กลิ่นอายความชื้นของผนังคอนกรีตเก่าแก่และสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบสีแดงสลัวจากหน้าจอแท็บเล็ตบนตักของคีย์ที่สะท้อนโครงหน้าคมคายและแววตาดื้อรั้น นิ้วเรียวยังคงเคาะแป้นคีย์บอร์ดเสมือนจริงรัวเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายใจที่กำลังกัดกินช่องท้อง
"เลิกพยายามแฮกเข้าระบบสำรองชั้นที่สามเถอะครับคีย์ พลังงานสำรองของศูนย์วิจัยนี้เหลือไม่ถึงสี่เปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้าคุณยังดึงกระแสไฟจากระบบระบายอากาศมาใช้อีก เราคงได้ขาดอากาศหายใจตายก่อนจะได้ไขปริศนาโครโมโซมบ้าๆ นี่จริงๆ เสียที"
เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของดร.อคินดังขึ้นจากความมืดทางฝั่งซ้าย น้ำเสียงนั้นเจือความเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย แต่ยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับของนักมานุษยวิทยาผู้เก็บงำความลับไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย
คีย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ หันขวับไปมองเงาร่างของอีกฝ่ายที่นั่งพิงผนังอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความมืด "ถ้าผมไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะครับคุณอคิน? หวังพึ่งคุณที่นั่งทำหน้าตายเป็นรูปปั้นหินอย่างนั้นเรอะ? บอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่พวกยอมจำนนต่อโชคชะตาเหมือนคุณหรอก!"
"ผมไม่ได้ยอมจำนน..." อคินถอนหายใจยาว เสียงขยับตัวเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ "แต่ผมกำลังประเมินความเสี่ยง... และความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผลของคุณต่างหาก"
"นี่คุณว่าผมดื้อรั้นเหรอ!" คีย์ลุกพรวดขึ้นจนเข่าไปกระแทกกับกล่องเครื่องมือเหล็กเสียงดังโครมคราม ความเจ็บแปลบแล่นปราดขึ้นมา แต่ความโกรธปนความน้อยใจกลับรุนแรงยิ่งกว่า "ถ้าผมไม่ดื้อรั้น เราคงตายตั้งแต่ตอนที่ลงมาถึงชั้นใต้ดินนี่แล้วล่ะครับ! คนใจจืดใจดำอย่างคุณจะไปเข้าใจอะไร... คุณมีแต่ความลับ มีแต่แผนการบ้าๆ ที่ไม่เคยบอกผมเลยสักอย่าง!"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อคินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคีย์ในระยะประชิด แม้จะมองไม่เห็นแววตาของอีกฝ่ายชัดเจน แต่สัมผัสจากไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนักมานุษยวิทยาหนุ่มกลับเด่นชัดขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บของซากอารยธรรมไร้ชื่อ
"นั่นสินะครับ..." อคินพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนคีย์เผลอกลั้นหายใจ "ผมมีแต่ความลับ... แต่รู้ไหมครับคีย์ ว่าความลับเดียวที่ผมพยายามปกปิดมากที่สุดตั้งแต่วันแรกที่เราลงมาที่นี่ คืออะไร"
หัวใจของคีย์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันดังโครมครามจนกลบเสียงลมหายใจ "ะ...อะไรล่ะครับ" ปากที่เคยจัดจ้านกลับติดอ่างขึ้นมาดื้อๆ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอคินเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียน ปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกให้อย่างทะนุถนอม
"คือความจริงที่ว่า..." อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้ม เสียงทุ้มนั้นพร่าต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย "ผมยอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งความลับทั้งหมดที่มี เพื่อให้คุณปลอดภัยออกไปจากที่นี่"
คีย์นิ่งงัง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การป้องกัน เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานจนแทบแผดเผาความมืดรอบตัวให้มลายหายไป ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวที่คีย์แบกรับมาตลอดชีวิตคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นกอบกุมและหลอมละลายให้จางหายไปในวินาทีนี้
"คุณอคิน..." คีย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยมองสบกับประกายตาไหวระริกของอีกฝ่ายในความมืด ปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหม่าที่หาได้ยากยิ่ง "คุณ... พูดจริงเหรอครับ"
"ผมไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องคอขาดบาดตาย..." อคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน "และสำหรับผมแล้ว... การสูญเสียคุณ มันน่ากลัวยิ่งกว่าความตายในซากโบราณสถานนี่เสียอีกครับ"
ไม่ทันที่คีย์จะได้เอื้อnคำพูดใดโต้แย้งกลับไป แรงดึงดูดอันทรงพลังก็ผลักดันให้ช่องว่างระหว่างกันพังทลายลง ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น เป็นการจุมพิตท่ามกลางความมืดมิดและซากอารยธรรมที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหมายและการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานาน คีย์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อยก่อนจะยอมเผยริมฝีปากออกรับสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน มือเรียวขยำเสื้อแจ็คเก็ตของอคินแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่แทบจะหลอมละลายไปกับอ้อมกอดนั้น เคมีที่ประทุขึ้นสร้างความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจที่เคยหนาวยะเยือก
ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังลึกซึ้งและชวนให้เคลิบเคลิ้มจนแทบหยุดหายใจนั้นเอง...
*แอ๊ด...*
เสียงบานประตูเหล็กหนักอึ้งที่ด้านหลังอุโมงค์เปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับลำแสงสีขาวจ้าที่สาดส่องผ่าความมืดเข้ามา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกล พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่เอ่ยทักขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งคู่
"โอ้... ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะเวลาสำคัญของพวกคุณเข้าสินะครับ ดร.อคิน และคุณแฮกเกอร์คนเก่ง?"
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและลุ้นระทึกไปกับบททดสอบหัวใจในตอนนี้ด้วยนะครับ!
โครโมโซมที่แปด: ปริศนาใต้ซากอารยธรรมไร้ชื่อ•ตอนที่ 26
คืนที่ยาวนาน
ผลงานโดย ประตูมิติที่แปด
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ประตูมิติที่แปด)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง โครโมโซมที่แปด: ปริศนาใต้ซากอารยธรรมไร้ชื่อ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!