คดีฆาตกรรมลอยฟ้า

“อย่าได้ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ดร.รินรดา... เพราะกระสุนอากาศที่อัดแน่นด้วยความดันระดับพายุหมุนลูกนี้ ไม่ได้เลือกปฏิบัติว่าใครคืออาจารย์หรือศิษย์หรอกนะครับ” เสียงของอัครินทร์ราบเรียบ หากแต่นัยน์ตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกำลังสั่นไหวเล็กน้อย เขาไม่กล้ามองใบหน้าของอาจารย์สาวที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสามก้าว บนดาดฟ้าชั้น 88 ของตึกระฟ้าใจกลางเมืองที่ขณะนี้กำลังถูกปกคลุมด้วยเมฆพายุสีดำสนิทซึ่งผิดธรรมชาติอย่างรุนแรง ลมกระโชกแรงปะทะร่างจนเสื้อโค้ทตัวยาวสะบัดไหว แต่มันไม่ใช่ลมจากธรรมชาติ มันคือ ‘รอยเหลื่อม’ ที่บิดเบี้ยวจนอากาศรอบตัวหนาแน่นจนแทบกลายเป็นของแข็ง รินรดาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เธอเพียงแค่หันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “เธอวิเคราะห์ผิดไปเรื่องหนึ่ง อัครินทร์... สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นบนฟ้าเหนือหัวเราตอนนี้ ไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่มันคือ ‘การบีบอัดมิติ’ เพื่อเตรียมรับการมาถึงของใครบางคน และฉันไม่ใช่ผู้ร่วมมืออย่างที่เธอเข้าใจหรอก” “แล้วการที่ ‘ระบบ’ ระบุว่าคุณคือผู้ถูกทดลองหมายเลข 01 ล่ะครับ? นั่นหมายความว่าอย่างไร?” อัครินทร์กดเสียงต่ำ เขากระชับสมุดบันทึกในมือแน่น ข้อมูลจากระบบวิเคราะห์รอยเหลื่อมไหลผ่านจอโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยตัวเลขสีแดงฉาน [คำเตือน: ความดันอากาศ ณ จุดนี้พุ่งสูงเกินขีดจำกัดมนุษย์ 400%] [สถานะ: ตรวจพบตัวตนระดับสูงกำลังเคลื่อนที่ผ่านช่องโหว่มิติ] “นั่นคือพันธะสัญญาที่ฉันสลัดไม่หลุดมาตลอดสิบปี” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบฉีกขาด เธอไม่ได้หยิบอาวุธ แต่กลับยื่นมือที่สั่นเทาน้อยๆ มาทางเขา “สมุดบันทึกเล่มนั้นไม่ใช่เครื่องมือช่วยสืบสวน แต่มันคือ ‘กุญแจล็อคความทรงจำ’ ของเธอ... อัครินทร์ ถ้าเธอเลือกที่จะเปิดหน้าสุดท้ายตอนนี้ โลกที่เธอรู้จักจะพังทลายลงทันที” อัครินทร์ชะงัก สมุดในมือเขาร้อนผ่าวราวกับก้อนถ่าน ดั่งจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความสับสน ปริศนาการตายของครอบครัวเขา ปริศนารอยเหลื่อม และหญิงสาวตรงหน้า ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นจิ๊กซอว์ที่ถูกจัดวางไว้ตั้งแต่ต้น แต่ทำไม... ทำไมภาพที่เขาเห็นในระบบถึงเป็นภาพของรินรดาที่กำลังยืนยิ้มอยู่บนซากปรักหักพังของโลกใบนี้ในอีกห้าปีข้างหน้า “ผมไม่สนโลกใบนี้หรอกครับ ถ้ามันแลกมาด้วยการที่ผมต้องอยู่กับคำโกหก” อัครินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน เขาตัดสินใจกดทักษะ [ดวงตาแห่งความจริง] พลังงานสีฟ้าครามแผ่ซ่านออกมาจากแว่นขยายคู่ใจ สแกนทะลุผ่านม่านฝนและพายุไปจนถึงใจกลางรอยเหลื่อมบนท้องฟ้า สิ่งที่เขาเห็น... ไม่ใช่พายุ ไม่ใช่ปรากฏการณ์มิติ แต่มันคือ ‘ตัวตน’ ขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองลงมาผ่านเลนส์กล้องนับพันดวงบนฟ้า ราวกับพวกเขาทั้งสองคนกำลังแสดงละครอยู่ในตู้กระจก “เธอเห็นแล้วใช่ไหม?” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง “เราคือตัวหมากที่ถูกโปรแกรมไว้ให้ไขปริศนาที่ไม่มีคำตอบ เพื่อสร้าง ‘ค่าประสบการณ์’ ให้กับบางสิ่งที่อยู่เหนือมิติขึ้นไป... การฆาตกรรมบนตึกระฟ้านี้ ไม่ใช่การฆ่าคน แต่มันคือการ ‘ลบ’ ข้อมูลที่เกินกำหนดออกไป” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของอัครินทร์ก็เปลี่ยนโทนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีดำมืดมิด [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ผู้บุกรุกจากโลกภายนอก (Administrator) ตรวจพบการแทรกแซง] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏ: ‘ทำลายกำแพงแห่งโลกที่สี่’] [เงื่อนไข: หากสำเร็จ ระบบจะพังทลาย แต่หากล้มเหลว... ผู้ถูกทดลองหมายเลข 01 และ 02 จะถูกรีเซ็ตความทรงจำถาวร] อัครินทร์หันกลับไปมองรินรดา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น เขาขว้างสมุดบันทึกขึ้นไปในอากาศ มันหยุดนิ่งท่ามกลางพายุที่กำลังคลั่งไคล้ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยพลังงานมหาศาล “ถ้าเราเป็นแค่หมาก... ผมก็ขอเป็นหมากที่จะทำลายกระดานทิ้งซะเดี๋ยวนี้แหละครับ” อัครินทร์ขยับแว่นครั้งสุดท้าย แสงสีฟ้าพุ่งวาบออกจากเลนส์เข้าปะทะกับรอยเหลื่อมที่ท้องฟ้าจนเกิดเสียงแตกกระจายดุจกระจกที่ถูกกระแทก แต่สิ่งที่ปรากฏออกมาจากรอยแยกนั้นกลับไม่ใช่สิ่งมีชีวิตทรงพลัง แต่มันคือเงาของ ‘ตัวเขาเอง’ อีกคนหนึ่งที่ถือสมุดบันทึกเล่มเดียวกันเดินก้าวออกมาจากช่องว่างมิติ! ร่างโคลนในชุดสูทสีดำสนิทชี้ปลายกระบอกปืนมาที่หน้าผากของเขา พร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “ยินดีที่ได้พบนะ... ตัวผมในอนาคตที่ยังไม่ถูกลบ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอัครินทร์มาจนถึงจุดพลิกผันนี้นะครับ ครับ