เมื่ออดีตคู่หมั้นกลับมา

"ถอยไปนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงแหลมสูงเจือความตื่นตระหนกดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้านสกุลจาง เรียวปากสีชาดของหญิงสาวในชุดเสื้อโค้ตสีแดงสด สวมรองเท้าหนังแก้วที่เปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยกำลังบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ เธอคือ 'ไป๋ซิ่ว잉' ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านข้างเคียง และอดีตคู่หมั้นของจางเหว่ยที่เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับชายพิการยากจนเด็ดขาด ทว่าในยามนี้ เธอกลับมายืนทำหน้าตาตื่นตระหนกอยู่หน้าบ้านหลังนี้ หลังจากได้ยินข่าวลือหนาหูว่าจางเหว่ยไม่เพียงแต่หายจากอาการบาดเจ็บจนกลับมาเดินได้ปกติ หากแต่ยังมีฐานะความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นผิดหูผิดตา หลินอวี้ซินที่กำลังงละเว้นจากการปรุงยาในมิติลับ ชะоตฝีเท้าลงเล็กน้อย เธอเดินถือตะกร้าสมุนไพรสดออกมาจากห้องครัว ใบหน้าเรียብเนียนประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตานิ่งสงบไร้คลื่นอารมณ์ ในยุคปีเจ็ดสิบนี้ การที่อดีตคู่หมั้นหวนกลับมาทวงความสัมพันธ์หลังจากเขี่ยทิ้งยามตกต่ำ ถือเป็นเรื่องตลกขบขันสิ้นดีสำหรับแพทย์หญิงอัจฉริยะจากโลกอนาคตอย่างเธอ "ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ล่ะคะ คุณไป๋ซิ่วอิ๋ง" อวี้ซินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่น้ำเสียงนั้นกลับทรงพลังพอที่จะหยุดการโวยวายของอีกฝ่ายได้ชะงัก ไป๋ซิ่วอิ๋งสะดุ้งโหยง หันขวับมามองเจ้าของบ้าน เธอจ้องสำรวจหลินอวี้ซินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความริษยาแกมดูถูก แม้ว่าอีกฝ่ายจะสวมใส่เสื้อผ้าฝ้ายเรียบๆ แต่ผิวพรรณกลับผุดผ่องเปล่งปลั่ง ใบหน้าสะอาดสะอ้านราวกับคุณหนูในเมืองใหญ่ ยิ่งเมื่อเทียบกับข่าวลือที่ว่าสะใภ้คนนี้เป็นคนเกียจคร้านและซุ่มซ่ามแล้ว มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว "หลินอวี้ซิน ฉันไม่ได้มาคุยกับเธอ!" ไป๋ซิ่วอิ๋งเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วสูงพยายามข่มขวัญ "ฉันมาหาพี่จางเหว่ย ต่างหากเล่า หลบไป ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว" อวี้ซินยิ้มมุมปาก เธอยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้าไปใกล้รั้วบ้าน วางตะกร้าสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้ไผ่ข้าง1แล้วใช้ผ้าสะบัดมือเบาๆ "เรื่องสำคัญอะไรหรือคะ? สามีฉันตอนนี้ไม่อยู่ ไปซ่อมคอกหมูหลังหมู่บ้านโน่น... แต่ต่อให้เขาอยู่ เขาก็คงไม่มีธุระอะไรที่จะต้องสนทนากับ 'คนนอก' อย่างคุณหรอกค่ะ" คำว่า 'คนนอก' กระแทกใจไป๋ซิ่วอิ๋งเข้าอย่างจัง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีฉาบสีแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว "เธอกล้าดียังไงมาไล่ฉัน! รู้ไหมว่าฉันกับพี่จางเหว่ยเคยมีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งแค่ไหน ถ้ารู้จักเจียมตัว เธอน่าจะรู้ว่าใครคือตัวจริง!" ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวาย ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเริ่มชะביฝีเท้าและหยุดมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซุบซิบกันเบาๆ ถึงความกล้าหาญของอดีตคู่หมั้นที่บุกมาถึงเรือนหอ อวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา "ความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันคะ? วันที่จางเหว่ยบาดเจ็บปางตาย กลับมาจากสนามรบอย่างไร้หนทางรักษา ใครกันที่เป็นคนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนกลัวจะพลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วย? ใครกันที่ไปประกาศกลางลานหมู่บ้านว่ารังเกียจเขาจนตัวสั่น?" อวี้ซินก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายทีละน้อย แรงกดดันจากรัศมีของแพทย์ผู้ทรงภูมิและผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน ทำให้ไป๋ซิ่วอิ๋งเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "จำไม่ได้แล้วหรือคะ? หรือสมองของคุณเสื่อมเร็วกว่าอายุขัยกันแน่? อยากให้ฉันช่วยต้มยาบำรุงความจำให้สักหม้อไหมล่ะคะ? ในมิติลับ เอ้ย... ในตู้ยาของฉันมีสมุนไพรชั้นดีแก้อาการความจำเสื่อมและหน้าหนาอยู่พอดีเลยค่ะ" เสียงหัวเราะคิกคักของชาวบ้านรอบข้างดังขึ้นเบาๆ ทำให้ไป๋ซิ่วอิ๋งหน้าชาดิกด้วยความอับอาย เธอชี้หน้าอวี้ซินด้วยความคับแค้นใจ "เธอ! นังสารเลว ปากดีนักนะ! แกมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่เกาะพี่จางเหว่ยกิน!" "หน้าเงิน?" อวี้ซินเลิกคิ้วเรียวสวย เธอหันไปหยิบถุงสมุนไพรแห้งราคาสูงที่เพิ่งแปรรูปจากมิติลับออกมาโชว์หราต่อหน้าธารกำนัล สินค้าเกรดพรีเมียมที่แม้แต่ในเมืองหลวงยังหาซื้อยาก "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าฉันหาเงินเองได้เดือนละหลายร้อยหยวน สามีฉันต่างหากที่ต้องคอยพึ่งพาความสามารถในการทำมาหากินของฉัน... อ้อ ลืมบอกไป เมื่อวานฉันเพิ่งซื้อจักรเย็บผ้าเครื่องใหม่กับจักรยานสัญชาติเซี่ยงไฮ้เข้าบ้านไป ถ้าจะหาว่าใครเกาะใครกิน ลองใช้สมองอันน้อยนิดคิดดูใหม่นะคะว่าใครกันแน่ที่ไร้ค่าในสายตาคนอื่น" คำพูดของอวี้ซินราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจไป๋ซิ่วอิ๋ง จักรเย็บผ้ากับจักรยานเซี่ยงไฮ้! ของฟุ่มเฟือยที่แม้แต่ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านยังต้องกัดฟันเก็บเงินเป็นปีๆ แต่นាងบ้านนอกคนนี้กลับซื้อได้ด้วยเงินสด! ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและไป๋ซิ่วอิ๋งกำลังอ้าปากค้างเถียงไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดินลานหมู่บ้าน ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยในชุดเสื้อทหารเก่าแต่สะอาดสะอ้าน ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าปราดเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง หัวใจของไป๋ซิ่วอิ๋งเต้นรัวด้วยความหวัง เธอรีบปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้าทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เธอเคยทอดทิ้ง "พี่จางเหว่ย... คุณมาก็ดีแล้ว ฉัน... ฉันแค่มาเยี่ยมคุณ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับพูดจาดูถูกฉัน..." จางเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองหญิงสาวตรงหน้า ร่างสูงเดินตรงดิ่งเข้าไปหาภรรยาตัวน้อย คว้ามือเรียวบางมาจับไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาที่มองอวี้ซินเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใย ผิดกับเวลาที่เขากวาดสายตามองไป๋ซิ่วอิ๋ง ซึ่งเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ภรรยาผมพูดผิดตรงไหน?" เสียงทุ้มต่ำเอמהขึ้นอย่างทรงพลัง ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ "คุณไป๋... ถ้าคุณมาเพื่อสร้างความรำคาญ เชิญกลับไปซะ บ้านสกุลจางไม่ต้อนรับคนไร้มารยาทอย่างคุณ" ไป๋ซิ่วอิ๋งหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มที่เคยยอมก้มหัวให้เธอในอดีต จะกล้าพูดจาตัดรอนเยี่ยงนี้ต่อหน้าชาวบ้านนับสิบ "พี่จางเหว่ย คุณลืม..." "ผมไม่เคยจำอะไรที่ไร้สาระครับ" จางเหว่ยตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นอบอุ่นทันที "เมียจ๋า... เหนื่อยไหม? พี่ไปจัดการซ่อมคอกหมูเสร็จแล้ว วันนี้ไป๋ซานบอกว่าจับปลาไหลตัวใหญ่มาได้สองตัว พี่เลยแลกเนื้อปลาไหลมากับแป้งข้าวสาลี เดี๋ยวพี่จะเข้าครัวทำ 'ผัดเผ็ดปลาไหลใส่พริกแห้งและใบขิง' สูตรเด็ดให้เธอกินเอง รับรองว่าหอมอร่อยถูกใจแน่นอน" กลิ่นหอมของเครื่องเทศและพริกแห้งลอยอบอวลขึ้นมาในจินตนาการทันทีที่จางเหว่ยเอמהจบ ขณะที่อวี้ซินกำลังจะพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจกับเมนูโปรด สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยในชุดสูทจีนสีเทาเข้มกำลังเดินเลี้ยวเข้ามาทางตรอกซอกซอยด้านหลังบ้าน ชายหนุ่มผู้มาเยือนคนนั้นสวมแว่นตากรอบทอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย และที่สำคัญ... เขากำลังถือจดหมายตราประทับลับจากเมืองหลวงที่จ่าหน้าซองถึง 'หลินอวี้ซิน' โดยตรง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนอวี้ซินเสมอนะคะ