เสียงจากกล่องดำ

เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนิรภัยใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็ก เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากวิญญาณร้ายหรือปาฏิหาริย์เหนือธรรมชาติที่ไหน แต่มันสะท้อนก้องมาจากร่างเงาเบื้องหน้า... ร่างเงาที่มีโครงหน้า น้ำเสียง และแม้กระทั่งรอยแผลเป็นบนสันจ้องแบบเดียวกันกับอัครินทร์ราวกับถอดพิมพ์เดียวกันออกมา "ยินดีที่ได้พบนะ... ตัวผมในอนาคตที่ยังไม่ถูกลบ" คำพูดประโยคสุดท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท อัครินทร์ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว สัญชาตญาณของนักสืบพ่วงด้วยระบบ 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' ร้องเตือนภัยสีแดงฉานจนจออินเทอร์เฟซในดวงตาสั่นกระพริบ ร่างตรงหน้าไม่ใช่ภาพสะท้อนในกระจก และไม่ใช่ภาพโฮโลแกรมตื้นเขิน เพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวตนอีกคนนั้นหนักหน่วงเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของเหลวหนืด "แกเป็นใครกันแน่..." อัครินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามปากกาโลหะที่บรรจุสารเคมีวิเคราะห์หลักฐานไว้แน่น แม้สมองส่วนหนึ่งจะพยายามประมวลผลตรรกะที่เป็นไปได้ทั้งหมด แต่ความจริงตรงหน้าก็ท้าทายทุกทฤษฎีทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เขาเคยร่ำเรียนมา ร่างเงายิ้มเยาะ มุมปากยกขึ้นในองศาเดียวกันกับที่เขาชอบทำเวลาไขคดีได้สำเร็จ มันก้าวเข้ามาใกล้แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลัก ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีเข้มเปื้อนฝุ่นและคราบเขม่าควัน ชนิดเดียวกับที่เขาเคยสวมใส่ในคลังหลักฐานเมื่อสามปีก่อน—คืนวันที่ครอบครัวของเขาต้องจบชีวิตลงในกองเพลิงปริศนา "ผมก็คือคุณ... หรือพูดให้ถูกคือ ต้นแบบฉบับสมบูรณ์ก่อนที่คุณจะถูกลบความทรงจำแล้วส่งลงไปเล่นในกระดานหมากรุกของพวกมันยังไงล่ะครับ อัครินทร์" คำว่า 'พวกมัน' กระตุกต่อมรับรู้ของอัครินทร์ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด หน้าต่างระบบในดวงตาปรากฏข้อความเตือนรัวเร็ว: *[ตรวจพบความผันผวนของคลื่นสมองระดับสูง] [ระบบกำลังปรับเทียบข้อมูลจากโหนดเวลาที่ 04] [คำเตือน: ข้อมูลนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์]* ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดร.รินรดา ที่เพิ่งฝ่าประตูนิรภัยเข้ามาสมทบด้วยท่าทีหอบเหนื่อย ชะงักกึก ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างเมื่อกวาดสายตามองชายปริศนา สติปัญญาอันเฉียบคมของอาจารย์สาวทำให้เธอประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเอ่ยปากถาม "อัครินทร์... อย่าเชื่อเขานะคะ... เอ๊ย! อย่าเชื่อเขานะครับ" รินรดาเผลอหลุดสำนวนเดิมก่อนจะรีบปรับเสียงให้เป็นทางการเมื่อเห็นสายตาของอัครินทร์หันมามอง "ข้อมูลในสมุดบันทึกเล่มที่ไร้คำตอบไม่ได้พูดถึงอนาคต แต่มันพูดถึง 'ลูปเวลา' ที่ถูกรีเซ็ตมาแล้วนับร้อยครั้ง!" คำพูดของรินรดาราวกับกุญแจดอกสุดท้ายที่ไขกล่องดนตรีอันซับซ้อน อัครินทร์เบิกตากว้าง สมองที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเริ่มเชื่อมโยงเศษเสี้ยวหลักฐานทั้งหมดเข้าด้วยกัน รอยนิ้วมือที่หายไปในที่เกิดเหตุ, คราบเลือดที่สลายตัวอย่างไร้ร่องรอย, และ... ระบบเลเวลอัปที่คอยมอบสกิลประหลาดให้เขาใช้ไขคดี แท้จริงแล้วมันไม่ใช่พรสวรรค์ หรือเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ล้ำสมัยใดๆ ทั้งสิ้น แต่มันคือ "ซอร์สโค้ด" ของโปรแกรมจำลองเหตุการณ์ "ระบบเลเวลอัป... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อช่วยให้ผมตามหาความจริง" อัครินทร์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาสั่นไหวขณะมองดูหน้าต่างสเตตัสที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ 'ควบคุม' และ 'ลบ' ตัวแปรที่เข้าใกล้ความจริงเกินไปต่างหาก!" ร่างเงาหัวרויเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนาในคราวเดียวกัน "ฉลาดมาก สมกับที่เป็นผมในเวอร์ชันที่อึดถ่านกว่ารอบก่อนๆ น่าเสียดาย... ที่คุณดันรู้ความจริงในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ระบบจะรันคำสั่ง 'ฟอร์แมต' สมองอีกรอบ" พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หลอดไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังลั่นโสตประสาทจนปวดหนึบไปหมด: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงรูทแอคเซส (Root Access)] [เงื่อนไขผ่าน: การค้นพบที่มาของระบบเลเวลอัปสมบูรณ์] [กำลังเริ่มต้นกระบวนการลบความทรงจำในอีก 10... 9...]* "อัครินทร์! ใช้สกิล 'วิเคราะห์รอยเหลื่อม' เจาะทะลวงไปที่จุดเชื่อมต่อของเซิร์ฟเวอร์หลัก เดี๋ยวนี้!" รินรดาร้องตะโกนสุดเสียง ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังหนวกหู เธอพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงสั่นสะเทือนทำให้ชั้นหนังสือล้มระเนนระนาด เอกสารคดีเก่าปลิวว่อนไปทั่วห้อง อัครินทร์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง ภาพความทรงจำในวัยเด็ก ภาพวันที่บ้านเกิดเพลิงไหม้ และรอยยิ้มของพ่อแม่กำลังแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลสีฟ้าครามที่ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้ต่อแรงโน้มถ่วงของระบบ ปากกาโลหะในมือก็ส่องแสงสว่างวาบขึ้นมาตัดกับความมืดมิด เขามองหน้าตัวตนในอดีตที่กำลังยิ้มเยศให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งนอกเหนืออัลกอริทึมของระบบ—สิ่งที่ไม่เคยมีอัครินทร์คนไหนในลูปเวลาก่อนหน้านี้เคยทำมาก่อน อัครินทร์ไม่ได้ใช้สกิลหนีเอาตัวรอด แต่เขาพุ่งเข้าใส่ร่างเงาของตัวเอง พร้อมกับกดปลายปากกาลงบนหน้าอกข้างซ้ายของอีกฝ่าย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ซ่อนฮาร์ดไดรฟ์หลักของระบบจำลองนี้เอาไว้! "ถ้าผมถูกลบ..." อัครินทร์กระซิบข้างหูร่างเงาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเด็ดเดี่ยวจนอีกฝ่ายชะงักรอยยิ้ม "ผมก็จะลากแกกลับไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันในนรกนี่แหละ!" *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีขาวโพลนระเบิดออกมาจากจุดที่ปลายปากกาสัมผัส ร่างเงาและอัครินทร์ถูกห่อหุ้มด้วยม่านพลังงานทรงกลม หน้าจออินเทอร์เฟซทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิทชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบของระบบปริศนา จะดังขึ้นทำลายความเงียบงัน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางความมืดมิดเบื้องหน้า โดยไม่มีใครคาดคิดว่ามันคือคำสั่งของใคร: *[แจ้งเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบ' ภายนอกลูปเวลา]* *[เป้าหมาย: อัครินทร์ รอดชีวิตจากการฟอร์แมต]* *[คำสั่งใหม่กำลังดาวน์โหลด... ยินดีต้อนรับสู่ 'โลกจริง' ที่แท้จริงครับคุณนักสืบ]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันซับซ้อนนี้มาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