อดีตที่ไม่ควรขุด

คีย์กระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังสนั่น น้ำสีดำกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ แต่เจ้าตัวกลับไม่แยแสแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววหยิ่งทะนงและกวนประสาทในทุกสถานการณ์ กลับกำลังจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ความเงียบงันภายในห้องควบคุมใต้ดินแห่งนี้หนาหนักเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ "คุณจะเงียบไปถึงไหน ดร.อคิน" คีย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงห้วนจัด นัยน์ตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่จนมุม "เราถอดรหัสโครโมโซมสายพันธุ์ที่แปดได้แล้วนะ ข้อมูลในฐานข้อมูลลับนั่นกำลังบอกว่าสิ่งที่เรากำลังขุดคุ้ยอยู่มันไม่ใช่แค่ซากอารยธรรมโบราณ แต่มันคือ... บางอย่างที่ถูกจงใจสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังมนุษย์เราไว้ตั้งแต่จุดเริ่มต้น แต่คุณ... กลับทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพตัวเอง" อคินยังคงนิ่งเงียบ แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมปลาบสีนิลภายใต้กรอบแว่นโลหะทอประกายลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เขายกปลายนิ้วขึ้นถอดแว่นออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางมันลงข้างกองเอกสารโบราณคดีที่กระจัดกระจาย ท่าทางสุขุมเยือกเย็นนั้น ยิ่งทำให้คนใจร้อนอย่างคีย์นึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง "ถ้าไม่อยากพูด ก็ไสหัวออกไปครับ ผมไม่ได้จ้างคุณมานั่งทำหน้าเป็นพระเอกเอ็มวีเศร้าๆ แถวนี้" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ พยายามซ่อนความสั่นไหวเล็กๆ ในน้ำเสียงของตัวเองไว้ภายใต้เกราะกำบังความปากร้าย "แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าความลับที่คุณอมพะนำไว้อมยิ้มอยู่เนี่ย มันทำให้แผนการแฮกเครือข่ายโครงข่ายใต้ดินพัง ผมนี่แหละจะเอาคีย์บอร์ดฟาดหน้าหล่อๆ ของคุณให้ดู" อคินถอนหายใจยาวนาน เสียงลมหายใจของอีกฝ่ายสะท้อนก้องในความเงียบ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ย "คุณคิดว่าผมเย็นชาเพราะไม่รู้สึกอะไรสินะครับ... คีย์" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่เย็นเยียบเอמהขึ้น มันไม่ใช่การแก้ตัว แต่มันคือการยอมจำนนต่อบางสิ่งที่กัดกินวิญญาณเขามาเนิ่นนาน คีย์ชะงัก เปลือกตาที่กำลังจะกระพริบแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อจู่ๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ถูกร่นลงอย่างกะทันหัน อคินโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางทศบนโต๊ะ ดวงตาคมคู่นั้นจดจ้องตรงเข้ามาในดวงตาของแฮกเกอร์หนุ่มราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ผมไม่ได้กลัวความตาย... และไม่ได้กลัวว่าการค้นพบนี้จะทำลายประวัติศาสตร์โลก" อคินเริ่มพูด น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับเต็มไปด้วยน้ำหนักที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้ดิ่งลงเหอ "แต่สิ่งที่ผมกลัวที่สุด... คือการที่คุณต้องมาแบกรับผลลัพธ์จากเรื่องที่ผมเคยก่อไว้เมื่อสิบปีก่อน" "สิบปี?" คีย์ทวนคำ สีหน้าเยาะหยันเมื่อครู่เลือนหายไปครึ่งหนึ่ง "คุณหมายความว่ายังไง อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะอคิน" "ผมไม่ได้เปลี่ยนเรื่องครับ" อคินหลุบสายตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะขอบแก้วกาแฟที่เย็นชืดของคีย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วส่งผ่านความเย็นเยียบมายังผิวเนื้อ แต่กลับทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "เด็กผู้ชายในรายงานลับที่คุณเพิ่งแฮกเข้าไปเจอเมื่อกี้... คนที่ถูกบันทึกไว้ว่ารอดชีวิตจากห้องทดลองใต้ดิน ‘โอเอซิสซีโร่’ คนแรก..." อคินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง แววตาคู่นั้นไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉย แต่มันหนักอึ้งเกินกว่าที่คนมองจะรับไหว "...เด็กคนนั้น ไม่ใช่ใครอื่นหรอกครับ คีย์" ห้องทั้งห้องเหมือนหยุดหมุน เสียงเครื่องจักรรีไซเคิลอากาศในฐานทัพใต้ดินเงียบหายไปจากโสตประสาท คีย์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจนเกิดอาการรวนชั่วขณะ ภาพข้อมูลในจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งผ่านตาผุดขึ้นมาในหัว รหัสพันธุกรรมที่ผิดเพี้ยน บันทึกการทดลองมนุษย์ที่โหดร้าย... และรอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว "อย่าบอกนะว่า..." เสียงของคีย์แห้งผาก ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำอย่างคล่องแคล่วกลับสั่นระริกโดยไม่ทราบสาเหตุ "คุณคือ... เจ้าของรหัสโครโมโซมที่แปดคนนั้น?" อคินไม่ตอบ เขายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมาในชีวิต รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณที่ไม่มีวันรักษาหาย "ผมเติบโตมาในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่ไม่มีหน้าต่าง... ถูกฉีดยา ปลูกถ่ายพันธุกรรม และถูกทำให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกลืมเลือนจากหน้าประวัติศาสตร์" อคินเล่าต่อ น้ำเสียงนิ่งสนิทราวกับกำลังท่องจำบทเรียนที่เจ็บปวดที่สุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คนที่สร้างผมขึ้นมา... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยที่พ่อของคุณเคยทำงานอยู่ด้วย" เพล้ง! แก้วกาแฟในมือของคีย์ร่วงหล่นกระแทกพื้น แตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ น้ำสีดำสาดกระเซ็นเปื้อนรองเท้าหนังราคาแพง แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย ความจริงที่ถูกกระชากออกมาจากอดีตอันดำมืดพุ่งเข้าชนความรู้สึกของเขาอย่างจัง จนร่างโปร่งสั่นเทาขึ้นมาโดยอัตโนมัติ "พ่อผม..." คีย์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า "เรื่องทั้งหมดมันเกี่ยวอะไรกับพ่อผมด้วย!" "เกือบทุกอย่างครับ" อคินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะโลหะเข้ามาประชิดตัวคีย์อย่างรวดเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมออกไปคว้าต้นแขนเรียวทั้งสองข้างไว้แน่น บีบกระชับเพื่อดึงสติคนตรงหน้าที่กำลังสติหลุด "พ่อของคุณคือคนที่พยายามจะทำลายโครงการนั้น... และเป็นคนที่ช่วยพาผมหนีออกมาจากนรกนั่น ก่อนที่เขาจะ..." อคินชะงักคำพูด กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดร้าวรานจนคีย์ไม่กล้าสบตา "ก่อนที่เขาจะถูกฆ่า... เพื่อปิดปากใช่ไหม?" คีย์เค้นเสียงถาม น้ำตาที่กลั้นไว้มานานเริ่มคลอหน่วยที่หน่วยตา แต่ความดื้อรั้นยังคงฉายชัดในแววตา "ตอบผมมาสิ อคิน! ทำไมคุณถึงเพิ่งมาบอกเรื่องนี้เอาตอนนี้!" "เพราะผมกลัว..." อคินกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากของเขาสัมผัสเข้ากับหน้าผากของคีย์ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด เคมีอันตรายและแรงดึงดูดประหลาดพุ่งพล่านท่ามกลางบรรยากาศที่แสนหดหู่ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง... คุณจะเกลียดผม และกลัวว่าผมจะต้องสูญเสียคุณไป เหมือนกับที่ผมเคยสูญเสียทุกอย่างในอดีต" คีย์นิ่งงัง หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธ ความสับสน และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในช่องท้องมันผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มือเรียวยกขึ้นหมายจะผลักไสแผงอกอีกฝ่ายออกไป แต่กลับกลายเป็นว่าปลายนิ้วเรียวกลับกำเสื้อเชิ้ตของอคินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและห่วงหาอย่างปิดไม่มิด ในวินาทีที่อคินกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาเพื่อปิดกั้นความเจ็บปวดทั้งหมดด้วยริมฝีปาก... *ปัง!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากชั้นบนสุดของฐานทัพใต้ดินดังขึ้นผ่ากลางความเงียบ แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงหล่นลงมาโปรยปรายราวกับหิมะ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วห้องควบคุม พร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ชีวิต *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก... ล็อกเป้าหมายทั้งหมด... นับถอยหลังระบบทำลายตัวเองในอีก 3 นาที]* อคินผละออกจากตัวคีย์อย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวเต็มที่ เขวี้ยงปืนพกสั้นกระบอกใหม่ออกมาแล้วคว้าข้อมือของคีย์ไว้แน่น "มีคนทรยศหักหลังเรา... พวกมันตามมาเจอที่นี่เร็วกว่าที่เราคาดไว้" คีย์หน้าซีดเผือด แต่แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที เขาสะบัดมือหลุดเล็กน้อยก่อนจะคว้าแท็บเล็ตควบคุมหลักมากอดไว้แนบอก "ใครหน้าไหนมันกล้ามาขัดจังหวะตอนกูถามความจริงวะ!" ก่อนที่อคินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพิ่มเติม ประตูนิรภัยเหล็กกล้าด้านหลังห้องควบคุมก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา พร้อมอาวุธครบมือ และตรงกลางคือนั้นคือบุคคลที่พวกเขาไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!