พบคนไข้รายแรกในเขตชนบท

*ก๊อกๆ! ปัง!* ประตูรั้วไม้ไผ่ทำท่าจะพังลงมาในไม่ช้า แรงกระแทกที่โถมซัดเข้ามาพร้อมเสียงร้องไห้ระงมของหญิงสาวชาวบ้าน ทำให้หลินอวี้ซินที่กำลังงละมุนอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรโสมป่าในมิติลับต้องชะงักมือ นางรีบดึงสติตัวเองกลับมาสู่โลกความเป็นจริงในยุค 70 แววตาคมกริบฉายประกายความเยือกเย็นทันที "เปิดประตูเร็วเข้าเถอะค่ะ! ฮือ... คุณหมอหลิน ได้โปรดช่วยลูกชายฉันด้วย เขาชักตาตั้งไปแล้ว!" เสียงร้องตะโกนแทบขาดใจของ "ป้าหมาง" เพื่อนบ้านหลังคาติดกันดังทะลุเข้ามา หลินอวี้ซินวางตลับยาในมือลง ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีมอแต่สะอาดสะอ้านก้าวฉับๆ ไปปลดกลอนประตูไม้ไผ่ทันที เมื่อบานประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือป้าหมางที่เนื้อตัวสั่นเทา ใบหน้าอาบด้วยคราบน้ำตา ในอ้อมแขนกำลังอุ้มเด็กชายวัยราวเจ็ดขวบที่ร่างกายกำลังเกร็งกระตุก นัยน์ตาเหลือกขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว ริมฝีปากเริ่มเขียวคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจ "หลบทางค่ะ! อย่าขวางทางลม!" หลินอวี้ซินไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปแม้แต่วินาทีเดียว นางเอ่ยเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจจนป้าหมางสะดุ้งและยอมถอยให้อย่างอัตโนมัติ นางอุ้มร่างเด็กชายเข้ามาในบ้าน วางลงบนเตียงไม้กระดานอย่างเบามือแต่ว่องไว ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ความรู้จากแพทย์หญิงยอดอัจฉริยะในศตวรรษที่ 21 ผสานเข้ากับทักษะแพทย์แผนจีนและเครื่องมือล้ำสมัยในมิติลับถูกดึงออกมาใช้ในเสี้ยววินาที *ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมจำลองทางการแพทย์ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของหลินอวี้ซินอย่างรวดเร็ว — *ภาวะไข้สูงจัดจนเกิดอาการชักจากไข้ (Febrile Seizure) และมีทางเดินหายใจอุดกั้นบางส่วน!* นางคว้าผ้าชุบน้ำหมาดๆ จากมิติลับมาเช็ดตามซอกคอและข้อพับเพื่อลดอุณหภูมิร่างกายอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้น นิ้วเรียวยาวก็กดนวดลงไปตามจุดฝังเข็มสำคัญเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตและช่วยให้กล้ามเนื้อคลายตัว "อวี้ซิน... เกิดอะไรขึ้น!" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู จางเหว่ยสามีหนุ่มทหารปลดประจำการของนางเพิ่งกลับมาจากแปลงนา ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและแววตาร้อนรนเมื่อเห็นความวุ่นวายในบ้าน แต่เมื่อสบตากับภรรยาที่กำลังตั้งสมาธิรักษาคนไข้ เขาก็รีบหุบปากฉับแล้วก้าวเข้าไปยืนคุมเชิงที่หน้าประตูทันทีเพื่อกันไม่ให้ชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูส่งเสียงรบกวน "พี่จาง ช่วยต้มน้ำร้อนมาหม้อหนึ่งค่ะ แล้วก็หยิบผ้าสะอาดในตู้มาให้ฉันที" หลินอวี้ซินออกคำสั่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ได้! พี่จะจัดการเดี๋ยวนี้!" จางเหว่ยรับคำอย่างหนักแน่น ไร้ซึ่งความลังเล เขาเชื่อมั่นในตัวภรรยาคนนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ สายตาคมดุของเขาหันไปกวาดมองชาวบ้านที่ส่งเสียงซุบซิบกันอยู่หน้าบ้านทันที "ถอยไปให้ห่าง อย่ามามุงแถวนี้ อากาศไม่ถ่ายเท คนไข้จะยิ่งแย่!" ด้วยบารมีของอดีตทหาร ทำให้ฝูงชนที่กำลังแตกตื่นเงียบเสียงลงและถอยร่นไปโดยปริยาย ภายในห้องนอน ร่างของเด็กชายเริ่มผ่อนคลายลง อาการชักเกร็งหยุดลงแล้ว ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาสม่ำเสมอขึ้น สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำเริ่มมีเลือดฝาดกลับมาทีละน้อย หลินอวี้ซินถอนหายใจออกมาเบาๆ นางหยิบยาเม็ดสมุนไพรลดไข้ที่แอบเปลี่ยนบรรจุภัณฑ์ให้กลายเป็นยาสมุนไพรพื้นบ้านต้มบดละเอียดป้อนให้เด็กน้อยกลืนลงคออย่างระมัดระวัง ผ่านไปราวสิบนาที เด็กชายก็ค่อยๆ เปลือกตาเปิดขึ้นอย่างสะลึงสะลือ "แม่... ผมหิวจัง" เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมา ป้าหมางที่ยืนลุ้นจนตัวสโกนทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้โฮออกมาด้วยความโล่งอก นางโผเข้ากอดลูกชายแน่น พลางโขกหัวคำนับหลินอวี้ซินซ้ำๆ "คุณหมอหลิน! ขอบคุณค่ะ ขอบคุณท่านเหลือเกิน ลูกฉัน... ฮือ ลูกฉันรอดแล้ว!" "ลุกขึ้นเถอะค่ะป้า เด็กแค่เป็นไข้สูงจนชัก ตอนนี้ปลอดภัยแล้วค่ะ พรุ่งนี้ให้กินแต่อาหารอ่อนๆ ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ อาการก็จะหายเป็นปกติค่ะ" หลินอวี้ซินประคองป้าหมางขึ้นมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ความระแวงและสายตารังเกียจที่ชาวบ้านเคยใช้มองนางในฐานะ "สะใภ้ตัวร้ายผู้เย่อหยิ่ง" เมื่อหลายวันก่อน บัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสและหวาดเกรงในความสามารถอันน่าทัศนา ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปราวกับติดปีก ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง หน้าบ้านของตระกูลจางก็เต็มไปด้วยชาวบ้านที่พากันถือห่อไข่ไก่ แป้งข้าวโพด หรือแม้แต่ผักป่ากำมือเล็กๆ มายืนออกันแน่นขนัด ทุกคนต่างส่งเสียงเอะอะเพื่อขอให้คุณหมอหลินช่วยตรวจโรคให้คนในครอบครัวบ้าง จางเหว่ยยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองภรรยาคนสวยที่กำลังใช้ความรู้ความสามารถมัดใจคนทั้งหมู่บ้าน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ภรรยาของเขาช่างเก่งกาจและเปล่งประกายเหลือเกิน ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายและเสียงชื่นชมยินดีนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม ผู้นำหมู่บ้านสีหน้าเคร่งเครียดเดินนำหน้าชายฉกรรจ์จากสหกรณ์ตำบล พร้อมกับเอกสารราชการแผ่นหนึ่งในมือ เขาจ้องมองมาที่หลินอวี้ซินด้วยแววตาซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัดทำเอาบรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันตา "หลินอวี้ซิน... ทางการมีคำสั่งด่วนแจ้งมาว่า คุณไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมที่ออกโดยส่วนกลาง การรักษาคนไข้เมื่อครู่ถือเป็นการฝ่าฝืนกฎหมายและลักลอบประกอบโรคศิลปะ... คุณต้องถูกจับกุมตัวไปสอบสวนเดี๋ยวนี้!" อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