สมุนไพรในมิติลับ

"ถ้าพวกคุณยังส่งเสียงเอะอะโวยวายกันอยู่ที่หน้าประตูเรือนอีกแม้แต่ประโยคเดียว ฉันจะถือว่าพวกคุณตั้งใจมาบุกรุกและทำร้ายร่างกายสะใภ้ที่กำลังป่วยหนัก... เชิญไปตกลงกันที่สถานีคอมมูนได้เลยค่ะ!" น้ำเสียงแหบพร่าแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งยามเหมันต์หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของหลินอวี้ซิน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องดินเหนียวคับแคบ แรงกระแทกจากการทุบประตูเมื่อครู่หยุดชะงักลงทันที เสียงซุบซิบนินทาของบรรดาญาติสามีที่มารุมล้อมอยู่ด้านนอกเงียบเสียงลงไปถนัดตา ราวกับมีใครเอาคีมมาหนีบลำคอของพวกนางไว้ อวี้ซินหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเธอกำลังร้อนรุ่มราวกับถูกสุมด้วยกองไฟ พิษไข้จากอาการอักเสบในปอดและรอยช้ำตามเนื้อตัวที่เจ้าของร่างเดิมได้รับจากการทำงานหนักและถูกรังแกกำลังเล่นงานเธออย่างหนักหน่วง หากเป็นคนอื่นคงหมดสติหรือสิ้นใจไปนานแล้ว แต่สำหรับเธอ... แพทย์หญิงมือหนึ่งผู้ผ่านสนามชีวิตและความตายมานับไม่ถ้วน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดไม่เคยดับมอดลงแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องที่มืดมิดและอับชื้น กลิ่นอับของฟางข้าวเก่าๆ และฝุ่นละอองลอยอบอวลอยู่ในอากาศ นี่คือ "ยุค 70" ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องใช้คูปองแลกอาหาร และชีวิตของคนชนบทแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความยากจนข้นแค้น แต่ทว่า... ในห้วงความคิดลึกๆ ของเธอกลับมีความลับสั่นสะเทือนโลกซ่อนอยู่ จิตสำนึกของอวี้ซินดิ่งวูบลงไปในห้วงมิติลับ เมื่อเธอนึกถึง "โรงพยาบาลอัจฉริยะ" ที่ตามติดวิญญาณทะลุมิติมาด้วย ภาพตรงหน้าไม่ได้เป็นห้องดินเหนียวผุๆ อีกต่อไป แต่เป็นห้องฉปลอดเชื้อที่สว่างไสวด้วยหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ แผงควบคุมดิจิทัลระยิบระยับ และตู้ยาสำรองที่บรรจุเวชภัณฑ์ชั้นเลิศครบครัน "โชคดีจริงๆ ที่แกตามฉันมาด้วย..." มุมปากของหญิงสาวกระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยันโชคชะตา จิตใต้สำนึกของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับมืออาชีพ นิ้วเรียวบางเอื้อมไปหยิบ "แอมพิซิลลิน" (Ampicillin) ชนิดฉีด และไซริงค์ปลอดเชื้อจากตู้ยาในมิติออกมาปรากฏบนมือจริงอย่างแนบเนียน ในยุค 70 ยาปฏิชีวนะคือสิ่งล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำ การหาซื้อในร้านขายยาของคอมมูนนั้นยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร แต่เธอกลับมีมันอยู่ในมืออย่างง่ายดาย อวี้ซินกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด เธอใช้มือซ้ายรัดต้นแขนขวาของตนเองอย่างแม่นยำ ปลายเข็มแหลมคมแทงทะลุผ่านผิวหนังเข้าสู่ชั้นกล้ามเนื้ออย่างนิ่มนวล ความเย็นเฉียบของตัวยาแล่นพล่านไปทั่วร่าง ตามด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยก่อนที่ตัวยาจะเริ่มออกฤทธิ์จัดการกับเชื้อแบคทีเรียตัวร้ายในกระแสเลือด ผ่านไปเพียงสิบนาที อาการหนาวสั่นและพิษไข้ที่แผดเผาร่างกายก็เริ่มทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวซีด ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาโล่งสบายขึ้น ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้างแล้ว "ฟู่... ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ ต้องรีบฟื้นฟูและหาทางกินดีอยู่ดีให้ได้ มิฉะนั้นคงไม่พ้นตกเป็นเหยื่อของคนตระกูลจางพวกนั้นแน่" อวี้ซินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก เธอนึกถึงเรื่องราวในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางเป็นหญิงสาวจากเมืองหลวงที่ถูกส่งมาใช้แรงงานในชนบท ถูกหลอกล่อให้แต่งงานกับจางเหว่ย ทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงและปากหนัก แต่หลังจากจางเหว่ยกลับไปประจำการที่ค่ายทหาร แม่สามีใจร้ายและบรรดาพี่สะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ก็ร่วมมือกันใช้งานเธอนับประหนึ่งวัวควาย แถมยังตัดลดโควตาอาหารจนร่างกายทรุดโทรมและสิ้นใจไปก่อนเวลาอันควร ช่างน่าขันนัก! ในเมื่อตอนนี้หลินอวี้ซินคนนี้เข้ามาแทนที่แล้ว ใครหน้าไหนที่กล้าเข้ามาเอาเปรียบหรือรังแกเธออีก มันผู้นั้นต้องเตรียมตัวชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าพันทิป! ในขณะที่เธอกำลังวางแผนจัดการชีวิตขั้นต่อไป สายตาก็เหลือบไปเห็นพื้นที่แปลงเกษตรจำลองในมิติลับโรงพยาบาล แสงไฟสีนวลส่องกระทบเข้ากับแปลงสมุนไพรจีนล้ำค่าและพืชผักสวนครัวที่เติบโตอย่างงดงามผิดธรรมชาติ แคโรทีน วิตามิน และโสมป่าอายุหลายร้อยปีเรียงรายกันละลานตา กลิ่นหอมจางๆ ของโสมและสมุนไพรบำรุงกำลังลอยฟุ้งออกมาแตะจมูก กระตุ้นความอยากอาหารที่ขาดหายไปหลายวันให้กลับคืนมา "หอมเหลือเกิน..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากเรียวปาก อวี้ซินตัดสินใจใช้พลังจิตในมิติ ดึงเอา "โสมตังกุย" สดๆ และ "เนื้อหมูตุ๋นยาจีน" ชิ้นโตที่บรรจุอยู่ในถาดอาหารปลอดเชื้อออกมาปรากฏบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องพัก กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มพวยพุ่งทะลุรอยแตกของประตูไม้ กระจายตัวออกไปอบอวลอยู่ทั่วบริเวณลานบ้านของตระกูลจางทันที! กลิ่นหอมนี้รุนแรงและเย้ายวนเกินกว่าจะเป็นอาหารของคนยากจนในยุคนี้! ภายนอกห้อง เสียงฝีเท้าที่กำลังจะเดินจากไปของพวกแม่สามีหยุดชะงักกึกทันที ตามด้วยเสียงสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความแปลกใจ เสียงกระซิบกระซาบอย่างตกตะลึงดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่บานประตูไม้จะถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท "หลินอวี้ซิน! นากระหาย แกแอบซ่อนอะไรกินไว้ในห้อง! กลิ่นเนื้อนี่มันอะไรกัน!" เสียงแหลมปรี๊ดของพี่สะใภ้ใหญ่ดังแผดขึ้น พร้อมกับใบหน้าโลภ and โกรธเกรี้ยวที่โผล่เข้ามาในห้อง... อวี้ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอวางชามกระเบื้องที่ส่งควันกรุ่นลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ [บทพลิกผันด่วน: ทันใดนั้นเอง ประตูรั้วบ้านก็ถูกถีบเปิดออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสามีหนุ่มทหารหาญที่ควรจะอยู่ค่ายทหารไกลออกไปหลายร้อยลี้ก้าวเข้ามาในลานบ้านด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคนในบ้านก่อนจะหยุดนิ่งที่หน้าห้องของเธอ... และคำพูดแรกที่เขาเอ่ยออกมาทำให้ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี!]