สมุนไพรหายากบนภูเขา

"ใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมที่ออกโดยส่วนกลางงั้นหรือคะ?" หลินอวี้ซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของแพทย์หญิงอัจฉริยะไม่ได้มีความตื่นตระหนกหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับมองเจ้าหน้าที่สาธารณสุขประจำคอมมูนและอันธพาลประจำหมู่บ้านที่ยืนยันจะเล่นงานเธอด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ท่าทีสงบนิ่งเกินคาดนี้ทำให้ผู้ตรวจการจากอำเภอถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เขาตั้งใจมาเพื่อจับกุมและสร้างความอับอายให้สะใภ้บ้านจางตามคำสินบนที่ได้รับ แต่นี่กลับไม่มีน้ำตาหรือเสียงกรีดร้องแม้แต่หยดเดียว "ใช่! เธอไม่มีสิทธิ์รักษาชาวบ้าน ลักลอบใช้ยาเถื่อน เป็นภัยต่อความมั่นคงในยุคปฏิรูปนี้นะ!" เสียงของชายวัยกลางคนผู้สวมปลอกแขนแดงตะโกนลั่นเพื่อข่มขวัญ ฝูงชนในหมู่บ้านเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ "ภัยต่อความมั่นคงเชียวหรือคะ?" อวี้ซินก้าวเท้าเข้าไปหาทีละก้าวอย่างองอาจ รังสีความกดดันแบบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าถูกปลดปล่อยออกมาจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เมื่อครู่คุณลุงเฉินหายใจติดขัด หัวใจเต้นผิดจังหวะจนเกือบก้าวขาเข้าประตูผี หากดิฉันไม่ฝังเข็มและใช้ยาสมุนไพรช่วยชีวิตไว้ป่านนี้คงได้จัดงานศพไปแล้ว ทางการจะรับผิดชอบชีวิตคน หรือพวกคุณจะเอาเงินใต้โต๊ะก้อนนั้นมาแลกกับลมหายใจของชาวบ้านล่ะคะ?" คำพูดทิ่มแทงใจดำและระบุถึง 'เงินใต้โต๊ะ' อย่างตรงไปตรงมาทำให้หน้าของเจ้าหน้าที่คนนั้นเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ "เหลวไหล! พูดจาเพ้อเจ้อ! จับตัวนางนี่ไปเดี๋ยวนี้!" "ใครกล้า!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องกังวานยิ่งกว่าฟ้าผ่า ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยพุ่งเข้ามาขวางหน้าภรรยาเอาไว้ราวกับภูเขาผา แววตาดุดันคมกริบกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายลงคอ ทหารปลดประจำการที่ผ่านสมรภูมิและสนามรบมาจริงๆ มีไอสังหารที่น่ากลัวกว่าคนธรรมดาหลายเท่า มือหนาของเขาจับด้ามจอบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ใครกลแตะต้องเมียฉัน ลองก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวสิ" จางเหว่ยเอמהเสียงต่ำลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราศีกดดันแผ่ซ่าน เจ้าหน้าที่อำเภอหน้าซีดเผือก เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มบานปลายและชาวบ้านเริ่มมองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเนื่องจากเพิ่งเห็นอวี้ซินช่วยชีวิตคนไว้จริงๆ เขาจึงทำได้แค่สะบัดแขนเสื้อแล้วขู่ฟอด "ฝากไว้ก่อนเถอะ! เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!" ว่าแล้วก็รีบถอยกรูดพาพรรคพวกหนีหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อความวุ่นวายสงบลง