำโสโครกจนแนบไปกับแผ่นหลัง เสื้อผ้าที่เคยเนี้ยบตอนนี้เต็มไปด้วยคราบโคลนและรอยขาด แต่แววตาของคีย์ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและเคሚอันตรายบางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ภายใต้ความตึงเครียด อคินเหลือบมองคนด้านข้างด้วยหางตา ภายใต้กรอบแว่นที่ขึ้นฝ้าจากความชื้น มุมปากของนักมานุษยวิทยาหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่มีใครคาดคิด มือข้างที่ไม่ได้จับข้อมือของคีย์ไว้ เอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างกะทันหัน พร้อมกับกดร่างของทั้งคู่ให้หมอบราบลงไปกับพื้นท่อระบายน้ำ เมื่อกระสุนปืนกลชุดใหญ่กราดเข้าใส่พื้นที่ที่พวกเขาเพิ่งวิ่งผ่านมาเมื่อวินาที เสียงกระสุนเจาะทะลุกำแพงดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนโปรยปรายลงมาคล้ายหิมะสีเทา "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย!" คีย์อุทานเสียงหลง ร่างกายแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งของอีกฝ่ายจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน กลิ่นกายเฉพาะตัวของอคินผสมผสานกับกลิ่นดินปืนและหยาดเหงื่อ กลายเป็นความเร้าใจประหลาดที่ทำเอาแฮกเกอร์หนุ่มถึงกับสมองช็อกไปชั่วขณะ "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ ศีรษะทุยๆ ของคุณคงพรุนไปแล้วครับ คีย์" อคินกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นเป่ารดต้นคอจนคีย์ขนลุกซู่ ความใกล้ชิดในระยะประชิดท่ามกลางความเป็นความตาย ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความน่ากลัวกลายเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาหัวใจ "ปล่อยได้แล้วน่า! ผมเดินเองได้!" คีย์ดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่ดร.อคินกลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาด้วยสายตาที่ทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก "อย่าดื้อตอนนี้เลยครับ เก็บแรงไว้หนีดีกว่า" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน "เพราะถ้าเราหลุดออกไปจากที่นี่ได้ ผมมีเรื่องต้องเคลียร์กับคุณยาวแน่... เรื่องที่คุณชอบทำตัวเสี่ยงอันตรายอยู่เรื่อย" คีย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีกระสุนเสียอีก ไดอะล็อกเชือดเฉือนแบบนี้มันอะไรกันวะเนี่ย? ในสถานการณ์บีบคั้นหัวใจแบบนี้ หมอนี่ดันมีอารมณ์มาพูดจาชวนใจสั่นซะได้! "เก็บคำขู่ของคุณไว้ใช้ตอนรอดเถอะครับ ดอกเตอร์!" คีย์สะบัดหน้าหนีความร้อนผ่าวที่ลามเลียพวงแก้ม ก่อนจะใช้ศอกกระทุ้งเบาๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายลุกขึ้น "ทางแยกข้างหน้า เลี้ยวซ้าย! ระบบฐานข้อมูลเก่าของที่นี่บอกว่ามันเชื่อมต่อไปยังสถานีรถไฟใต้ดินร้าง!" อคินไม่รอช้า เขาคว้ามือของคีย์ไว้อีกครั้ง ออกแรงดึงให้พุ่งทะยานออกจากการหมอบราบและวิ่งฝ่าความมืดเบื้องหน้าต่อทันที เสียงฝีเท้าของพวกมันดังไล่หลังมาติดๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขากับกลุ่มทหารรับจ้างเริ่มแคบลงทุกที เบื้องหน้าคือประตูเหล็กบานใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะ คีย์พุ่งเข้าใส่พร้อมกับกระชากแผงวงจรควบคุมฉุกเฉินที่อยู่ข้างฝา มือเรียวพรมลงบนแป้นพิมพ์ขนาดเล็กที่พกติดตัวมาด้วยอย่างรวดเร็วราวกับดีดพิณ เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า ทว่านิ้วมือกลับไม่มีทีท่าว่าจะสั่นเทาเลยแม้แต่น้อย "เร็วเข้าครับ คีย์! พวกมันมาถึงมุมตึกแล้ว!" อคินหันกลับไปยิงสกัดด้วยปืนพกในมือเพื่อซื้อเวลา เสียงปืนดังสนั่นก้องอุโมงค์ แลกกับการถอยร่นของศัตรูชั่วขณะ "รู้แล้วน่า! อย่าเร่งได้ไหมเล่า ระบบความปลอดภัยบ้าบอคอแตกนี่มันโบราณชะมัด!" คีย์สบถออกมาอย่างหัวเสีย นิ้วสุดท้ายกดลงบนปุ่ม Enter พร้อมกับเสียงระบบไฟฟ้าส่งสัญญาณเตือนดัง *ปี๊บ!* ไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว! ประตูกลไกโบราณส่งเสียงครูดคราดก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นความมืดมิดของสถานีรถไฟร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาทึบ อคินไม่รอช้า เขาดึงตัวคีย์ให้พุ่งเข้าไปด้านในทันที ก่อนที่เขาจะหันกลับไปกดปุ่มปิดประตูอัตโนมัติ เสียงประตูเหล็กกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง ตัดขาดเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนโกลาหลของเบื้องหลังได้อย่างทันท่วงที ความเงียบสงบโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสองที่ดังสะท้อนไปทั่วสถานีร้าง คีย์ทรุดตัวลงพิงกับผนังปูนเย็นเฉียบ ยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่มเหงื่อลวกๆ พลางพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากบ่นอะไรออกมา อ้อมแขนแกร่งก็เอื้อมมาตรึงกักขังเขาไว้กับกำแพงด้วยท่อนแขนทั้งสองข้าง ดร.อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร แววตาสุขุมเย็นชาในยามปกติบัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืน "คุณเก่งมาก... คีย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดริมฝีปากที่อยู่ห่างออกไปเพียงนิดเดียว คีย์ชะงักค้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อดวงตาสองคู่ประสานกันในความมืดสลัว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเย้ายวนชวนจินตนาการที่ทำเอาแฮกเกอร์หนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองสูงถึงกับไปไม่เป็น "ระ... รอดตายแล้วก็ถอยไปสิครับ มายืนใกล้แบบนี้..." คีย์พยายามเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำในความมืดกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด อคินไม่ถอย หนำซ้ำยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคีย์แทบหยุดหายใจ "แต่ต่อจากนี้... คุณไม่มีทางหนีผมพ้นอีกแล้วนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!