ใครคือศัตรู?

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของอุโมงค์ใต้ดินชั้นที่แปด แสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องกระทบกับละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้าง บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของสมาชิกในทีมสำรวจที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน แต่ความเงียบนั้น... อันตรายยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้ายเสียอีก "นายเช็กระบบส่องสว่างครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่, ฮันเตอร์?" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของดร.อคินดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงโปร่งในชุดภาคสนามเปื้อนฝุ่นก้าวเข้ามาขวางหน้าคีย์ไว้ครึ่งก้าว สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองตรงไปยังชายหนุ่มร่างกำยำที่ยืนอยู่มุมอับของผนังศิลาโบราณ ฮันเตอร์หัวเราะหึๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่เคยดูจริงใจมาตลอดเส้นทางบัดนี้กลับบิดเบี้ยวจนน่าขนลุก นิ้วหนากำด้ามปืนพกแน่นขึ้น "เพิ่งเช็กก่อนที่เราจะลงมาติดแหงกตรงนี้สิบนาทีครับ... ดร.อคิน หรือคุณคิดว่าผมโง่พอที่จะปล่อยให้ตัวเองตาบอดในหลุมศพของบรรพบุรุษนี่ล่ะ?" "โง่หรือฉลาดเกินไป... คงมีแต่นายเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด" คีย์แค่นหัวเราะเสียงดังลั่น แววตาคู่คมวาววับด้วยความโกรธกรุ่น มือเรียวใต้ถุงมือยุทธวิธีเลื่อนไปปลดล็อกซองเก็บอุปกรณ์แฮกเกอร์อย่างรวดเร็ว "ข้อมูลพิกัดของห้องควบคุมหลักถูกส่งออกไปจากแท็บเล็ตของนายเมื่อสามนาทีที่แล้ว ฮันเตอร์ หน้าจอระบบเตือนภัยสีแดงแจ๋ขนาดนั้น นายคิดว่าฉันตาบอดจนมองไม่เห็นหรือไง?" ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา ไดอะล็อกเชือดเฉือนระหว่างทั้งสองฝ่ายบาดลึกราวกับคมมีด ฮันเตอร์หุบยิ้มทันที แววตาฉายแววอำมหิตปิดไม่มิด "ในเมื่อรู้แล้ว... ก็เลิกเล่นเกมแล้วส่งรหัสผ่านถอดรหัสโครโมโซมมาให้ฉันซะดีๆ ไม่อย่างนั้นกระสุนในแมกกาซีนนี้คงต้องเจาะทะลุหัวใจด็อกเตอร์คนสำคัญของนายก่อนแน่" ปลายกระบอกปืนพกสีดำสนิทหันขวับจากตัวคีย์ไปยังร่างของดร.อคินที่ยืนนิ่งสงบ ดร.อคินไม่มีแม้แต่รอยสะดุ้งกลัว ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงนัยน์ตาสีเข้มที่ทอประกายลึกล้ำยามกวาดตามองคนที่ทรยศหักหลัง "นายคิดว่าคนอย่างฉัน... จะยอมเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับคนทรยศกระจอกๆ อย่างนายหรือครับ, ฮันเตอร์?" ดร.อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ คีย์เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคู่หู หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งโกรธที่อีกฝ่ายทำตัวใจกล้าบ้าบิ่นเอาชีวิตมาเสี่ยง และทั้งคลั่งไคล้ในความเยือกเย็นที่ชวนให้ใจสั่นระทึก แม้ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่แค่เอื้อม มือบางเอื้อมไปคว้าข้อแขนแกร่งของดร.อคินแล้วดึงให้ถอยมาหลบหลังแนวเสาหินทันทีอย่างรวดเร็ว "อย่าทำเป็นเก่งนักได้ไหม, อคิน!" คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ถ้าเมื่อกี้กระสุนมันลั่น นายคิดว่าฉันจะมีเวลามานั่งเสียใจไหมเล่า!" ดร.อคินหันมามองคนปากร้ายที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้คำพูดด่าทอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยากในสถานการณ์แบบนี้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของคีย์อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งจนคีย์ต้องชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปวินาทีหนึ่ง "เป็นห่วงผมเหรอครับ, คีย์?" เสียงกระซิบกระชับแผ่วเบาริมใบหู ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของฮันเตอร์ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "ห่วงผีอะไรเล่า! นายตายไปใครจะช่วยฉันถอดรหัสระบบบ้าๆ นี่ล่ะ!" คีย์รีบเบือนหน้าหนีซ่อนพวงแก้มที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นเพียงใด แต่เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่กลับยิ่งทวีความรุนแรงและร้อน2แรงขึ้นราวกับเปลวเพลิงในความมืด ปัง! กระสุนนัดแรกเจาะทะลุเสาหินโบราณจนเศษหินกระจายว่อน คีย์แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันทันที สัญชาตญาณนักสู้สายฟาดทำงานเต็มพิกัด นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์บนอุปกรณ์ควบคุมขนาดจิ๋วส่งสัญญาณรบกวนคลื่นวิทยุในพื้นที่ ปิดตายระบบสื่อสารทั้งหมดของฮันเตอร์ในพริบตาเดียว "แก... ทำบ้าอะไรวะ!" เสียงฮันเตอร์ตะโกนลั่นด้วยความหัวเสียเมื่อหน้าจออุปกรณ์ในมือดับวูบลง "ของขวัญจากฉันเองครับ..." คีย์ก้าวออกมาจากแนวบังคับ สายตากวาดมองฮันเตอร์ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "...และของจริงมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ" ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะพุ่งตัวเข้าไปจัดการปิดฉากเกมไล่ล่านี้ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ที่ไม่ได้มาจากทิศทางของฮันเตอร์กลับดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วอุโมงค์ แรงสั่นสะเทือนทำเอาฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานศิลา ฮันเตอร์ไม่ได้มีสีหน้าตกใจกลัวอย่างที่ควรจะเป็น กลับกัน... มุมปากของมันยกยิ้มเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเดิม "แกคิดว่าฉันทำงานคนเดียวจริงๆ เหรอวะ... คีย์?" แสงไฟจากคบเพลิงนับสิบดวงสว่างวาบขึ้นที่ปลายทางเดินมืดทึบ บุคคลในชุดคลุมโบราณของอารยธรรมไร้ชื่อก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธครบมือ และคนที่เดินนำหน้าสุดด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือหัวหน้าทีมสำรวจสูญหายที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สัปดาห์ก่อน! ดร.อคินหรี่ตาลงทันที ร่างสูงก้าวขึ้นมาบังหน้าคีย์ไว้มิดชิด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "เกมพลิกแล้วครับ... และดูเหมือนเรากำลังต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงไปในความลึกลับของอารยธรรมที่ถูกลืมกับผมในตอนนี้ด้วยนะครับ!