ใช้กฎหมายและธรรมเนียมสยบคนพาล

"พวกแก... พวกแกใส่ยาอะไรลงในกาชา!" เสียงร้องโหยหวนด้วยความตื่นตระหนกดังลั่นห้องโถงบ้านตระกูลจาง หัวหน้าหมู่บ้านลี่และกลุ่มสมาชิกคณะกรรมการคอมมิวนิตประจำหมู่บ้านถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายที่เคยยืนหยัดวางอำนาจกดขี่ชาวบ้านมาหลายปีบัดนี้กลับสั่นเทา เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้ายับย่น กลิ่นหอมฉุนแปลกประหลาดของสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะที่หลินอวี้ซินเพิ่งเคี่ยวจนงวด ไม่เพียงแต่กระจายตัวอบอวลไปทั่วห้อง แต่ละอองควันบางเบายังซึมซาบเข้าสู่ระบบทางเดินหายใจ ทำเอาชีพจรของคนกลุ่มนั้นเต้นระรัวราวกับกลองศึก หัวใจแทบจะกระโดดออกมานอกอกด้วยความตื่นกลัว หลินอวี้ซินกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มคนที่เคยคิดจะใช้กฎหมู่เหนือกฎหมายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางไม่ได้เร่งรีบตอบคำถาม มือเรียวบางยังคงบรรจงเช็ดโต๊ะไม้อย่างใจเย็น ท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ท่ามกลางฝูงกา ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "ยาพิษงั้นหรือคะ? หัวหน้าลี่ ท่านพูดจาให้เกียรติแพทย์หลวง... อ้อ แพทย์ฝึกหัดอย่างฉันด้วยค่ะ" อวี้ซินเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนผู้ฟังถึงกับขนลุกซู่ "นี่คือ 'ชาปรับสมดุลธาตุหยินหยาง' สูตรเฉพาะที่สกัดจากสมุนไพรป่าล้ำค่าในมิติ... เอ่อ ในป่าลึกต่างหากล่ะคะ มันช่วยชำระล้างสารพิษ ขับสิ่งสกปรก และที่สำคัญที่สุด... มันช่วยกระตุ้น 'ความสัตย์จริง' ของผู้ที่ดื่มเข้าไป ใครที่เคยคิดคดทรยศแผ่นดิน หรืออมเงินช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ของชาวบ้าน ฤทธิ์ยาตัวนี้จะทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจนกว่าจะยอมสารภาพความจริงออกมาทั้งหมดค่ะ!" "เหลวไหล! เจ้า... นังสะใภ้ตระกูลจาง แกกล้าดียังไงมาวางยาพวกเรา!" ลูกน้องคนสนิทของหัวหน้าลี่พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปคว้าคอเสื้อของนาง แต่ทว่า... หมัดล่ำสันดั่งค้อนเหล็กของจางเหว่ยที่ยืนนิ่งเป็นเงาตามตัวภรรยามาตลอด พุ่งเข้าขวางกั้นราวกับกำแพงเหล็กกล้า แรงปะทะเพียงเล็กน้อยทำให้ชายร่างท้วมกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว กลิ่นอายดุดันเยือกเย็นของนายทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบจริงถูกปลดปล่อยออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ใครกล้าแตะต้องเมียฉัน ก้าวข้ามศพฉันไปก่อน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของจางเหว่ยเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น อวี้ซินเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มด้วยความพึงพอใจ นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้หัวหน้าลี่ที่ตอนนี้ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากุมหน้าอกด้วยความทรมานจากฤทธิ์ยา (ที่แท้จริงแล้วเป็นสมุนไพรฤทธิ์ร้อนกระตุ้นการไหลเวียนเลือดที่นางปรุงขึ้นเพื่อกดดันทางจิตวิทยา) แววตาของนางเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัด "หัวหน้าลี่ค่ะ ท่านจำสัญญาประชาคมเมื่อสามปีก่อนได้ไหมคะ เรื่องเงินกองทุนพัฒนาหมู่บ้านที่ท่านแอบอ้างชื่อชาวบ้านไปเบิกมาสร้างบ้านหลังใหม่ให้ลูกชายท่าน หรือบัญชีรายชื่อแปลงที่ดินจัดสรรที่ท่านใช้อำนาจหน้าที่ฮุบเอาไว้เป็นของเครือญาติ... เอกสารเหล่านี้ ถ้าฉันส่งตรงไปยังสำนักงานเขตคอมมิวนิตอำเภอ หรือแม้แต่กองบัญชาการทหารย่อย คิดว่าบั้นปลายชีวิตของท่านในวัยชราจะได้นอนพักผ่อนที่ไหนคะ? คุกมืดใช้แรงงาน หรือลานประหารประจานความผิด?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มเงินเล่มยาวที่พุ่งตรงเข้าฝังจุดตาย หัวหน้าลี่หน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าเดิม ความลับที่คิดว่าปิดบังไว้มิดชิดบัดนี้กลับถูกหญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่งขุดคุ้ยขึ้นมาวางตีแผ่บนโต๊ะอย่างไร้ความปรานี "เธอ... เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง..." หัวหน้าลี่ละล่ำละลักละอายใจ ละอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "โลกนี้ไม่มีความลับหรอกค่ะ หัวหน้าลี่ มีเพียงคนโง่ที่คิดว่าคนอื่นโง่กว่าตัวเองเท่านั้น" อวี้ซินย่อตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ทางเลือกมีแค่สองทางค่ะ... หนึ่งคือเซ็นชื่อในหนังสือลาออกจากตำแหน่งทั้งหมด และคืนเงินที่โกงไปให้ชาวบ้านภายในวันนี้ สอง... ดื่มชาถ้วยนี้ให้หมด แล้วรอให้ตำรวจสืบสวนสอบสวนเข้ามารวบตัวท่านกับพรรคพวกในข้อหาทุจริตระดับชาติ ท่านเลือกทางไหนดีคะ?" บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ เสียงกระดิ่งลมหน้าบ้านดังกรุ๊งกริ๊งตามแรงลมเบาๆ ท่ามกลางความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ในที่สุด หัวหน้าลี่ก็หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง มือที่สั่นเทารับพู่กันจากมือของจางเหว่ยที่ยื่นมาให้ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษยอมรับความผิดด้วยความจำยอม การถอนรากถอนโคนอิทธิพลมืดในหมู่บ้านแห่งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีด้วยมันสมองและวิชาการแพทย์ผสมผสานจิตวิทยาของอวี้ซิน แต่ทว่า... ในขณะที่ชาวบ้านเริ่มทยอยพากันกลับด้วยความโล่งอกและชื่นชมสะใภ้ตระกูลจาง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านยามวิกาลก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น เดินไปเปิดประตูรั้วด้วยความระแวดระวัง ทว่าทันทีที่ประตูเปิดออก แสงไฟจากตะเกียงพายุเผยให้เห็นร่างของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐจากเมืองหลวง ท่าทางเร่งรีบและใบหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับเอกสารตราประทับลับสีแดงฉานที่ยื่นมาตรงหน้าจางเหว่ย "ร้อยโทจางเหว่ย... คำสั่งด่วนจากส่วนกลาง! ภรรยาของคุณ... แพทย์หญิงหลินอวี้ซิน ถูกกล่าวหาว่าขโมย 'สมุนไพรบรรณาการหลวง' ลับสุดยอดจากสถาบันวิจัยการแพทย์แห่งชาติ เชิญตัวไปสอบสวน ณ บัดนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอมานะคะ