พิกัดใหม่

เสียงปลดสลักนิรภัยของปืนพกกระบอกสั้นดังคลิก ก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของสนิมและฝุ่นผงโบราณ "โอ้... ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะเวลาสำคัญของพวกคุณเข้าสินะครับ ดร.อคิน และคุณแฮกเกอร์คนเก่ง?" เงาร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งทาบทับอยู่บนกรอบประตูเหล็กที่บิดเบี้ยว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวสาดส่องลงมาสะท้อนกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองคีย์ที่ยังคงถูกตรึงไว้กับแผงควบคุมระบบด้วยอ้อมแขนของดร.อคิน ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองในตอนนี้แทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดและเคมีอันตรายที่พุ่งสูงจนน่ากลัว คีย์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ร่างบางพยายามขยับตัวถอยหนีจากแผงคอนโซล แต่ทว่าอ้อมแขนแกร่งของดร.อคินกลับรั้งสะโพกของเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ถอยไป... 'เรย์'" ดร.อคินเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาสีนิลคู่คมจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นชาที่พร้อมจะเด็ดหัวอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ มือข้างหนึ่งของนักมานุษยวิทยาหนุ่มยังคงซ่อนอยู่ด้านหลังเสื้อแจ็คเก็ต เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวของอคินแม้แต่น้อย เขายกปืนในมือขึ้นหมุนเล่นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน "ใจเย็นน่า ดร.อคิน ผมไม่ได้มาเพื่อเป็นก้างขวางคอความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของพวกคุณหรอกนะครับ... แต่อย่าลืมสิว่า เรามีเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว พิกัดใหม่ถูกส่งตรงมาจากเบื้องบน และถ้าพวกคุณยังมัวแต่สาละวนอยู่กับการพิสูจน์ความรักในซากโบราณสถานแห่งนี้ เราคงได้กลายเป็นปุ๋ยฝังดินก่อนจะไขปริศนาโครโมโซมที่แปดเสร็จแน่ๆ" คีย์กัดริมฝีปากล่างเบื้องหลังแว่นตาอัจฉริยะ ปากบางขยับเตรียมสวนกลับทันทีตามนิสัย "ถ้าแกยังไม่หุบปากแล้วไสหัวออกไปก่อนสามวินาทีนี้ ฉันจะแฮกเข้าระบบประสาทเทียมในหัวแกแล้วสั่งให้มันรีบูตตัวเองจนสมองไหม้ซะ เรย์" "อุ๊ย... ดุดันไม่เกรงใจใคร สมกับเป็นแฮกเกอร์มือหนึ่งที่ทางการตามล่าจริงๆ ครับ" เรย์ยักไหล่ด้วยท่าทางกวนประสาท ก่อนจะโยนแท็บเล็ตโลหะสีดำสนิทลงบนโต๊ะทำงานใกล้ตัว หน้าจอของมันสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติ เผยให้เห็นแผนผังสามมิติของซากอารยธรรมขนาดมหึมาที่อยู่ลึกลงไปใต้เปลือกโลกอีกชั้นหนึ่ง ดร.อคินก้มมองแผนผังบนหน้าจอ แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เมืองร้างแห่งที่สอง..." "ถูกต้องครับ" เรย์หรี่ตามองคู่รักจำเป็นทั้งสองคน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "โครงสร้างทางชีวภาพของที่นั่นต่างจากที่นี่โดยสิ้นเชิง และที่สำคัญ... มันมีข้อมูลเกี่ยวกับ 'โครโมโซมที่แปด' ที่พวกคุณตามหาอยู่ครบถ้วน แต่ปัญหาคือ ทางเข้าถูกล็อกด้วยระบบรหัสพันธุกรรมโบราณ ซึ่งมีเพียงคนเดียวในห้องนี้ที่สามารถเจาะระบบเข้าไปได้... และคนๆ นั้นก็คงไม่ใช่ผมแน่ๆ" สายตาทั้งสามคู่ประสานกันในความเงียบ คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดและการท้าทายทางเทคโนโลยีที่อยู่ในสายเลือด มือเรียวเอื้อมไปคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวเคาะลงบนหน้าจอสัมผัสด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังรัว "ระบบป้องกันหนาแน่นเป็นบ้า..." คีย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาเรียวหรี่ลงด้วยความใช้ความคิด "แต่มันก็มีช่องโหว่... ถ้าเราใช้พลังงานจากเครื่องปฏิกรณ์สำรองของที่นี่อัดเข้าไปตรงจุดเชื่อมต่อ..." "คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้" ดร.