จางเหว่ยจึงหันกลับมามองภรรยา สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความร้อนรน แม้ใบหน้าจะยังเรียบเฉยตามประสาคนพูดไม่เก่ง แต่ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความเป็นห่วง "เจ็บตรงไหนไหม?" เขาเอ่ยถามเสียงเบา มือหนายื่นออกไปจะจับไหล่เธอแต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศด้วยความเก้ๆ กังๆ กลัวว่าเธอจะรำคาญ อวี้ซินเห็นท่าทางซื่อตรงแต่แสดงความรักชัดเจนของสามีแล้ว หัวใจที่เคยเย็นชาในโลกเก่าก็พลอยอุ่นวาบขึ้นมา เธออมยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณต่างหาก... กลับมาจากไร่เหนื่อยๆ ยังต้องมาเจอเรื่องพวกนี้อีก" "ฉันเป็นผู้ชาย ปกป้องเมียตัวเองเป็นเรื่องปกติ" จางเหว่ยพูดเสียงทุ้ม ใบหูคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างปิดไม่มิด "แต่วันนี้... เธออันตรายเกินไปแล้ว พวกมันหาเรื่องไม่เลิกแน่" "ฉันรู้ค่ะ" อวี้ซินพยักหน้ารับแววตาฉายประกายเจ้าเล่ห์วับวาว "และเพราะพวกมันจะหาเรื่องไม่เลิกนี่แหละค่ะ... เราถึงต้องรีบหาเงินให้มากกว่านี้ เพื่อซื้อความมั่นคงและตบหน้าคนพวกนั้นให้หน้าหงาย" คำว่า 'หาเงิน' ของภรรยาทำให้จางเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย "ในป่าหลังภูเขาช่วงนี้หน้าแล้ง สมุนไพรหายากแทบไม่มีแล้วนะอวี้ซิน อีกอย่างสัตว์ป่าก็ดุร้าย ชาวบ้านไม่ค่อยกล้าขึ้นไปลึกนักหรอก" "แต่ฉันกล้าค่ะ" อวี้ซินยิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสเป็นประกายมั่นใจ เธอมี 'มิติลับ' โรงพยาบาลส่วนตัวที่มีเครื่องมือสแกนและคลังความรู้แพทย์แผนจีนโบราณระดับปรมาจารย์อยู่ในมือ การหาพรรณไม้ล้ำค่าในยุค 70 สำหรับเธอก็แค่การเดินไปเก็บของในสวนหลังบ้านเท่านั้นเอง "พรุ่งนี้เช้า... เราจะขึ้นเขาหลังหมู่บ้านกันค่ะ คุณต้องไปเป็นเพื่อนฉันนะ นายทหารจาง" รุ่งอรุณของวันถัดมา แม้จะไม่มีแสงแดดเจิดจ้าเพราะสายหมอกหนาทึบปกคลุมยอดเขา แต่สองสามีภรรยาก็ออกเดินทางตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน จางเหว่ยสะพายย่ามผ้าใบเก่าๆ ข้างกายเหน็บมีดล่าสัตว์เล่มยาว ส่วนอวี้ซินสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหนาคลุมทับด้วยเสื้อกั๊กที่เธอดัดแปลงเองเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวก มือเรียวถือเสียมขนาดเล็กสำหรับขุดรากไม้ การเดินทางลึกเข้าไปในเขตป่าดิบชื้นของภูเขาทางเหนือเต็มไปด้วยความยากลำบาก กลิ่นอับชื้นของดินและซากใบไม้ผุพือลอยอบอวลในอากาศ เสียงนกป่าร้องระงมผสมกับเสียงกิ่งไม้หักใต้ฝ่าเท้า "เดินตามรอยเท้าฉันนะอวี้ซิน ตรงนี้ดินร่วนและลื่น" จางเหว่ยหันมาเอ่ยเตือนพร้อมกับยื่นมือหนามาจับจูงมือเรียวของเธอไว้ หลินอวี้ซินไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีนั้น ผิวสัมผัสหยาบกร้านจากงานหนักของสามีกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด เดินเท้าลึกเข้ามาเกือบสองชั่วโมงจนกระทั่งพ้นเขตที่ชาวบ้านมักมาหาฟืน อวี้ซินก็หยุดชะงัก จมูกเรียวสูดกลิ่นอางในอากาศเบาๆ สมองของแพทย์อัจฉริยะประมวลผลทันที *กลิ่นนี้... โสมภูเขาป่าอายุไม่ต่ำกว่าสามสิบปี! แถมยังมีหญ้าเลือดมังกรที่เติบโตได้เฉพาะในที่ชื้นและมีแร่ธาตุสูงอีกด้วย!