วิกฤตโรคระบาดปริศนา

“ปิดประตูบ้าน! จางเหว่ย เอาไม้ขัดกลอนให้แน่นที่สุด!” เสียงตวาดของข้าดังลั่นไปถึงโถงหน้าบ้าน แทนที่จะเป็นพ่อค้าสมุนไพรที่นัดหมายไว้ ชายร่างกำยำสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้วกลับมีแววตาดุดันและกลิ่นสาบที่โชยมากับลมเย็นเยียบ กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นเหงื่อ แต่เป็นกลิ่นความตาย... กลิ่นของเลือดที่แห้งกรังผสมกับสมุนไพรที่เน่าเปื่อย จางเหว่ยไม่ถามสักคำ เขาคว้าท่อนไม้หนามาขวางประตูในจังหวะเดียวกับที่ร่างหนึ่งในสามคนนั้นล้มพับลงกับพื้น ร่างกายของมันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ผิวหนังที่เคยปกติบัดนี้กลับมีผื่นแดงม่วงลามไปทั่วใบหน้า ดวงตาที่เบิกโพลงคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเป็นคนเหลืออยู่ มีเพียงความทรมานที่แปรเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่ง “อวี้ซิน นี่มันเรื่องอะไรกัน!” จางเหว่ยหันมามองข้า ใบหน้าคมเข้มของเขาสังเกตเห็นความผิดปกติในทันที ข้าไม่ตอบ แต่ดวงตาส่งสัญญาณไปที่เข็มเงินในแขนเสื้อ มือของข้าสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน นี่ไม่ใช่โรคระบาดธรรมดา... รอยจ้ำเลือดใต้ผิวหนังและอาการชักเกร็งนี้ ข้าเคยเห็นมันในตำราแพทย์โบราณที่อยู่ในมิติลับ มันคือ 'ไข้กาฬพิษ' ที่ห่างหายไปนานหลายสิบปี! “อย่าเพิ่งเข้าใกล้คนพวกนั้น!” ข้าสั่งเสียงเฉียบ “เหว่ยเกอ เตรียมน้ำต้มเดือดผสมน้ำส้มสายชูและเกลือเข้มข้นให้มากที่สุด เราต้องชำระล้างพื้นรอบรั้วบ้านเดี๋ยวนี้!” ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงโวยวายจากบ้านข้างๆ เริ่มดังขึ้น ชาวบ้านที่เห็นคนแปลกหน้าล้มลงต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามามุงดู ด้วยความไร้เดียงสาในยุคสมัยนี้ พวกเขาไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ “ถอยไป! ทุกคนถอยไปให้ห่างจากคนพวกนี้!” ข้าตะโกนก้อง มือหนึ่งคว้าหน้ากากผ้าที่เย็บไว้ลวกๆ ขึ้นมาปิดจมูก ก่อนจะก้าวเท้าออกจากรั้วบ้านอย่างมั่นคง “สะใภ้หลิน เจ้าจะทำอะไร? คนพวกนี้อาจจะแค่เป็นลมแดด...” ป้าข้างบ้านเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข้าแทบอยากจะกรีดร้องใส่หน้านางว่าให้หนีไป แต่นั่นไม่ใช่ทางออก ข้าหยิบเข็มเงินยาวสะท้อนแสงแดดขึ้นมา ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนเกร็งอยู่บนพื้น หนึ่งในนั้นพยายามคว้าข้อเท้าข้า ข้าสะบัดข้อมือเพียงนิด ฝังเข็มลงที่จุด 'สือเสวียน' บนปลายนิ้วของมันทันที เลือดสีดำคล้ำพุ่งออกมาเป็นสาย กลิ่นเหม็นเน่ากระจายไปทั่วจนคนรอบข้างต้องเอามือปิดจมูก “นี่คือโรคติดต่อ!” ข้าประกาศเสียงดัง ฟังชัดไม่มีความลังเล “ใครที่อยู่ใกล้คนกลุ่มนี้ภายในระยะสามวา จงแยกตัวออกไปกักบริเวณตัวเองเสีย อย่าเพิ่งเข้าใกล้ลูกหลานหรือคนในครอบครัว ใครมีน้ำส้มสายชูหรือเหล้าขาว ให้เอามาเช็ดล้างเนื้อตัวเดี๋ยวนี้!” จางเหว่ยไม่ได้อยู่เฉย เขากลับเข้ามาพร้อมกับถังน้ำร้อนที่ผสมน้ำส้มสายชูและสมุนไพรฆ่าเชื้อที่ข้าแอบหยิบออกมาจากมิติลับในย่าม เขารู้หน้าที่ดี ชายร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวางหน้าข้า ป้องกันไม่ให้ชาวบ้านที่ตื่นตระหนกเข้ามาใกล้เกินไป สายตาที่เขามองข้ามีความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข “อวี้ซิน เชื่อเจ้า...” เขาเอ่ยสั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับภูเขา ข้าพยักหน้า ก่อนจะเริ่มตรวจอาการอย่างรวดเร็ว ปอดของพวกมันมีเสียงครืดคราด ลมหายใจที่พ่นออกมามีเชื้อโรคแพร่กระจาย ข้าหยิบยาเม็ดสีขาวขุ่นจากมิติลับ บดละเอียดแล้วป้อนเข้าปากชายที่อาการหนักที่สุดอย่างรวดเร็ว นี่คือยาปฏิชีวนะยุคปัจจุบันที่ข้าเตรียมไว้รับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มลงเหมือนฝนกำลังจะตก บรรยากาศในหมู่บ้านที่เคยสงบสุขกลับอื้ออึงไปด้วยเสียงร้องไห้และเสียงก่นด่า ข้าไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างหวาดระแวง ข้าสนใจเพียงแค่ว่า จะทำอย่างไรไม่ให้เชื้อโรคนี้แพร่ไปถึงคนในครอบครัวของข้าและชาวบ้านคนอื่นๆ เมื่อตกดึก ข้ากลับเข้ามาในห้องปรุงยา มิติลับของข้าคือที่พึ่งเดียวในตอนนี้ ข้าหยิบกล้องจุลทรรศน์ออกมาดูตัวอย่างเลือดที่เก็บมาได้ หัวใจข้ากระตุกวูบเมื่อเห็นรูปร่างของเชื้อแบคทีเรียที่เรียงตัวกันเป็นสายยาว... มันกลายพันธุ์! เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นรัวและหนักหน่วง ข้าสะดุ้งสุดตัว จางเหว่ยที่เฝ้าหน้าบ้านอยู่ตะโกนเข้ามา “อวี้ซิน! หัวหน้าหมู่บ้านมาหา พร้อมกับคนจากสถานีอนามัยอำเภอ... พวกเขาบอกว่าได้รับรายงานว่าเจ้ากำลัง 'ทดลองพิษ' กับคนแปลกหน้า!” ข้าขบกรามแน่น วางอุปกรณ์ทั้งหมดลงในมิติอย่างรวดเร็ว ก้าวเดินไปที่หน้าประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อเปิดประตูออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพียงหัวหน้าหมู่บ้าน แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดกาวน์เก่าคร่ำคร่าที่มีแววตาอำมหิตซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตาหนาเตอะ “คุณหมอหลินสินะ” ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เราได้รับคำสั่งให้มาควบคุมตัวคุณฐานละเมิดกฎหมายสาธารณสุขและเป็นต้นตอของการแพร่เชื้อที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์หมู่บ้านนี้” จางเหว่ยขยับตัวเข้ามาขวางหน้าข้าทันที แต่แล้วข้ากลับสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่หลังคอ เมื่อมองผ่านไหล่ของชายคนนั้นไป ข้าเห็นเงาร่างคนชุดดำนับสิบยืนซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้... คนพวกนี้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ แต่เป็นใครบางคนที่รอจังหวะนี้มานานแล้ว “อวี้ซิน...” จางเหว่ยกระซิบเสียงต่ำ “อย่าออกไป” ข้าสูดหายใจลึก ยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ท่ามกลางวิกฤตที่ดูเหมือนไร้ทางออก ข้ากำขวดยาพิษร้ายแรงไว้ในมือแน่น ถ้าพวกมันกล้าเข้ามาเพียงก้าวเดียว หมู่บ้านนี้อาจจะไม่ได้มีแค่โรคระบาดให้ต้องรับมือ... แต่จะมีศพของคนโง่เขลาที่ไม่รู้ว่ากำลังหาเรื่องใครอยู่! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหมอหญิงอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปจะยิ่งเข้มข้นกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!