อคินเอ่ยขัดขึ้นเสียงทุ้มต่ำ มือหนาวางทับลงบนหลังมือของคีย์ที่กำลังรัวนิ้วอยู่ แรงสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดทำให้คีย์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่าทุน "โครงสร้างของห้องควบคุมนี้เก่าเกินกว่าจะรับแรงดันไฟฟ้ามหาศาล ถ้าคุณฝืนเจาะระบบแบบนั้น ตัวตึกจะถล่มลงมาทับพวกเราก่อนจะได้ก้าวขาออกจากที่นี่" "แล้วจะให้ทำยังไงเล่า ดร.อคิน!" คีย์หันมาตวัดเสียงใส่ ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความหงุดหงิด "จะนั่งรอให้พวกมันตามมาเก็บพวกเราถึงที่นี่รึไง หรือจะให้จับมือกันรอความตายแบบโรแมนติกดีล่ะ?" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น" อคินถอนหายใจเบาๆ สายตาที่มองมาที่คีย์มีความอ่อนโยนเจืออยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปสบตากับเรย์ "เราต้องแยกทางกันชั่วคราว เรย์... นายไปเคลียร์เส้นทางข้างนอก ดึงความสนใจพวกมันไว้ ส่วนฉันจะพาคีย์หาทางลัดไปยังจุดเชื่อมต่อสำรอง" เรย์เลิกคิ้วสูงอย่างแปลกใจ "โอho... วางแผนให้ผมเป็นเหยื่อล่อเดี่ยวๆ เลยเหรอครับเนี่ย ใจร้ายจังนะ ดร.อคิน" "ถ้านายไม่อยากตายอยู่ที่นี่ ก็จงทำตามที่ฉันบอก" อคินเอเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเล เรย์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "ก็ได้ครับ... แต่หวังว่าเมื่อผมกลับมา พวกคุณจะยังไม่กินกันเองจนหมดแรงซะก่อนนะ" พูดจบทหารรับจ้างหนุ่มก็หมุนตัวเดินหายลับไปจากห้องควบคุมอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ความใกล้ชิดระหว่างคีย์และดร.อคินกลับมาเด่นชัดขึ้นในพื้นที่แคบๆ นี้ คีย์เม้มปากแน่น พยายามดึงมือตัวเองออกจากใต้ฝ่ามือของอีกฝ่าย แต่คนตัวสูงกว่ากลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้ขมับของเขาจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น "ปล่อยได้แล้วน่า... เรื่องงานเสร็จแล้วไม่ใช่รึไง" คีย์เอ่ยเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ "ยังไม่จบ..." ดร.อคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย "เมื่อกี้... ที่คุณบอกว่าไม่อยากรอความตายแบบโรแมนติก หมายความว่ายังไงครับ?" คีย์เบิกตากว้าง หันขวับไปหมายจะต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ที่ฉวยโอกาสหยิบยกคำพูดเมื่อครู่มาแซว แต่ทว่าใบหน้าของทั้งคู่กลับอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบหลอมละลาย ดวงตาสีนิลคู่คมของอคินจ้องลึกลงมาในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บกักไว้มานาน "ผม... ผมไม่ได้หมายความว่า..." คีย์พูดติดขัด สมองที่เคยประมวลผลโค้ดคอมพิวเตอร์ได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่คีย์จะได้หาข้อแก้ตัวใดๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอุโมงค์ใต้ดิน พร้อมๆ กับแรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่ทำให้พื้นคอนกรีตใต้เท้าสั่นสะเทือนจนแทบยืนไม่อยู่ เศษปูนและฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน "เกิดอะไรขึ้น!" คีย์อุทานเสียงหลง ดร.อคินคว้าเอวบางเข้ามาชิดแนบอกในเสี้ยววินาที พร้อมกับที่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะดับวูบลง และแทนที่ด้วยข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นมากลางความมืด: *[WARNING: External Firewall Breached. Unknown Entity Detected at Sector 08]* ชั่วพริบตานั้นเอง ประตูเหล็กนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกหนาแน่นกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวผ่านม่านควันเข้ามาในห้อง... เงาร่างที่ทำให้ดร.อคินต้องชะงักกึก และทำให้ดวงตาของคีย์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด "ไม่จริงน่า..." คีย์พึมพำเสียงสั่น เมื่อคนมาใหม่เงยหน้าขึ้นสบตา เขาก็พบกับใบหน้าที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... ใบหน้าที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อน --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและอบอุ่นหัวใจนี้ร่วมกันนะครับ!