แผนการณ์ลอบทำร้าย

ปัง! เสียงทุบประตูไม้เก่าแก่ดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากขื่อคาบ้าน แรงกระแทกนั้นหนักหน่วงรากับตั้งใจจะพังมันเข้ามาให้พังครืนในคราเดียว ตามมาด้วยเสียงตะโกนแหบแห้งแต่แฝงด้วยความตื่นเต้นระคนยินร้ายของ "หลี่เฉียง" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยประจำคอมมูน ที่ดังลอดเข้ามาในความเงียบสงบยามวิกาล "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่ความมั่นคงคอมมูน! ได้รับแจ้งว่าบ้านนี้ซ่อนตัวสายลับและขายยาเถื่อนผิดกฎหมาย!" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นก้อน หลินอวี้ซินไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่ยังคงเรียบเฉย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและคมกริบราวกับมองทะลุปรโปร่งถึงเบื้องหลังอันสกปรกของคนหน้าประตู เธอยังคงยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ที่มีกลิ่นหอมกรุ่นของยาสุนไพรต้มลอยอวล จางเหว่ย สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเท้าลงมาจากเตียงนอน ขยับกายเข้ามาขวางหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาดุจพญาอินทรีย์หรี่แคบลงอย่างอันตราย กล้ามเนื้อสันรามเกร็งแน่นจนเห็นเป็นสันชัดเจน "ใครกล้าพังบ้านผม ลองดูสิ" เสียงทุบของจางเหว่ยต่ำทุบและทรงพลัง ลอดผ่านบานประตูออกไปจนคนข้างนอกชะงักไปชั่วขณะ อวี้ซินเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ ส่งสัญญาณเตือนให้เขาระงับโทสะ ก่อนจะยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา คนพวกนี้คงคิดว่าเธอเป็นเด็กสาวบ้านนอกไร้เดียงสาที่ยอมให้รังแกง่ายๆ สินะ ถึงได้กล้าก섬อาจใช้ข้อหา "ขายยาเถื่อน" และ "ซ่อนตัวสายลับ" มายัดเยียดให้ตอนดึกดื่นเช่นนี้ แกร็ก! สลักไม้ถูกดึงออกอย่างง่ายดาย บานประตูไม้ถูกผลักเปิดผางออกโดยแรงถีบครั้งสุดท้ายของหลี่เฉียง ทว่าแทนที่เขาจะเห็นภาพคนในบ้านกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนด้วยความตกใจ กลับพบเพียงสองสามีภรรยายืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องโถง แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องสะท้อนใบหน้าของอวี้ซินให้ดูโดดเด่นและทรงอำนาจอย่างประหลาด หลี่เฉียงหน้าเหวอไปเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาวางก้ามปู ถือหมายค้นกระดาษยับยู่ยี่ในมือชูขึ้นสูง "หลินอวี้ซิน! จางเหว่ย! พวกแกสองคนกล้าดีอย่างไรถึงแอบลักลอบผลิตยาไม่มีทะเบียน และที่สำคัญ... เราได้รับเบาะแสแน่ชัดว่าพวกแกซ่อนสายลับพรรคชาตินิยมไว้ในบ้าน หลีกทางซ้ำ! ข้าจะค้นให้พลิกแผ่นดิน!" ด้านหลังของหลี่เฉียงคือ "ป้าเฉิน" หญิงปากตลาดประจำหมู่บ้านที่ยืนชะเง้อคอรอสมน้ำหน้าอยู่ไม่ห่าง นางแอบส่งยิ้มหยันด้วยความสะใจ เพราะนางเป็นคนแอบเอา "ผงสมุนไพรประหลาด" ไปโรยไว้หลังบ้านอวี้ซินเมื่อตอนเย็น เพื่อสร้างหลักฐานเท็จตามคำสั่งของใครบางคน อวี้ซินกวาดสายตามองคนกลุ่มนั้น ไล่ตั้งแต่ท่าทางตื่นเต้นดีใจของหลี่เฉียง ไปจนถึงพิรุธสั่นระริกที่ปลายนิ้วของป้าเฉิน เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราwithคมมีดผ่าตัดดังขึ้น "หัวหน้าหลี่ ช่างขยันขันแข็งเสียจริงนะคะ ดึกดื่นป่านนี้ยังอุตส่าห์นำกำลังมาตรวจค้นบ้านเรือนราษฎรด้วยตนเอง... น่าประทับใจเสียจริง แต่เอ๊ะ... หมายค้นใบนั้น ประทับตราอย่างถูกต้องจากอำเภอหรือยังคะ หรือว่าเป็นกระดาษเปล่าที่ท่านกับพวกพ้องเขียนขึ้นมาเองเล่นๆ ในวงเหล้าเมื่อหัวค่ำกันแน่?" คำพูดทิ่มแทงใจดำนั้นทำให้หน้าของหลี่เฉียงเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เขาตบโต๊ะข้างฝาเสียงดังลั่น "สามหาว! กล้ากล่าวหาเจ้าหน้าที่รัฐหรือ! พวกแก... ค้นให้ทั่ว! เจออะไรที่น่าสงสัย ยึดมาให้หมด!" เหล่าชายฉกรรจ์ในชุดหน่วยรักษาความปลอดภัยกรูเข้ามาในบ้านทันที พวกมันทำท่ารื้อค้นข้าวของกระจัดกระจายราวกับโจรปล้นบ้าน ป้าเฉินแอบเดินกระย่องกระแย่งไปที่มุมครัว ทำทีเป็นช่วยหาแต่สายตาสอดส่ายหาห่อกระดาษที่นางนำมาซ่อนไว้เมื่อตอนเย็น ทว่า... "อุ๊ย! ตายแล้ว! นี่มันอะไรกัน!" ป้าเฉินแกล้งร้องโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมชูห่อกระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ ขึ้นมา "หัวหน้าหลี่! ทางนี้ค่ะ! ฉันเจอแล้ว! ห่อผงประหลาดนี่ซ่อนอยู่หลังไหเกลือ! นี่ต้องเป็นยาเถื่อนหรือผงลับของสายลับแน่ๆ!" หลี่เฉียงรีบวิ่งเข้าไปดูทันที สองตาเป็นประกายโลภโมโทสัน "ฮ่าๆๆ! หลักฐานคาตา! หลินอวี้ซิน คราวนี้แกดิ้นไม่หลุดแน่ โทษฐานค้าของเถื่อนและเป็นสายลับ โทษหนักคือเข้าค่ายกักกันสี่ทิศตลอดชีวิต!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบ จางเหว่ยกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารผู้ผ่านศึกจนหลี่เฉียงผถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว แต่ทว่า... ภรรยาตัวน้อยของเขากลับส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอารมณ์ดี ราวกับกำลังดูลิงแสดงละครสัตว์ "ตลกเสียจริงนะคะ ป้าเฉิน... รู้ได้อย่างไรคะว่าห่อกระดาษนั่นคืออะไร ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แกะดูด้วยซ้ำ หรือว่า... ท่านเป็นคนเอาไปวางไว้เองกันแน่?" ป้าเฉินสะดุ้งเฮือก สีหน้าซีดเผือดลงทันที ละล่ำละลักปฏิเสธ "เหลวไหล! นังเด็กนี่! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! ฉัน... ฉันแค่บังเอิญเห็นมันต่างหาก!" "บังเอิญงั้นหรือคะ?" อวี้ซินก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ป้าเฉินทีละก้าว แววตาคมกริบราวกับแพทย์กำลังวินิจฉัยโรคผู้ป่วยใกล้ตาย "ห่อกระดาษนั่น ปิดผนึกด้วยครั่งสีแดง ซึ่งเป็นตราประทับเฉพาะของ 'ร้านขายยาตระกูลหวัง' ในเมืองหลวง... และที่สำคัญที่สุด ในห่อนั้นไม่ได้มียาเถื่อนอะไรหรอกค่ะ..." เธอยื่นมือไปหยิบห่อกระดาษนั้นขึ้นมาจากมือของป้าเฉินที่กำลังสั่นเทา แกะเชือกฟางออกต่อหน้าต่อตาคนทั้งหมด ผงสีขาวละเอียดร่วงกราวลงบนฝ่ามือ "แต่มันคือ 'ผงกำจัดปลวก' ชนิดเข้มข้น ที่ฉันเพิ่งซื้อมาจากสหกรณ์การเกษตรเมื่อวานซืน เพื่อเอามาโรยไม้กันปลวกกินบ้านหลังนี้... ป้าเฉินคะ หรือว่าบ้านของท่านไม่มีปลวกขึ้น จนท่านต้องมาขโมยผงกำจัดปลวกของบ้านฉันไปซ่อนไว้หลังไหเกลือเพื่อจัดฉากให้พวกหัวหน้าหลี่กันแน่คะ?" เพล้ง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง หลี่เฉียงหน้าถอดสี ส่วนป้าเฉินเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น เหงื่อกาฬไหลซกเต็มใบหน้า นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ หลักฐานยัดเยียดที่อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดี กลับกลายเป็นหลักมัดตัวพวกมันเองเสียอย่างนั้น! จางเหว่ยที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น สบโอกาสทองก้าวเท้าเข้าไปยืนซ้อนหลังภรรยา มือหนาวางลงบนไหล่บางอย่างปกป้อง ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองหลี่เฉียงด้วยรังสีฆ่าฟันที่น่ากลัวที่สุด "หัวหน้าหลี่..." เสียงทุบทุ้มของจางเหว่ยดังขึ้นราวกับเสียงยมทูตเคาะประตูบ้าน "บุกรุกเคหสถานในยามวิกาล ใส่ร้ายป้ายสีประชาชน และร่วมมือกันสร้างหลักฐานเท็จ... ความผิดเหล่านี้ ในฐานะอดีตทหารผ่านศึก ฉันคิดว่าเราควรไปคุยเรื่องนี้กันที่ 'กองบัญชาการทหารประจำอำเภอ' เสียหน่อยดีไหม?" หลี่เฉียงหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ จนแทบยืนไม่อยู่ เขารู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถึงหูผู้กองหลี่หรือฝ่ายทหาร ชีวิตราชการของเขาคงจบเห่ในพริบตาเดียว! อวี้ซินแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูหลี่เฉียงที่กำลังยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "ยังไม่หมดแค่นั้นหรอกนะคะ... ฉันยังมียาขับพิษสูตรพิเศษที่เพิ่งคิดค้นขึ้นมาใหม่ อยากให้หัวหน้าหลี่ลองชิมเป็นคนแรกเพื่อทดสอบประสิทธิภาพหน่อยไหมคะ รับรองว่า... จะทำให้ท่านจดจำคืนนี้ไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น อวี้ซินก็หมุนตัวเดินกลับไปหยิบกาชาสมุนไพรบนโต๊ะ กลิ่นหอมฉุนแปลกประหลาดของสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะที่ถูกเคี่ยวจนงวดเริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง กลิ่นหอมลึกลับที่ชวนให้ผู้สูดดมรู้สึกมึนงงและหัวใจเต้นระรัวราวกับมีใครมาจุดไฟแผดเผาอยู่ภายในอก... -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอนะคะ