คำสารภาพของสามี

"ซองยานี่... เจ้าเอามาจากไหน?" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยดังลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์กวาดมองไปรอบห้องมืดสลัวด้วยความระแวดระวัง สัญชาตญาณของอดีตนายทหารผู้ผ่านสมรภูมิเดือดมาโชกโชนตื่นตัวเต็มพิกัด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังร่างของหลินอวี้ซินไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง มือหนาเอื้อมไปคว้าซองยาเปื้อนเลือดที่ตกลงแทบเท้าขึ้นมาพินิจด้วยความรวดเร็ว หลินอวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติกลับคืนมา กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของคราบเลือดเก่าบนกระดาษห่อบอกนางได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่จดหมายขู่ธรรมดา แต่เป็นคำประกาศสงครามจากเงามืดที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉาก! "หมอหลิน..." นางทวนชื่อที่สลักไว้บนซองยาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สมองอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็ว 'คนใต้เตียงของพวกท่าน' หมายความว่าอย่างไร? ในบ้านหลังนี้ นอกจากนางกับจางเหว่ยแล้ว ก็มีเพียงห้องเก็บฟืนและใต้ถุนบ้านที่ใช้เก็บผักกาดดอง... หรือว่าจะมีใครแอบซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นเรือนไม้เก่าๆ นี้ตั้งแต่ตอนที่พวกเขายังไม่กลับมาจากตลาดมืด? "อวี้ซิน ถอยไปอยู่ข้างหลังข้า" จางเหว่ยเอמהขึ้นเสียงเข้ม ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของเขามีฝีมือทางการแพทย์และฉลาดเป็นกรด แต่นี่คือเรื่องของความปลอดภัยและอันตรายถึงชีวิต เขาไม่มีทางยอมให้นางต้องเอาตัวเข้าแลกเด็ดขาด แต่นั่นไม่ใช่สไตล์ของหลินอวี้ซินค่ะ! นางก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้าเคียงบ่าเคียงไหล่กับสามี ดวงตากลมโตเป็นประกายแน่วแน่ นางหยิบเข็มเงินเคลือบตัวยาชาเข้มข้นออกจากมิติลับในพริบตาโดยที่จางเหว่ยมองไม่ทัน "อย่าดูถูกภรรยาตัวเองนักสิคะคุณสามี ข้าเองก็ไม่ใช่ไก่กาที่จะให้ใครมาเชือดได้ง่ายๆ" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงจิ้งหรีดนอกหน้าต่างเงียบกริบราวกับรับรู้ได้ถึงรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากคนทั้งคู่ จางเหว่ยเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของภรรยา แววตาของเขาไหววับด้วยความรู้สึกซับซ้อน—ทั้งตกใจ ห่วงใย หวงแหน และ... ความรู้สึกผิดที่อัดแน่นอยู่ในอกมานาน "อวี้ซิน..." จางเหว่ยเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงห้วนๆ ของชายบ้านไร่ปากไม่ตรงกับใจอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงจัง "ถ้าคืนนี้... ถ้าคืนนี้พวกเราต้องรอดออกไปไม่ได้ ข้ามีบางอย่างที่... ยังไม่เคยบอกเจ้า" หลินอวี้ซินชะงักไปเล็กน้อย นางหันไปสบตากับเขา แววตาของชายหนุ่มในยามนี้ไม่มีความกระด้างเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวิ้งว้างและความห่วงหาที่ลึกซึ้งจนน่าตกใจ "พูดบ้าอะไรคะ ใครจะตายกัน! ข่ายังอยากใช้ชีวิตเสวยสุข เก็บเงินซื้อที่ดินแปลงใหญ่ และรอดูท่านก้าวหน้าอยู่ อย่ามาพูดจาตัดพ้อตอนนี้เลยค่ะ ไปจัดการคนใต้ถุนบ้านก่อนเถอะ!" นางตั้งใจจะเบี่ยงเบนประเด็นเพราะหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะให้กับสายตาคู่นั้น แต่จางเหว่ยกลับคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เจ็บปวด หากแต่อบอุ่นและมั่นคงจนนางต้องยอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ฟังข้าก่อน อวี้ซิน..." จางเหว่ยสูดหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต "วันที่แม่กับน้องสาวของข้าบังคับให้เจ้าแต่งเข้าบ้านมาเพื่อเป็นทาสรับใช้ วันนั้น... ข้าเกลียดตัวเองที่สุดที่ปกป้องเจ้าไม่ได้ ข้าเป็นแค่ทหารปลดประจำการที่ไม่มีอนาคต ข้ากลัว... กลัวว่าถ้าข้าเข้าหาเจ้าดีๆ เจ้าจะรังเกียจข้า กลัวว่าวันหนึ่งเจ้าจะหนีหายไปจากชีวิตข้า..." ถ้อยคำสารภาพที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจชายหนุ่มร่างใหญ่ ทำให้หลินอวี้ซินถึงกับพูดไม่ออก นางมองใบหน้าคมเข้มที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ไม่ใช่เพราะความกลัวจากศัตรูในเงา แต่เป็นความกลัวที่จะสูญเสียผู้หญิงตรงหน้าไปต่างหาก "ท่านพี่..." น้ำเสียงของนางอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ข้ารักเจ้า..." จางเหว่ยเอמהคำนั้นออกมาในที่สุด น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ตั้งแต่วันแรกที่เจ้าฟื้นขึ้นมาจากไข้ป่าและลุกขึ้นมาตบสั่งสอนคนพวกนั้น... ดวงตาของเจ้าที่เด็ดเดี่ยวและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร มันฝังอยู่ ารรับรู้ของข้าตลอดมา ข้าไม่ได้รักเพราะหน้าที่ของการเป็นสามีภรรยา แต่ข้ารัก... รักทุกลมหายใจของเจ้า หลินอวี้ซิน" ให้ตายเถอะ! นี่คือนิยายยุค 70 จริงๆ หรือคะ ทำไมนายทหารบ้านไร่คนนี้ถึงได้รุกฆาตด้วยคำพูดหวานเลี่ยนแต่จริงใจแบบนี้ได้ ทำเอาแพทย์หญิงมือหนึ่งจากศตวรรษที่ 21 อย่างนางถึงกับไปไม่เป็น แก้มเนียนนุ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขินอาย "พ... พรрмаคมอะไรตอนนี้คะ! ศัตรูยังอยู่ใต้ถุนบ้านเรานะ!" นางแหวใส่กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก จางเหว่ยหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มแรกที่จริงใจและอ่อนโยนที่สุดถูกส่งให้ภรรยา เขายกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบาๆ อย่างทะนุถนอม "เจ้าค่ะ ข้าจะจัดการมันก่อน แล้วค่อยกลับมาฟังคำตอบจากปากเจ้าว่า... เจ้าพอจะมีพื้นที่ในหัวใจให้สามีคนนี้บ้างหรือยัง" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยก็เปลี่ยนท่าทีเป็นพญาเสือโคร่งผู้ล่าทันที เขาก้าวเท้าไปที่มุมห้อง คว้าไม้กระบองยาวที่ใช้ฟืนมาถือไว้มั่น ก่อนจะพังประตูกั้นใต้ถุนบ้านเปิดออกด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงไม้แตกหักดังสนั่น! "แกเป็นใคร ออกมา!" จางเหว่ยตวาดก้อง กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ หลินอวี้ซินกำเข็มเงินในมือแน่น ดวงตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด นางเตรียมพร้อมที่จะขว้างเข็มพิษใส่ใครก็ตามที่โผล่ขึ้นมา แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่เงาของมือสังหารที่ถือมีดดาบอย่างที่คิด ใต้ถุนบ้านที่มืดมิด มีเพียงร่างสะท้านของคนผู้หนึ่งที่นอนขดตัวอยู่บนกองฟางแห้ง เสื้อผ้าขาดวิรุ่ยเนื้อตัวมอมแมม และเมื่อแสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้านั้น หลินอวี้ซินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ! นั่นไม่ใช่คนร้าย... แต่เป็น "หมอหลิน" ตัวจริงจากสถานีอนามัยประจำคอมมูน ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามวันก่อน! และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ที่หน้าอกของเขามีลูกศรปริศนาปักคาอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตเปื้อนเลือดอีกแผ่นที่เขียนด้วยลายมือสั่นเทาว่า: *'พวกมัน... กำลังมาเอาชีวิตแก... สะใภ้ตระกูลจาง'* ก่อนที่หลินอวี้ซินจะทันได้เอ่ยปากเตือนสามี เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบคู่ก็ดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูดังโครมครามราวกับจะพังเข้ามา! "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่ความมั่นคงคอมมูน! ได้รับแจ้งว่าบ้านนี้ซ่อนตัวสายลับและขายยาเถื่อนผิดกฎหมาย!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!