การประชันฝีมือหมอชาวบ้าน

เสียงทุบประตูไม้เก่าดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ที่แผดก้องทะลุกำแพงดินดิบเข้ามา จนทำให้หม้อดินบนเตาไฟสั่นสะเทือน หลินอวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ปรายตามองประตูบ้านด้วยแววตาเยียบเย็น ก่อนจะตักน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนสีนมข้นที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวใส่ชามเคลือบอย่างใจเย็น "หลินอวี้ซิน! นังตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังแอบกินอะไรอร่อยๆ กันอยู่ข้างใน!" เสียงโวยวายดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงถีบประตูที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามมาด้วยเสียงชาวบ้านที่เริ่มทยอยเดินมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในยุคขาดแคลนเช่นนี้ การที่บ้านไหนมีกลิ่นอาหารชั้นดีลอยออกมา ย่อมเป็นเรื่องใหญ่เสียยิ่งกว่าการประกาศเกียรติคุณประจำปี จางเหว่ย สามีร่างสูงใหญ่ของนางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาทันที เขาววางฟืนในมือลงแล้วทำท่าจะเดินไปกระชากประตูออกไปสั่งสอนคนข้างนอกให้รู้สำนึก แต่หลินอวี้ซินกลับยื่นมือเรียวบางไปแตะแขนแกร่งของเขาไว้เบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มพรายที่มุมปาก นัยน์ตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์อย่างที่สามีคุ้นเคย "ใจเย็นก่อนค่ะพี่จางเหว่ย... ป้าสะใภ้อยากดูนักไม่ใช่หรือว่าพวกเรากินอะไรกัน ปล่อยให้นางเข้ามาดูให้เต็มตาเถอะค่ะ จะได้เลิกพูดจาใส่ร้ายป้ายสีพวกเราเสียที" สุ้มเสียงหวานใสแต่เฉียบคมเอ่ยขึ้น พร้อมกับดึงชามซุปกระดูกตุ๋นโสมตังกุยที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจมาวางไว้กลางโต๊ะไม้ เมื่อประตูไม้ถูกเปิดออกโดยจางเหว่ย ป้าสะใภ้ใหญ่ที่เตรียมงัดไม้เด็ดมาด่าทอถึงกับชะงักค้าง นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เมื่อดวงตาสีขุ่นกวาดมองไปเห็นสภาพภายในบ้านที่สะอาดสะอ้าน และบนโต๊ะไม้มีเพียงชามซุปผักป่าผสมแป้งธัญพืชหยาบๆ สองชามเท่านั้น แม้กลิ่นหอมจะรัญจวนใจเพียงใด แต่มันก็เป็นเพียงมันฝรั่งต้มกับเกลือและสมุนไพรป่าทั่วไป หาได้มีเนื้อสัตว์หรูหราอย่างที่นางจินตนาการไว้ไม่ "อ้าว... ป้าสะใภ้ใหญ่ มีธุระอะไรหรือคะ ถึงได้มาเคาะประตูบ้านยามวิกาลเช่นนี้ หรือว่าที่บ้านไม่มีอะไรกิน จนต้องมาคอยดมกลิ่นอาหารบ้านคนอื่นเขา?" หลินอวี้ซินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่คำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "เจ้า... เจ้าเด็กเหลือขอ! ข้า... ข้าแค่ได้กลิ่นแปลกๆ นึกว่าพวกเจ้าแอบซ่อนของหลวงไว้ต่างหาก!" ป้าสะใภ้ใหญ่แก้ตัวเสียงสั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความอับอายเมื่อชาวบ้านเริ่มซุบซิบกันหนาหู "ของหลวงอะไรกันคะ? ถ้าป้าสะใภ้สงสัย เชิญเข้ามาตรวจค้นให้ทั่วบ้านได้เลยนะคะ จะได้กระจ่างแจ้งแก่สายตาทุกท่านที่ยืนดูอยู่ตรงนี้ด้วย" นางผายมือเชิญด้วยความมั่นใจ เพราะของดีทั้งหมดถูกซ่อนไว้ในมิติลับโรงพยาบาลส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ต่อให้รื้อบ้านจนพลิกแผ่นดินก็ไม่มีวันหาพบ ท่าทีที่สงบและมั่นอกมั่นใจของหลินอวี้ซินทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าเสีย ถอยหลังกรูดออกไปทันทีโดยไม่กล้าก้าวเข้ามาในบ้านแม้แต่ก้าวเดียว ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของชาวบ้านที่เริ่มมองออกว่าใครเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ทว่า เหตุการณ์ความวุ่นวายยังไม่ทันสงบลงดี ร่างผอมเกร็งของเฒ่าแพทย์ประจำหมู่บ้านก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาฝ้าฟางจ้องมองหลินอวี้ซินด้วยความประเมินและระแวงระวัง "แม่สะใภ้รองจาง... ข้าได้ยินมาว่า เจ้าใช้รากสมุนไพรแปลกประหลาดรักษาอาการป่วยของเด็กบ้านตระกูลหวังจนหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อวานนี้ จริงหรือไม่?" เฒ่าแพทย์ชราเอ่ยถามเสียงดัง เพื่อให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินชัดเจน นี่คือบททดสอบสำคัญ! หลินอวี้ซินรู้ทันทีว่าตาเฒ่าคนนี้คงไม่พอใจที่มีหมอหน้าใหม่เข้ามาแย่ง10ความน่าเชื่อถือในหมู่บ้าน นางจึงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจประดับบนเรียวปากอิ่ม "เรียนท่านหมอ... สิ่งที่ข้าใช้คือรากบัวหิมะผสมเก๊กฮวยป่าค่ะ เป็นตำรับยาโบราณที่บรรพบุรุษสั่งสอนมา อาการไข้สูงของเด็กคนนั้นเกิดจากความร้อนชื้นในตับ หากไม่รีบขับพิษ เกรงว่าสมองคงได้รับความเสียหายถาวร ท่านหมอเองก็คงตรวจพบอาการนี้เช่นกันมิใช่หรือคะ?" คำพูดที่อ้างอิงหลักการแพทย์อย่างแม่นยำและฉาดฉาน ทำให้เฒ่าแพทย์ชราถึงกับพูดไม่ออก เขาเคยตรวจเด็กคนนั้นจริง และรู้ดีว่าอาการหนักหนาสสาหัสเพียงใด การที่หญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งสามารถวินิจฉัยและรักษาได้ในเวลาอันสั้น ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ชาวบ้านเริ่มฮือฮากันอีกครั้ง สายตาที่มองหลินอวี้ซินเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความเลื่อมใสและยำเกรง จางเหว่ยที่ยืนมองภรรยาอยู่ข้างๆ เผลอยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาคมกริมทอประกายความรักและเอ็นดูระคนความทึ่ง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์พลิกกลับมาอยู่ในกำมือของตนอย่างสมบูรณ์ หลินอวี้ซินจึงเตรียมตัวที่จะปิดจ๊อบความขัดแย้งนี้อย่างงดงาม ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง สวมชุดเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ ยืนหลบมุมอยู่ท้ายกลุ่มชาวบ้าน ชายคนนั้นส่งยิ้มประหลาดมาให้นาง พร้อมกับชูห่อผ้าสีดำใบเล็กขึ้นเหนือศีรษะให้เห็นกันจะแจ้ง ก่อนที่เขาจะริมฝีปากขยับเป็นคำพูดไร้เสียงที่ทำเอาหลินอวี้ซินต้องชะงักค้าง—*"หมอหลิน... ยาพิษที่ท่านสั่งให้ข้าผสมลงในบ่อน้ำเมื่อคืนนี้... ได้ผลดีเยี่ยมเลยล่ะขอรับ"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้หมอหญิงคนเก่งของเราเสมอมานะคะ