* "ทางนี้ค่ะ!" อวี้ซินดึงมือสามีให้เดินเลี้ยวไปทางซุ่มพุ่มไม้หนาทึบ บริเวณนั้นเป็นซอกผาหินปูนที่มีแสงแดดส่องถึงรำไร พื้นดินชุ่มชื้นปกคลุมด้วยมอสสีเขียวมรกต จางเหว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นกอสมุนไพรประหลาดที่ส่งกลิ่นหอมเย็นจางๆ แผ่กิ่งก้านสาขาอยู่ตรงหน้า รากของมันมีลักษณะคล้ายมนุษย์ตัวเล็กๆ บ่งบอกถึงอายุอานามที่ไม่ธรรมดา "นี่มัน... โสมป่าล้ำค่า! ของแบบนี้มักอยู่ในตำนาน ชาวบ้านบอกว่าสิบปีจะเจอสักต้น..." "ไม่ใช่แค่ต้นเดียวค่ะ ดูตรงนั้นสิคะ" อวี้ซินชี้ให้เห็นดงหญ้าเลือดมังกรสีแดงสดที่ขึ้นอยู่ข้างๆ กัน ราวกับสวรรค์เป็นใจเปิดคลังสมบัติให้เธอก็ไม่ปาน ไม่รอช้า อวี้ซินคุกเข่าลงใช้เสียมขุดดินรอบๆ อย่างระมัดระวังไม่ให้รากสมุนไพรเสียหายแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมน แต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นเร้าใจของการเป็นนักล่าสมุนไพร จางเหว่ยเห็นภรรยาลงมือเองก็รีบเข้ามาช่วยใช้มือปัดเศษดินออกให้อย่างเบามือราวกับกำลังประคับประคองไข่มุกอันล้ำค่า ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง โสมป่าหัวโตและสมุนไพรหายากนับสิบต้นก็ถูกเก็บใส่ห่อผ้าอย่างปลอดภัย มูลค่าของพวกมันในตลาดมืดเมืองหลวงตอนนี้... มากพอที่จะซื้อบ้านอิฐหลังใหญ่ในเมืองได้สบายๆ! อวี้ซินยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจเบาๆ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแต่กลับดูงดงามเปล่งปลั่งในสายตาของจางเหว่ย ชายหนุ่มมองภรรยาด้วยความทึ่งระคนนับถือ "เมียจ้า... เธอเก่งเกินไปแล้ว" จางเหว่ยเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่แย้มยิ้มอย่างมีความสุข "นี่แค่เริ่มต้นค่ะคุณสามี..." อวี้ซินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี เธอกวาดสายตามองรอบตัวเตรียมจะเก็บเกี่ยวเพิ่มอีกสักหน่อย แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังแหวกพุ่มไม้เข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหูอย่างยิ่ง "ฮ่าๆๆ! โชคดีจริงๆ เดินตรวจป่าอยู่ดีๆ ก็เจอหมอเถื่อนกับผัวเมียชาวไร่กำลังลักลอบขุดสมุนไพรป่าสงวนขาย! ของพวกนี้เป็นสมบัติของรัฐนะยะ!" ร่างอวบอ้วนของสะใภ้ใหญ่บ้านซุน พร้อมด้วยพี่ชายที่เป็นอันธพาลประจำตำบลและเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนหนึ่งก้าวออกมาจากหลังโขดหิน สายตาโลภระยับจ้องมองห่อผ้าสมุนไพรในมือของอวี้ซินเขม็ง อวี้ซินหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเย็นเยียบลงฉับพลัน (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมอนะคะ