ตัวอย่างดีเอ็นเอปริศนา

เสียงฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอของคีย์ดังแข่งกับเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องสเปกเทพที่ตั้งอยู่มุมห้อง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับกำลังบรรเลงเปียโนบทเพลงแห่งความพินาศ แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ แต่อีกมุมหนึ่งของห้องแล็บใต้ดิน อุณหภูมิกลับลดฮวบลงจนน่าใจหายเมื่อเทียบกับความร้อนรุ่มในใจของใครบางคน "ถ้าคุณยังเอาแต่เล่นเกมงี่เง่าบนจอโปรแกรมมิ่งนั่นแทนที่จะสนใจหลอดแก้วในมือผม เราคงได้กลายเป็นปุ๋ยเร่งโตให้ซากซากดึกดำบรรพ์ข้างนอกกันพอดี" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นจากโต๊ะปฏิบัติการ ดร.อคินยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาถูกถอดแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนยามที่เจ้าตัวขบกรามแน่น คีย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ หมุนเก้าอี้ล้อเลื่อนหันกลับมามองด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่พร้อมจะแผดเผาทุกความสุขุมของอีกฝ่ายให้มอดไหม้ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างสูงที่ยืนตีหน้ายุ่งอยู่ตรงหน้าอย่างนึกสนุก "โอ้โห ดร.อคินครับ ประโยคยาวเหยียดแบบนั้น แปลว่าคุณกำลังกังวลจนสมองประมวลผลไม่ทันแล้วใช่ไหมครับ ถึงได้พาลใส่ผมแบบนี้" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ทิ้งระยะห่างระหว่างกันเพียงแค่คืบ "ไหนดูซิ... หลอดเลือดบ้านั่นมันทำให้คนใจเย็นอย่างคุณหน้าดำคร่ำเครียดได้ขนาดนี้เชียวเหรอ" อคินไม่ถอยหลังหนี เขากลับขยับเข้าประชิดด้วยซ้ำ ดวงตาสีสนิมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของแฮกเกอร์หนุ่มราวกับจะค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มยโส "มันไม่ใช่เลือดมนุษย์ คีย์" อคินเอ่ยเสียงกระซิบ แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเยียบเย็นดังเดิม "และยิ่งไปกว่านั้น... มันกำลังตอบสนองต่อปฏิกิริยาความร้อนในห้องนี้ แปลว่าเซลล์พวกนี้ยัง 'มีชีวิตอยู่' ทั้งที่ควรจะตายไปตั้งแต่หมดยุคอารยธรรมไร้ชื่อนั่นแล้ว" คีย์หุบยิ้มทันที ความขี้เล่นในแววตาถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง เขาก้มลงมองหลอดแก้วขนาดเล็กในมือของอคิน ภายในบรรจุของเหลวสีแดงเข้มข้นจนเกือบดำสนิท แต่มันไม่ได้นอนก้นอย่างที่ควรจะเป็น มันกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นเล็กๆ ด้วยตัวเอง ราวกับมีเจตจำนงเสรี "เป็นไปไม่ได้" คีย์พึมพำ เอื้อมมือไปหมายจะหยิบหลอดแก้วนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ "ต่อให้เป็นฟอสซิลที่สมบูรณ์ที่สุด ดีเอ็นเอก็ต้องย่อยสลายไปตามกาลเวลาตามกฎฟิสิกส์สิ นี่มันผ่านมากี่พันปีแล้ว... หรือว่ามันไม่ใช่โครงสร้างคาร์บอนแบบพวกเรา?" "ไม่ใช่แค่ไม่ใช่คาร์บอนครับ" อคินคว้าข้อมือของคีย์เอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้คีย์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "โครงสร้างพันธุกรรมของมันมีโครโมโซมแปลกปลอมแปดคู่... ซึ่งมันตรงกับรหัสพันธุกรรมที่คุณเพิ่งขุดคุ้ยเจอจากไฟล์ลับขององค์กรใต้ดินเมื่อคืนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน" บรรยากาศในห้องแล็บพลันเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องจักรกลทำงานเบาหวิวกลายเป็นสิ่งเดียวที่คั่นกลางระหว่างลมหายใจของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้คีย์ได้กลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ล้างแผลผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของนักมานุษยวิทยาหนุ่ม มันเป็นกลิ่นที่อันตราย แต่น่าหลงใหลจนน่าประหลาด คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่ได้กลัวเรื่องโครโมโซมประหลาดบ้าบออะไรนั่นเลยสักนิด แต่เขากำลังกลัว 'สายตา' ของอكلินที่กำลังมองมาที่เขาในระยะประชิดแบบนี้ต่างหาก มันเป็นสายตาที่ร้อนแรงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน จนคนปากเก่งอย่างเขาเกือบจะหาคำพูดมาสวนกลับไม่ได้ "คุณ... กำลังจะบอกว่าไอ้เจ้าของเลือดนี่ เป็นบรรพบุรุษของ... ของตัวอะไรสักอย่างที่เรากำลังตามหาอยู่เหรอครับ?" คีย์ถามเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันอยู่รอมร่อ อคินไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงมาอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของแฮกเกอร์หนุ่ม ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้คีย์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ผมไม่ได้สนใจหรอกว่ามันคือบรรพบุรุษของอะไร..." อคินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนผ่านแก้วเนียนแผ่วเบาจนคีย์สะดุ้งสุดตัว "แต่สิ่งที่ผมสนใจมากกว่า คือทำไมดีเอ็นเอในหลอดนี้ ถึงมีรหัสพันธุกรรมบางส่วน... ที่ตรงกับรหัสลับในฮาร์ดไดรฟ์ส่วนตัวที่คุณพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ผมเห็น" ดวงตาสีเข้มของคีย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจปนความตื่นเต้นที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ความลับที่เขาเก็บงำไว้เป็นอย่างดีกลับถูกอีกฝ่ายอ่านทะลุปรุโปร่งในเวลาอันสั้น ก่อนที่คีย์จะทันได้อ้าปากแก้ตัว เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งห้องแล็บ พร้อมกับเสียงระบบรักษาความปลอดภัยที่ดังลั่นสนั่นตึก *“ตรวจพบผู้บุกรุก... ระบบทำลายตัวเองเริ่มทำงานในอีกสามนาที”* อคินผละตัวออกห่างจากคีย์อย่างรวดเร็ว แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นนักสู้ผู้เยือกเย็นในเสี้ยววินาที เขาคว้าหลอดแก้วบรรจุดีเอ็นเอปริศนายัดใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ ก่อนจะหันมาคว้ามือของคีย์ให้วิ่งตามออกไปทันที แต่ทว่า... เมื่อทั้งคู่พุ่งตัวไปถึงประตูทางออกฉุกเฉิน บานประตูกลับเลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏร่างของบุคคลที่พวกเขาคาดไม่ถึงยืนขวางทางอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว เงาร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และกระบอกปืนเก็บเสียงในมือที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของดร.อคินโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย! "สวัสดีครับ ดร.อคิน... และคุณแฮกเกอร์คนเก่ง ดูเหมือนพวกคุณจะสนุกกันเกินไปหน่อยแล้วนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!