สัญญาณแห่งการเปลี่ยนแปลง

ปึก! แฟ้มเอกสารหนาเตอะถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสอบสวนของสถานีตำรวจคอมมูน จนเจ้าหน้าที่ยศสูงถึงกับต้องขยับแว่นตาหนาเตอะด้วยความประหม่า ขณะที่หลินอวี้ซินยังคงนั่งไขว่ห้าง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นฉายแววเยียบเย็นราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่กำลังแสดงละครสัตว์ฉากใหญ่ "แพทย์หญิงหลิน... ทางเราพบหลักฐานมัดตัวแน่นหนา สมุนไพรล้ำค่ามูลค่าหลายร้อยหยวนถูกซ่อนอยู่ใต้ถุนห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงพยาบาล และมีการลงชื่อเบิกจ่ายโดยใช้ลายมือของคุณ ท่านผู้อำนวยการให้การซัดทอดว่าคุณคือหัวหน้าขบวนการลักลอบค้าของเถื่อน!" ตำรวจนายนั้นขู่ด้วยน้ำเสียงเข้มหวังให้หญิงสาวหวาดกลัว ทว่าอวี้ซินกลับหัวعมาเบาๆ เสียงหัวeเราะในลำคอช่างเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ เธอปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยหางตา "หัวหน้าขบวนการหรือคะ? ช่างกล้าพูดเสียจริง!" อวี้ซินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่น "ท่านผู้อำนวยการสมองเสื่อมจนจำไม่ได้หรือว่า ลายมือที่ใช้เบิกจ่ายสมุนไพรล้ำค่าเหล่านั้น จำเป็นต้องใช้ตราประทับเหล็กประจำตัวแพทย์อาวุโส ซึ่งตราประทับของฉัน... ถูกขโมยไปตั้งแต่คืนวันที่สามเดือนก่อน และฉันได้แจ้งความลงบันทึกประจำวันไว้ที่นี่... บนโต๊ะตัวที่ท่านนั่งอยู่นี้เอง!" นิเรียวเรียวดั่งหยกขาวชี้ไปยังแฟ้มบันทึกคดีเก่าที่ถูกกองทับไว้ใต้แฟ้มใหม่ เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบพลิกหาด้วยความลนลาน ก่อนจะหน้าซีดเผือดเมื่อพบหลักฐานที่ว่านั้นจริงๆ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มของร้อยโทจางเหว่ยเดินก้าวเข้ามาด้วยรัศมีน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววับวาวด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ด้านหลังของเขาคือชายวัยกลางคนสวมแว่นตาที่ตัวสั่นเทา—ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่หน้าซีดเผือดราวกับศพเดินได้ เนื่องจากความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกจางเหว่ยขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดเปลือกในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน! "ภรรยาผม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความดุดัน ทรงพลังเสียจนนายตำรวจผู้สอบสวนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จางเหว่ยเดินตรงเข้ามาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ที่อวี้ซินนั่งอยู่ มือใหญ่เอื้อมไปกุมมือเรียวของภรรชาไว้แน่น สัมผัสอบอุ่นและไอร้อนจากฝ่ามือของสามีส่งผ่านความมั่นคงมาให้เธอ อวี้ซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ..." อวี้ซินกระซิบเบาๆ "ผมบอกแล้วว่าจะไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณเด็ดขาด" จางเหว่ยหันไปมองหน้าผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ตอนนี้ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับสารภาพความจริงทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือก ว่าตนเองเป็นคนโลภมากและพยายามใส่ร้ายแพทย์หญิงหลินเพื่อปกปิดความผิดในการยักยอกเวชภัณฑ์ของตนเอง คดีพลิกในพริบตา! ผู้อำนวยการจอมปลอมถูกควบคุมตัวทันทีท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน ขณะที่หลินอวี้ซินและจางเหว่ยเดินเคียงคู่กันออกจากสถานีตำรวจ ท่ามกลางบรรยากาศยามสายที่ลมหนาวระลอกสุดท้ายเริ่มพัดผ่าน แต่หัวใจของคนทั้งสองกลับอบอุ่นยิ่งกว่าฤดูใบไม้ผลิ ยุคสมัยนี้กำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว... นโยบายการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเปิดกว้างทางการค้าเริ่มส่งสัญญาณลอยมาตามลม ข่าวลือเรื่องการอนุญาตให้ประชาชนค้าขายส่วนตัวได้เริ่มหนาหูขึ้นทุกที สำหรับคนอื่นนี่อาจเป็นเพียงข่าวลือลมๆ แล้งๆ แต่สำหรับแพทย์หญิงอวี้ซินผู้มาจากอนาคต นี่คือ "โอกาสทองคำ" ที่จะสร้างอาณาจักรธุรกิจของตัวเองให้ยิ่งใหญ่! เมื่อกลับมาถึงบ้านพักในหมู่บ้าน อวี้ซินไม่รอช้า เธอใช้เวลาช่วงบ่ายขลุกตัวอยู่ในห้องครัวทันที กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีนโบราณลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ วันนี้เธอตั้งใจจะทำเมนู "ไก่ตุ๋นโสมสมุนไพรป่าและเห็ดหอมในมิติลับ" เพื่อฉลองชัยชนะและบำรุงร่างกายให้สามีที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน เนื้อไก่บ้านเนื้อแน่นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก น้ำซุปสีทองใสแจ๋วที่เคี่ยวร่วมกับโสมอายุร้อยปีจากมิติลับส่งกลิ่นหอมยวนใจ ชวนให้ท้องร้องครางครืน จางเหว่ยที่เพิ่งผ่าฟืนเสร็จเดินเข้ามาล้างมือ ลมหายใจของเขาต้องสะดุดเมื่อกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นแตะจมูก ชายหนุ่มสวมกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลังอย่างออดอ้อน เอาคางเกยไหล่เล็กด้วยความรักใคร่ระคนหิวโหย "หอมเหลือเกิน... เมียจ๋า วันนี้ทำอะไรกินกันแน่เนี่ย หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ทำเอาอวี้ซินอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม "คนตะกละ... ไปล้างหน้าล้างตาก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกแผนการสำคัญให้ฟังด้วย" อวี้ซินเอ่ยพลางใช้ทัพพีเคาะมือเขาเบาๆ ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งล้อมวงทานอาหารรสเลิศด้วยกันอย่างมีความสุข บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและเสียงหัวเราะ จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังสนั่นขึ้นที่หน้าบ้าน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณนายหลิน! คุณจางเหว่ย!แย่แล้วครับ... มีคนจากตัวอำเภอแต่งตัวภูมิฐานนั่งรถจี๊ปคันหรูมาจอดหน้าหมู่บ้าน พวกเขาบอกว่าได้รับจดหมายเสนอขายสูตรยาสมุนไพรล้ำค่าจากคุณ และตอนนี้... พวกเขากำลังรอพบคุณอยู่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน พร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่อัดแน่นไปด้วยเงินสดปึกใหญ่เท่าภูเขา!" อวี้ซินชะงักมือที่กำลังคีบชิ้นไก่เข้าปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที เธอกลืนอาหารลงคออย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับจางเหว่ยที่กำลังมองเธอด้วยแว่นตาสروคมกริบและรอยยิ้มภาคภูมิใจ ทว่า... ก่อนที่อวี้ซินจะได้ลุกขึ้นไปต้อนรับแขกผู้มาเยือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาตะโกนลั่นว่า— "สะใภ้หลิน! รีบหนีเร็วเข้า! คนที่มา... ไม่ใช่แค่พ่อค้าธรรมดา แต่เขาคือ...!" อวี้ซินหมอยายุค 70 เป็นกำลังใจให้รี้ดเดอร์ทุกคนสู้ชีวิตไปด้วยกันนะคะ!