การปะทะด้วยอารมณ์

เสียงโลหะบดกันดังสนั่นลั่นอุโมงค์ใต้ดิน สร้างความสั่นสะเทือนสะท้านไปถึงขั้วกระดูก ระบบระบายอากาศของซากอารยธรรมไร้ชื่อกำลังล่มสลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของทั้งสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด คีย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ดวงตาสีเข้มฉายแววพะว้าพะวงระคนโกรธเกรี้ยว ปลายนิ้วเรียวยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วสูงเพื่อยื้อเวลาการระเบิดของห้องควบคุมหลัก แต่ทว่า... ข้อมือซ้ายของเขากลับถูกมือหนาของอีกฝ่ายคว้าหมับไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "หยุดเดี๋ยวนี้ คีย์ คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับระบบที่ไม่มีทางกู้คืนได้!" เสียงทุ้มต่ำของดร.อคินดังลอดผ่านเสียงไซเรนเตือนภัย ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายความร้อนรนในดวงตาสีเทาเข้มที่จ้องมองมาอย่างดุดัน คีย์สะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยัก แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นด้าย เขาก็ยังไม่วายที่จะยียวนกวนประสาท "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะ ดร.อคิน? ห่วงความปลอดภัยของผม หรือห่วงว่าข้อมูลลับในเซิร์ฟเวอร์นี้จะหลุดรอดออกไปกันแน่!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากจัด "คุณปิดบังอะไรผมมาตลอด หกเดือนที่ร่วมงานกัน มีเรื่องไหนที่เป็นความจริงบ้าง หรือผมก็เป็นแค่วัตถุดิบชิ้นหนึ่งในโครงการโครโมโซมที่แปดของคุณ!" อคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่ลมหายใจที่กระชั้นชิดบ่งบอกว่าคำพูดนั้นแทงใจดำเข้าอย่างจัง "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย คีย์..." อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกก้าว บังคับให้แผ่นหลังบางต้องแนบชิดกับผนังห้องควบคุมที่เย็นเยียบ "ถ้าผมอยากให้คุณเป็นแค่วัตถุดิบ ผมคงปล่อยให้คุณตายตั้งแต่ในห้องทดลองชั้นสามแล้ว ไม่ใช่มายืนเสี่ยงตายอยู่ตรงนี้ด้วยกันแบบนี้!" "แล้วทำไมคุณไม่บอกความจริงตั้งแต่แรก!" คีย์ตะคอกกลับ เสียงสั่นด้วยความอัดอั้นตันใจ ความโดดเดี่ยวที่กัดกินจิตใจมานานนับปีทำให้เขาเกลียดการถูกปิดบังมากที่สุด ยิ่งเป็นคนที่เขาเผลอใจให้ด้วยแล้ว ความรู้สึกเจ็บแปลบมันจึงทวีคูณเป็นร้อยเท่า พื้นที่ใต้เท้าสั่นสะเทือนอีกครั้ง เศษปูนขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานเฉียดหัวไหล่ของทั้งคู่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร สถานการณ์วิกฤตถึงขีดสุด แต่ไม่มีใครยอมถอยให้กันแม้แต่ก้าวเดียว อคินจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนฝุ่นและคราบเหงื่อ แววตาของนักมานุษยวิทยาผู้สุขุมเริ่มฉายความคลั่ง ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่คีย์คาดไม่ถึง มือหนาข้างหนึ่งพุ่งไปล็อกท้ายทอยของคนตรงหน้าไว้มั่น ไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัว ก่อนจะประกบจูบลงมาบนเรียวปากนุ่มที่กำลังต่อว่าต่อขานเขาอย่างดุเดือด คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวที่สุมอกอยู่เมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยสัมผัสร้อนแรงที่ดึงเอาสติทั้งหมดไป ปากที่เคยต่อปากต่อคำถูกปิดสนิทด้วยความเอาแต่ใจของคนตรงหน้า รสชาติจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเจือด้วยความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย ทำให้หัวใจที่ด้านชาของคีย์เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือเรียวที่เคยทุบอกแกร่งเพื่อประท้วงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อแจ็คเก็ตของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เคมีอันตรายที่ระอุขึ้นท่ามกลางความตายและความพินาศรอบตัว มันรุนแรงเสียจนทำให้ลืมหายใจ อคินผริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของคีย์ที่กำลังหอบหายใจจนตัวโยน ดวงตาทັງคู่ประสานกันในระยะประชิดที่ใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม "เพราะผมรักคุณ... ชัดเจนพอหรือยังครับ สำหรับคำตอบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบแผ่วเบาข้างริมฝีปาก ทำเอาคีย์นิ่งงัดไปช็อตใหญ่ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แม้ในสถานการณ์ที่เพดานห้องกำลังจะถล่มลงมาทับร่าง แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงยิ่งกว่าเสียงระเบิดด้านนอกเสียอีก คีย์เม้มปากแน่น หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออกระหว่างความโกรธ ความน้อยใจ และความหวั่นไหวที่ทะลักล้น เขาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดประชดประชันกลับไปตามนิสัย ทว่า... ยังไม่ทันที่เสียงหวานจะได้เปล่งออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังแทรกขึ้นพร้อมกับแสงไฟฉายกราดสาดส่องเข้ามาในห้องควบคุมที่พัง "พบเป้าหมายแล้ว! ล้อมไว้ทั้งหมด อย่าให้ใครรอดออกไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเหี้ยมเกรียมของชายแปลกหน้าที่ไม่ได้มาคนเดียวดังขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว อคินดึงตัวคีย์เข้าังไว้ด้านหลังทันทีพร้อมกับชักอาวุธเลเซอร์ขึ้นตั้งรับ ดวงตาคมกริบหันไปมองที่ประตูทางเข้าที่พังทลาย ก่อนที่เงาร่างของบุคคลที่สามผู้กุมความลับทั้งหมดของโครโมโซมที่แปดจะก้าวเท้าเหยียบเข้ามาท่ามกลางซากปรักหักพัง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะครับ!