รอยสักประหลาด

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บศพใต้ดินใต้สถาบันนิติเวช มันไม่ใช่กลิ่นที่น่ารื่นรมย์เอาเสียเลยสำหรับคีย์ แฮกเกอร์หนุ่มผู้คุ้นเคยแต่แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และกลิ่นกาแฟดำราคาแพง แต่ในวินาทีนี้ ปลายจ้องของเขากลับต้องมาจดจ่ออยู่กับร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสเย็นเฉียบ เหยื่อรายที่สองของคดี "โครโมโซมที่แปด" นอนสงบนิ่ง ผิวหนังซีดเซียวจนเกือบโปร่งแสง เผยให้เห็นเส้นเลือดสีเขียวเข้มที่ปูดโปนราวกับรากไม้ใต้ดิน "ถอยไปหน่อยครับ คุณคีย์ คุณกำลังบล็อกแสงไฟส่องผ่าตัด" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง ดร.อคินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่า มือเรียวยาวสวมถุงมือยางเอื้อมผ่านไหล่ลาดเพื่อปรับตำแหน่งไฟส่องเฉพาะจุดให้สว่างขึ้น รัศมีวงกลมสีขาวนวลทาบทับลงบนผิวหนังบริเวณไหปลาร้าของศพ คีย์สะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ไม่ใช่เพราะความกลัวผีสาง แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากกายหนาที่เบียดเข้ามาอย่างจงใจจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ เขาเหลือบตามองค้อนคู่หูตัวสูงที่ทำหน้าตายเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หูคู่นั้นขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ถ้าคุณหมออยากจะส่องไฟ ก็บอกกันดีๆ สิครับ ไม่เห็นต้องเดินมาเบียดจนผมจะแบนติดโต๊ะผ่าตัดอยู่แล้วนี่" คีย์บ่นอุบ ปากเก่งเถียงกลับทันควันตามนิสัยเพื่อกลบเกื่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรำผิดปกติในอก "ผมกลัวว่าคุณจะมองไม่เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ต่างหากครับ" อคินตอบเสียงนุ่ม แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟสว่างจ้า ดวงตาคมกริบเบนจากร่างไร้ลมหายใจมาจ้องมองคนที่ยืนปากเก่งอยู่ตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมใบหู "เพราะถ้ามัวแต่เถียงผม คุณอาจจะพลาดเบาะแสสำคัญไป... เหมือนอย่างเมื่อคืนนี้" ประโยคหลังกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจลากเสียงยาว ทำเอาคีย์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนที่พวกเขาเกือบจะเลยเถิดกันในห้องทำงานส่วนตัว หากไม่เพราะเสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์ดังขัดจังหวะเสียก่อน ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้ขยันหาจังหวะหยอดคำหวานในสถานการณ์ชวนขนลุกแบบนี้ได้ยังไงกันนะ! "เลิกพูดจาลามกในสถานที่แบบนี้สักทีเถอะครับ ดร.อคิน สนใจศพตรงหน้าโน่น" คีย์แกล้งทำเป็นเฉไฉ เบี่ยงตัวหลบสัมผัสอันตรายแล้วก้มลงมองรอยแผลบริเวณไหปลาร้าของเหยื่อ ภายใต้แสงไฟสีขาวสว่างจ้า รอยแผลเป็นนูนต่ำที่ถูกกรีดลงบนผิวหนังไม่ได้เป็นเพียงแค่รอยแผลธรรมดา หากพิจารณาด้วยตาเปล่า มันดูคล้ายกับรอยแผลเป็นที่สมานตัวมานานนับปี แต่เมื่ออคินใช้คีมปลายแหลมคีบสารเคมีบางชนิดหยดลงไปบนผิวหนัง รอยแผลนั้นก็เริ่มเรืองแสงสีฟ้าเรื่อขึ้นมาอย่างช้าๆ คีย์หรี่ตาลง จิตวิญญาณของแฮกเกอร์และนักแกะรอยถูกปลุกเร้า "นั่นมันไม่ใช่รอยมีดกรีดธรรมดา... มันคือวงจรอิเล็กทรอนิกส์ใต้ผิวหนัง" "ถูกต้องครับ" อคินพยักหน้ารับ แววตาคมปลาบฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "มันไม่ใช่แผลผ่าตัดเพื่อฝังไมโครชิปทั่วไป แต่โครงสร้างของมัน... ถูกออกแบบมาให้เชื่อมต่อกับระบบประสาทโดยตรง" นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางของอคินค่อยๆ เกลี่ยผิวหนังรอบรอยแผลนั้นอย่างระมัดระวัง แรงกดเบาๆ ทำให้เนื้อเยื่อที่ตายแล้วแยกตัวออกจากกันเล็กเผยให้เห็นชิ้นส่วนโลหะสีดำด้านขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารฝังอยู่ลึกลงไปในชั้นกล้ามเนื้อ คีย์โน้มตัวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับไหล่ของอีกฝ่าย ลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้นเมื่อสัญชาตญาณนักสืบเข้าครอบงำ สมองอันรวดเร็วของเขาประมวลผลรูปแบบของรอยแผลเป็นที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามการเรืองแสง "รอยสัก..." คีย์พึมพำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อลวดลายทั้งหมดปรากฏชัดเจนจนครบถ้วน "มันไม่ใช่แค่ชิปเดี่ยวๆ แต่มันคือส่วนหนึ่งของ 'รอยสัก' ที่วาดด้วยหมึกนาโนไบโอเซนเซอร์... ชิ้นส่วนนี้เป็นแค่โหนดรับส่งสัญญาณ!" อคินหันมามองคนข้างกายด้วยแววตาชื่นชมระคนเป็นห่วง "คุณตาไวมากครับ... รอยสักนี้ถูกออกแบบมาเพื่อส่งข้อมูลชีวมาตร (Biometric Data) ของเหยื่อไปยังเซิร์ฟเวอร์นิรนามทุกครั้งที่หัวใจเต้นด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด" บรรยากาศในห้องดับจิตเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีเมื่อคำพูดนั้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ความหมายของมันชัดเจนเสียจนทำให้ขนลุกซู่ เหยื่อรายนี้ไม่ได้ถูกฆ่าเพื่อปิดปากอย่างที่ตำรวจสันนิษฐาน แต่ถูกใช้เป็น 'เครื่องมือทดลองมีชีวิต' เพื่อส่งสัญญาณบางอย่างกลับไปยังผู้สร้าง "ใครเป็นคนทำ..." คีย์กัดริมฝีปากแน่น ความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณการเอาชนะพุ่งพล่านขึ้นมาในอก "เทคโนโลยีระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่แฮกเกอร์สมัครเล่นตามมุมตึกจะทำได้ มันต้องใช้ทั้งห้องแล็ปพันธุศาสตร์และระบบคลาวด์เฉพาะกิจที่มีความปลอดภัยสูงระดับทหาร" "และคนที่ครอบครองเทคโนโลยีนี้... ก็กำลังดูพวกเราอยู่จากที่ไหนสักแห่งในเมืองนี้ครับ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาสีเข้มกลับมองตรงไปยังกล้องวงจรปิดมุมห้องที่กะพริบแสงสีแดงช้าๆ เป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสัจธรรมแห่งความตาย ร่างกายของทั้งคู่ยืนเบียดชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ตัดกับความหนาวเหน็บรอบตัว คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับคู่หูหนุ่ม ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินรดกันและกัน เคมีอันตรายที่ดึงดูดพวกเขากลับมาหากันทุกครั้งในยามวิกฤตกำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับเข้าหาเพื่อลดช่องว่างนั้น... *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานมุมห้องดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอสีดำมืดสนิทถูกแทนที่ด้วยข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นมาทีละตัวอักษรอย่างรวดเร็ว **[WARNING: UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED. ROOT PROTOCOL BREACHED.]** คีย์ผละออกจากอคินทันทีด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นโค้ดคำสั่งที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะพิมพ์ทัน "บัดซบเอ๊ย! มันกำลังเจาะระบบไฟร์วอลล์หลักของสถาบันนิติเวช... และเป้าหมายของมันคือฐานข้อมูลศพ!" อคินขยับตัวเข้ามาประชิดข้างหลังคีย์อีกครั้ง มือแกร่งวางทาบลงบนโต๊ะสแตนเลสเพื่อกักตัวแฮกเกอร์หนุ่มไว้ในอ้อมแขน สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอที่รันโค้ดประหลาดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่กรามที่ขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกถึงความกรุ่นโกรธที่ถูกกระตุ้น "ไม่ใช่แค่เจาะระบบหรอกครับ คุณคีย์..." อคินกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความอันตราย "ดูนั่นสิครับ... มันกำลังทิ้งข้อความต้อนรับเอาไว้ให้เรา" บนหน้าจอสีดำสนิท โค้ดทั้งหมดหยุดวิ่งลงพร้อมกับปรากฏภาพแผนผัง 3 มิติของห้องดับจิตที่พวกเขากำลังยืนอยู่ และจุดสีแดงกะพริบดวงหนึ่ง... กำลังขยับเข้ามาประชิดหน้าประตูห้องนี้อย่างรวดเร็ว *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูเหล็กหนาหนักสามครั้งดังขึ้นจากด้านนอก ท่ามกลางความเงียบสงัดของชั้นใต้ดินที่ควรจะมีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!