กลยุทธ์การค้าแบบยุคใหม่

กลิ่นหอมของแป้งสาลีผสมผสานกับกลิ่นหอมมันของไข่ไก่และต้นหอมซอย ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ในบ้านตระกูลจาง หลินอวี้ซินใช้ตะหลิวไม้พลิกแผ่นแป้งทอดในกระทะเหล็กสีดำจนเป็นสีเหลืองทองกรอบน่ารับประทาน ในยุค 70 ที่ทุกบ้านต่างต้องประหยัดมิตรอินทรีย์และคูปองอาหาร การได้กลิ่นน้ำมันหมูแท้ๆ ลอยออกไปนอกหน้าต่างย่อมสร้างความอิจฉาตาร้อนให้กับเพื่อนบ้านไม่น้อย แต่ในเมื่อเป็นฝีมือการหามาด้วยหยาดเหงื่อและสมองของนางเอง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าค่ะ "อวี้ซิน... กลิ่นหอมขนาดนี้ คนบ้านใหญ่ต้องเดินมาเคาะประตูอีกแน่" จางเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ขณะกำลังช่วยก่อไฟในเตาถ่าน ดวงตาคมกริบมองภรรยาด้วยความรักและระคนห่วงใย มือหนาที่ผ่านการจับปืนและถือจอบมาอย่างโชกโชนกำลังนวดแป้งส่วนที่เหลืออย่างคล่องแคล่ว หลินอวี้ซินหันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของนางพราวระยับด้วยความมั่นใจ "มาสิคะ ฉันกำลังรอพวกเขาอยู่พอดี คนพวกนั้นชอบเอาเปรียบเรามานาน ถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่าผ่านทางสำหรับการรบกวนเวลาทำมาหากินแล้วล่ะค่ะ" เช้าวันนี้ไม่ใช่แค่การทำอาหารธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ "กลยุทธ์การค้าแบบยุคใหม่" ที่นางวางแผนไว้ เมื่อวานนี้นางแอบเข้าไปสำรวจมิติลับ และพบว่าสมุนไพรโสมคนป่าอายุหลายสิบปีที่เก็บได้จากหุบเขาหลังหมู่บ้าน รวมถึงเห็ดหลินจือแดงตากแห้งบางส่วน มีคุณภาพสูงจนน่าตกใจ หากเอาไปขายให้ร้านขายยาของรัฐตรงๆ นอกจากจะได้ราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้ว ยังอาจสร้างปัญหาเรื่องที่มาที่ไปให้อีกด้วย ทางออกที่ดีที่สุดคือ "ตลาดมืด" ในตัวอำเภอ และการเสนอขายให้ถูกคน! หลินอวี้ซินจัดแจงหั่นแผ่นแป้งทอดกรอบใส่ตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างประณีต พร้อมกับแอบหยิบขวดโหลแก้วเล็กๆ ที่บรรจุ "ยาสมานแผลสูตรพิเศษ" จากโรงพยาบาลในมิติลับซ่อนไว้ก้นตะกร้า ยานี้ทำจากสมุนไพรจีนผสมผสานเทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่ มีฤทธิ์ห้ามเลือดและสมานแผลภายในข้ามคืน เหมาะอย่างยิ่งสำหรับพวกคนงานเหมืองหรือลูกเรือในท่าเรือที่มักเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง "พี่จาง วันนี้ฉันจะเข้าเมืองนะคะ" นางเอ่ยบอกเสียงหวานขณะยื่นน้ำเต้าใส่น้ำต้มสมุนไพรให้สามี จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที "ในเมืองช่วงนี้ตรวจเข้มเรื่องการค้าขายเสรี การเอาของไปขายเองมันเสี่ยงเกินไป ให้ฉันไปด้วยดีกว่าค่ะ... ไม่สิ ฉันจะไปเป็นเพื่อนคุณเอง" "ไม่ต้องค่ะ พี่อยู่ช่วยขุดแปลงผักหลังบ้านและเฝ้าระวังคนตระกูลจางเถอะค่ะ ถ้าพี่ไปด้วยแล้วใครจะคอยตบตาพวกสายสืบประจำหมู่บ้านล่ะคะ?" หลินอวี้ซินเอ่ยพร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวจิ้มปลายจมูกโด่งเป็นสันของสามีเบาๆ เป็นการหยอกเย้า "เชื่อมือหมออย่างฉันเถอะค่ะ รับรองว่าวันนี้เราจะได้ทั้งเงินสดและวัตถุดิบหายากกลับมาตุนเพียบแน่" สองชั่วโมงต่อมา ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านแต่ไม่สะดุดตาเกินไปก้าวลงจากรถบรรทุกสินค้าที่วิ่งเข้าสู่ตัวอำเภอ ลมหนาวพัดโชยปะทะใบหน้าเนียนใสจนขึ้นสีระเรื่อ หลินอวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อปรับตัวเข้ากับกลิ่นอายของยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความกดดันทางการเมือง แต่นั่นไม่ได้ทำให้นางหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย เป้าหมายของนางคือตรอกซอกซอยด้านหลังสหกรณ์การค้าอำเภอ ซึ่งเป็นจุดแลกเปลี่ยนสินค้าใต้ดินที่รู้กันเฉพาะกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าหน้าเลือดและนักเลงท้องถิ่น การเดินเข้าไปในถิ่นเสี่ยงภัยเช่นนี้ หากไม่มีชั้นเชิงย่อมตกเป็นเหยื่อ หลินอวี้ซินจงใจเดินถือตะกร้าใส่แป้งทอดส่งกลิ่นหอมกรุ่น เดินผ่านกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังยืนสูบบุหรี่กลิ่นฉุนอยู่มุมตึก สายตานับสิบคู่กวาดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจปนดูแคลน เนื่องจากในยุคนี้ผู้หญิงน้อยคนนักที่จะกล้าเดินมาแถวนี้คนเดียว "แม่สาวน้อย ตะกร้าในมือเธอนั่น... กลิ่นหอมใช้ได้เลยนี่ เอามาให้พวกพี่ชิมหน่อยสิ" ชายร่างใหญ่มีแผลเป็นที่หางคิ้วก้าวขาเข้ามาขวางทาง ยิ้มยิงฟันจนเห็นคราบเหลือง หลินอวี้ซินไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าอยากชิม แผ่นละห้าเหมาพร้อมคูปองธัญพืชหนึ่งชั่งค่ะ แต่ถ้าอยากได้ของดีกว่านั้น... เช่นยาห้ามเลือดที่ทำให้แผลหายภายในสามวันล่ะก็ ฉันเกรงว่าพวกพี่คงไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่ะ" คำพูดท้าทายนั้นทำให้ชายมีแผลเป็นชะงัก สีหน้าของพวกพ้องเริ่มเปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียว แต่ก่อนที่ใครจะได้ลงมือคว้าตัวนาง เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง "ถอยไป! ลูกพี่ใหญ่เรียกพบผู้หญิงคนนี้" ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นรีบแยกทางให้อย่างรวดเร็วราวกับเห็นผี หลินอวี้ซินหรี่ตามองบุคคลที่เดินออกมาจากเงาตึก เขาเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบเศษ สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้ม ใบหน้าคมคายแต่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างแก้ม แววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองนางอย่างพิจารณา "เธอคือคนที่ลุงเฉินบอกว่ามี 'สมุนไพรวิเศษ' รักษาอาการบาดเจ็บของคนงานเหมืองใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาแหบต่ำแต่น่าเกรงขาม หลินอวี้ซินคลี่ยิ้มการค้าทันที นางรู้ทันทีว่านี่คือปลาตัวใหญ่ที่นางกำลังรออยู่ "ถ้าหมายถึงโสมป่าอายุห้าสิบปีกับยาสมานแผลชั้นยอดล่ะก็... ใช่ค่ะ ฉันเอง" การเจรจาดำเนินไปอย่างดุเดือดในห้องลับหลังร้านขายยาเก่าๆ ตัวเลขราคาสมุนไพรที่ถูกเสนอสูงกว่าราคาทางการถึงสิบเท่าทำให้หัวใจของคนอ่านต้องเต้นรัว แต่ทว่าในขณะที่หลินอวี้ซินกำลังจะยื่นมือรับเงินสดก้อนโต เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่รัฐก็ดังทะลุกำแพงเข้ามา "ตรวจค้น! ได้รับแจ้งว่ามีการลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายที่นี่!" ประตูห้องลับถูกถีบเปิดผางออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าบึ้งตึงของหัวหน้าหน่วยตรวจสอบพฤติกรรมคอมมิวนิสต์ประจำอำเภอ... และคนที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังเขาคือแม่สามีจอมแสบของนางเอง! อวี้ซินหมอยายุค 70 จะเอาตัวรอดจากข้อหานี้อย่างไร และการปรากฏตัวของแม่สามีในสถานที่แบบนี้หมายความว่าอะไรกันแน่? โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินมาโดยตลอดนะคะ!