ภารกิจกู้ชีพแข่งกับเวลา

“ถอยไปให้หมด! ถ้าใครยังกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าไม่รับรองความปลอดภัยของพวกมันแน่!” เสียงประกาศกร้าวของหลินอวี้ซินดังสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดมิดของลานบ้านตระกูลจาง ขวดยาเซรามิคสีขาวนวลในมือเรียวบางถูกกำไว้แน่น เนื้อยาพิษสกัดเข้มข้นที่พร้อมจะเปลี่ยนอากาศรอบตัวให้กลายเป็นอัมพฤกษ์ภายในสามลมหายใจถูกเตรียมพร้อม เปลวเพลิงจากคบเพลิงในมือของชาวบ้านสะท้อนกับดวงตาคู่คมกริบที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาและเด็ดเดี่ยวราวกับพญายมสาวที่พร้อมจะพิพากษาทุกคนที่ขวางทาง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจกระชั้นชิดของฝูงชน หัวหน้าหมู่บ้านผู้ถือกระบองไม้ไผ่หน้าซีดเผือด เขาไม่คิดว่าสะใภ้รองตระกูลจางผู้นี้จะมีความเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ โรคระบาดประหลาดกำลังคุกคามหมู่บ้าน เด็กๆ และคนแก่เริ่มล้มป่วยจนหายใจรินรัน ชาวบ้านที่ตื่นตระหนกจึงพากันยกพวกมาหมายจะแย่งชิงยารักษาและสมุนไพรที่พวกเขาลือกันว่านางซุกซ่อนไว้ แต่ไม่มีใครคาดคิดว่านางจะกล้าเอาชีวิตมาแลก “อวี้ซิน... อย่าใจร้อน ลูก ใจเย็นๆ ก่อน พวกเขาแค่ตื่นกลัวเท่านั้น” ป้าสะใภ้ใหญ่ที่แอบยืนหลบอยู่หลังฝูงชนส่งเสียงละล่ำละลักด้วยความกลัว นางกลัวว่าพิษในมือของหลินอวี้ซินจะพลาดเป้ามาโดนตนเองเข้า “ตื่นกลัวหรือเจ้าคะ? ถึงได้ถือคบเพลิงมารุมล้อมบ้านคนป่วยราวกับจะมาเผาทั้งเป็นเช่นนี้!” หลินอวี้ซินแค่นหัวเราะเสียงเย็น สายตากวาดมองกลุ่มคนโลภที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความหวาดกลัว “ถ้าพวกท่านอยากได้ความตาย ข้าก็พร้อมจะสงเคราะห์ให้ตอนนี้ แต่ถ้าใครยังรักชีวิต... ไสหัวกลับไปเสีย! ไม่อย่างนั้น ต่อให้รอดจากโรคระบาด พวกท่านก็จะได้ตายด้วยพิษเน่าเฟะไม่มีชิ้นดี!” วาจาเฉียบคมดุจมีดโกนปักฉึกเข้าไปในใจของทุกคน หัวหน้าหมู่บ้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นแววตาที่เอาจริงของหลินอวี้ซินแล้ว เขาก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ขู่ สุดท้ายด้วยความกลัวตาย ฝูงชนจึงค่อยๆ ถอยร่นออกไปทีละก้าวอย่างไม่เต็มใจ จนกระทั่งลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทันทีที่ร่างสุดท้ายลับตาไปจากรั้วบ้าน หลินอวี้ซินก็ทรุดตัวลงเล็กน้อย ความตึงเครียดเมื่อครู่ดึงพลังงานไปไม่น้อย จางเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ก้าวเข้ามาประคองร่างภรรยาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มทอประกายความห่วงใยล้ำลึก มือหนาอบอุ่นเอื้อมไปกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบของนางไว้ “เจ้าทำเกินไปแล้ว อันตรายเกินไป” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล แม้เขาจะเชื่อมั่นในฝีมือของนาง แต่การต้องเผชิญหน้ากับคนนับสิบด้วยตัวคนเดียว ย่อมทำให้หัวใจของนายทหารผู้ผ่านศึกมาอย่างโชคโชนกระตุกวูบ “ถ้าไม่ทำเช่นนี้ พวกมันก็จะได้ใจและเข้ามาปล้นชิงทุกอย่างไปจนหมด แล้วเราจะเอาอะไรมารักษาคนเจ็บในหมู่บ้านเล่าคะพี่จาง?” หลินอวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี มุมปากยกยิ้มอ่อนโยนเพื่อคลายความกังวล “ข้ามีวิธีของข้า ท่านวางใจเถอะ” นางดึงมือออกจากกราบการกุมก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าสู่ห้องครัวที่ปิดทึบ จางเหว่ยพยักหน้ารับอย่างรู้หน้าที่ เขาทำหน้าที่ยืนเฝ้าระวังที่หน้าประตู ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาขัดจังหวะเด็ดขาด เมื่อเข้ามาด้านใน หลินอวี้ซินกวาดสายตาสำรวจรอบตัวเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะส่งจิตอธิษฐานวับเดียว ร่างเพรียวบางก็หายวับไปจากห้องครัว มิติลับโรงพยาบาลส่วนตัวต้อนรับนางด้วยแสงไฟสีขาวนวลตา กลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อและอุปกรณ์การแพทย์สมัยใหม่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด “เอาล่ะ ได้เวลาทำงานแข่งกับเวลาจริงๆ แล้วสินะ” นางพึมพำกับตัวเองขณะเดินตรงไปยังห้องปฏิบัติการเคมีขั้นสูง หน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบแสดงผลวิเคราะห์เชื้อโรคระบาดที่นางเก็บตัวอย่างมาจากผู้ป่วยในหมู่บ้านเมื่อวานนี้ เชื้อไวรัสกลายพันธุ์ชนิดนี้มีความรุนแรงและแพร่กระจายผ่านทางอากาศและน้ำได้รวดเร็ว หากปล่อยไว้เกินสามวัน อัตราการเสียชีวิตจะสูงถึงเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ “สมุนไพรโบราณอย่างเดียวคงสกัดฤทธิ์ได้ไม่ทันการณ์ ต้องใช้เทคโนโลยีสกัดสารชีวโมเลกุลในมิติร่วมด้วย” หลินอวี้ซินสวมถุงมือยางและหน้ากากอนามัยอย่างคล่องแคล่ว นิ้วเรียวราวกับดีดพิณกดลงบนแป้นพิมพ์ควบคุมระบบอัจฉริยะ หลอดแก้วทดลองเรียงรายส่งเสียงฮัมเบาๆ เครื่องปั่นเหวี่ยงความเร็วสูงเริ่มทำงาน ข้อมูลตัวเลขและกราฟสีแดงวิ่งพล่านบนหน้าจอ ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวเมื่อสารตั้งต้นถูกผสมผสานอย่างลงตัว ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องจักรและเสียงต้มกลั่นยาที่ดังสม่ำเสมอ หลินอวี้ซินดึงเอาโสมป่าพันปีที่เก็บไว้ในคลังสมุนไพรล้ำค่าออกมา ฝานเป็นแผ่นบางเฉียบด้วยมีดเลเซอร์พลังงานแสง ก่อนจะหยดลงไปในสารละลายสีมรกต กลิ่นหอมหวานเย็นเยือกของสมุนไพรล้ำค่าผสมผสานกับกลิ่นเคมีบริสุทธิ์ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องทดลอง ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ แต่นางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการควบคุมอุณหภูมิและความดันในหม้อสกัด ปริมาณเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมขาวเนียน แต่มือของนางไม่มีแม้แต่จะสั่นไสว “สำเร็จแล้ว!” ขวดยาแก้วใสขนาดเล็กนับสิบขวดเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ของเหลวภายในเปล่งประกายระยิบระยับราวกับแสงดาว น้ำยานี้ไม่เพียงแต่จะฆ่าเชื้อไวรัสได้อย่างหมดจดในโดสเดียว แต่ยังช่วยฟื้นฟูเซลล์ปอดที่เสียหายได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหยิบขวดยาทั้งหมดใส่ตะกร้าสานไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ จากนั้นจึงตั้งจิตอธิษฐานพาตัวเองกลับออกมายังโลกความเป็นจริง กลิ่นหอมเย็นบริสุทธิ์ของโอสถทิพย์โชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวทันทีที่นางปรากฏตัวขึ้น จางเหว่ยที่ยืนเฝ้าอยู่รีบหันมามองด้วยความสนใจ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นขวดยาจำนวนมากในตะกร้า “นี่คือ...” “ยารักษาค่ะ” หลินอวี้ซินยิ้มกริ่ม แววตาฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด “ต่อให้โรคระบาดนี้จะร้ายกาจแค่ไหน แต่เจอฤทธิ์ยาของหมอหลินคนนี้เข้าไป รับรองว่าพรุ่งนี้เช้าทุกคนจะลุกขึ้นมาวิ่งปร๋อได้แน่นอนค่ะ!” นางหยิบขวดยาขึ้นมาขวดหนึ่ง หมุนฝาออกเล็กน้อยเพื่อสูดดมกลิ่นหอมชื่นใจที่กระจายตัวออกมา ก่อนจะหันไปสั่งการสามีด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “พี่จางคะ ท่านช่วยไปต้มน้ำขิงหม้อใหญ่ให้ข้าที เดี๋ยวเราจะแบ่งยาดื่มผสมน้ำแจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านตอนเช้าตรู่ และที่สำคัญ... ช่วงสายเราจะต้องเอาสมุนไพรส่วนเกินที่เหลือไปขายส่งในตลาดมืดด้วย รับรองว่างานนี้เราจะได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจนพวกคนตระกูลจางต้องตาค้างแน่ๆ!” ขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนการค้าขายทำกำไรครั้งใหญ่อย่างสนุกสนาน ท่ามกลางความมืดสงัดของยามวิกาล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงตะโกนแหบแห้งของหัวหน้าหมู่บ้านที่เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ “คุณหนูหลิน! หมอหลิน! ได้โปรดช่วยลูกชายข้าด้วยเถอะ! เขา... เขากำลังจะตายแล้ว!” หลินอวี้ซินชะงักมือที่กำลังจัดขวดยา นางกับจางเหว่ยสบตากันชั่วครู่ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของแพทย์หญิงสาวพร้อมๆ กัน ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหมอหลินผู้เก่งกาจมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!